Με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας της Βαστίλης (θα αναφερθούμε στη συνέχεια), στις 14 Ιούλη στην Γαλλία, μαζεύτηκαν ηγέτες ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών, ανάμεσα τους και ο Έλληνας Πρωθυπουργός, για να καταδείξουν την ετοιμότητα τους για μακελειό.
Πυρηνικά, συμφωνίες για παραγωγή νέων οπλικών συστημάτων, δεκάδες δισ. για το αντιδραστικό καθεστώς Ζελένσκι και βαρύγδουπες αναλύσεις για την «στρατηγική αφύπνιση της Ευρώπης».
Στην Ελλάδα οι ντουντούκες της πολεμικής εμπλοκής για τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων φούσκωναν σαν «παγόνια» από «εθνική περηφάνια» για το γεγονός ότι ύστερα από 107 χρόνια παρέλασε ξανά άγημα στην Αψίδα του Θριάμβου. Η προηγούμενη φορά ήταν τον Ιούλη του 1919 μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ήταν τέτοια η «συγκινησιακή φόρτιση» των ντουντούκων – όντως κάτι τέτοια μετέδιδε η ΕΡΤ – που μάλλον τους διέφυγε και τι είχε γίνει 2 μήνες πριν παρελάσει πρώτη φορά ελληνικό άγημα στο Παρίσι και τι ακολούθησε λίγα χρόνια μετά.
Να τους τα θυμίσουμε.
Τον Μάη του 1919 το νεοσύστατο σοβιετικό κράτος είχε αποκρούσει την ιμπεριαλιστική επέμβαση της Αντάντ στην οποία είχε πάρει μέρος και η Ελλάδα. Τα αποδεκατισμένα ελληνικά στρατεύματα έφευγαν από την Κριμαία και ο Ελευθέριος Βενιζέλος έγραφε:
«Αξιωματικοί και οπλίται του Α΄ Σώματος Στρατού. Τα κατορθώματα άτινα επετελέσατε εν Ρωσία και η υπέροχος διαγωγή σας με καθιστούν υπερήφανον. Με συγχαίρουν δια ταύτα όλαι αι προσωπικότητες του κόσμου. Εστε υπερήφανοι διότι εδοξάσατε την Πατρίδα σας. Οι κόποι σας δεν απέβησαν επί ματαίω. Η οδός η οδηγήσασα εις την Σμύρνην, διήρχετο δια Ρωσίας. Ητο πλήρης ακάνθων και σεις την αποκαθάρατε. Σας συγχαίρω και σας ευχαριστώ. Παρίσιοι. Μάιος 1919».
Η αστική τάξη της Ελλάδας τότε έβλεπε με το ιδεολογικό περίβλημα της Μεγάλης Ιδέας την «επιβίωση» της μέσα από την επέκταση του «ζωτικού χώρου» της. Αυτό έγινε με πόλεμο. Με συμμετοχή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια της Μεγάλης Βρετανίας και Γαλλίας για την αρπαγή της λείας από την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έστειλε εκστρατευτικό σώμα εναντίον της Οκτωβριανής Επανάστασης για να εξασφαλίσει στήριξη στην επερχόμενη Μικρασιατική Εκστρατεία που είναι γνωστό πως κατέληξε. Με την Σμύρνη να καίγεται, τον λαό τυραννισμένο να βουτά στην προκυμαία της και τα γαλλικά πολεμικά πλοία να αρνούνται να τους επιβιβάσουν.
Σήμερα ο καπιταλισμός βιώνει μια νέα πολεμική περίοδο του. Οι μάχες χαρακωμάτων μπορεί να μην γίνονται με τον τρόπο που γινόντουσαν 100 χρόνια πριν αλλά το αίμα ρέει ακατάληπτο στα λασποχώραφα της Ουκρανίας, στη Γάζα, στο Λίβανο και αλλού οι αντιθέσεις συνεχώς μεγαλώνουν στα νερά του Ορμούζ και στα κρίσιμα «περάσματα» όλου του πλανήτη.
Σήμερα όλα τα κόμματα του συστήματος ορκίζονται πίστη στην «γεωστρατηγική αναβάθμιση» της αστικής τάξης. Στην διείσδυση επιχειρηματικών ομίλων στα Βαλκάνια, στην «προστασία της ελληνικής ναυτιλίας», στο να γίνει η Ελλάδα κόμβος διαμετακόμισης και πύλη ενέργειας. Ομονοούν στο ότι τα «σύνορα» της πατρίδας τους είναι όπου έχει συμφέρον το ελληνικό κεφάλαιο, από την Οδησσό μέχρι την Αν. Μεσόγειο και όπου πλέει καράβι εφοπλιστή.
Αυτά τα «οράματα» των αστών στην εποχή της σφοδρής μάχης για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και των διαρκώς μεγαλύτερων δυσκολιών στο κυνήγι του μέγιστου κέρδους, παλεύονται στη πραγματική ζωή με θάνατο.
Για αυτό και μιλάνε για «κουλτούρα φερέτρων», για αυτό η ΕΕ μοιράζει κιτ επιβίωσης. Για αυτό στείλανε αεροσκάφη και καράβια στην Κύπρο, μιλούν για επέκταση της επιχείρησης «Ασπίδες» από την Ερυθρά στο Ορμούζ και της «Ειρήνη» από το δήθεν εμπάργκο όπλων στην Λιβύη στις επιθέσεις σε ρωσικά πλοία στην Μεσόγειο.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες φυσικά δυναμώνουν οι αντιθέσεις μεταξύ των μακελάρηδων, τα χτυπήματα του ενός στον άλλο τους αδυνατίζουν, οι λυκοφιλίες τους συνεχώς αναδιατάσσονται, τα συμφέροντα τους γίνονται διαρκώς πιο αντικρουόμενα.
Επειδή σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες ταυτόχρονα δυναμώνουν και οι προϋποθέσεις των ελπιδοφόρων κλονισμών της βάρβαρης εξουσίας τους, εντείνουν την επίθεση στον «εσωτερικό εχθρό», την εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα. Βαφτίζουν «εθνικά» τα συμφέροντα των κοινωνικών παρασίτων και καλούν σε νέες «κοστολογημένες» θυσίες.
Ξορκίζουν την κοινωνική επανάσταση ως «πραξικόπημα», «τυφλή βία του όχλου», «ανεφάρμοστη στις σημερινές συνθήκες» κ.λπ. Αυτά τα λένε όλες οι «φυλές» των κομμάτων του συστήματος, για αυτό και όλοι νυχθημερόν βομβαρδίζουν τα μυαλά για «ρεαλιστικές προτάσεις μέσα στα δημοσιονομικά όρια» και ως «όραμα» προτάσσουν μία δήθεν καλύτερη διαχείριση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Όμως η Ημέρα της Βαστίλης διδάσκει και αυτή…
Στις 12 Ιούλη ο Γιακωβίνος Καμύλ Ντεμουλέν, μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της Γαλλικής Επανάστασης μέσα σε ένα αναποφάσιστο και αναστατωμένο πλήθος κρατώντας ένα όπλο στο χέρι είπε: «Πολίτες! Δεν υπάρχει χρόνος για καθυστέρηση… Απόψε τη νύχτα θα εισβάλλουν οι γερμανικές και ελβετικές μονάδες από το Πεδίο του Άρεως για να μας σφάξουν. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Στα όπλα!».
2 μέρες μετά η Βαστίλη, σύμβολο της φρίκης των καταπιεστών και στρατηγικό φρούριο που έπρεπε να καταληφθεί από τους εξεγερμένους, έπεσε.
Όχι με τα τύμπανα, σημαίες και διαπραγματεύσεις αλλά με κανόνια και αίμα. Ύστερα από 4 ώρες πολιορκίας και 100 νεκρούς ο λαός όρμησε στην φυλακή. Σκότωσε τον φρούραρχο επιτόπου ενώ στη συνέχεια εκτέλεσαν και τον έφορο της συντεχνίας των εμπόρων ως εχθρό του λαού. Τα κεφάλια των 2 σκοτωμένων τα περιφέρανε με κοντάρια μέσα στην πόλη.
Αυτή ήταν η πρώτη νίκη της γαλλικής επανάστασης. Της επανάστασης που με τη σειρά της επιβεβαίωσε τους νόμους της ταξικής πάλης και της επαναστατικής βίας ως κινητήριους μοχλούς της ιστορικής εξέλιξης. Γιατί τα πράγματα -είναι νόμος- αλλάζουν. Αυτοί που κάποτε ακολουθούσαν τυφλά «Λουδοβίκους» εξοπλίστηκαν και εξεγέρθηκαν. Από τη μέθη στις τελετές στέψης των βασιλιάδων φτάσαμε στον ήχο της πτώσης της γκιλοτίνας που έκοψε τα κεφάλια τους.
Εδώ και πάνω από έναν αιώνα η αστική τάξη έχει χάσει κάθε προοδευτικό ρόλο στην κοινωνία. Οι ιδέες και οι πράξεις της είναι βουτηγμένες στη σήψη και την παρακμή. Θα έλεγε κανείς πως γιορτάζουν την «δική τους» επανάσταση, ξορκίζοντας όμως την ιστορική νομοτέλεια των επαναστατικών αλλαγών, την ίδια μάλιστα στιγμή που στέλνουν στα ιμπεριαλιστικά σφαγεία τους λαούς μπροστά στην τελική αναμέτρηση.
Προσπαθούν να «ξεγελάσουν» την «ιστορία» όμως χωρίς να το θέλουν, αντικειμενικά δημιουργούν και τους όρους για την ανατροπή τους και ξέρουμε πολύ καλά ότι η «ιστορία» στο τέλος εκδικείται.
