Η σύγκρουση ΗΠΑ – Ιράν, σε πρώτο πλάνο για τον έλεγχο των στρατηγικών Στενών του Ορμούζ στο πλαίσιο του γεωπολιτικού «παζλ» και της ανεπίστρεπτης πορείας της σύγκρουσης ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, στο φόντο των επανειλημμένων παλινωδιών του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, που εναλλάσσει τις απειλές πολέμου και «μαζικών επιθέσεων» με τα καλέσματα διπλωματίας και τις «προβλέψεις» περί τερματισμού του πολέμου «σύντομα».
Τα ζόρια των ΗΠΑ να προχωρήσουν άμεσα σε νέο μπαράζ επιθέσεων με στόχο τις ενεργειακές υποδομές του Ιράν εξηγούνται μεταξύ άλλων από τα δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου που καταγράφουν τη δραστική μείωση των αποθεμάτων του Πενταγώνου σε βαλλιστικούς πυραύλους υψηλής ζήτησης (Tomahawk, Patriot, THAAD κ.λπ.), όχι μόνο για το Ιράν αλλά και για τα μεσοπρόθεσμα πεδία πιθανής σύγκρουσης στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, καθώς η παραγωγή των αμερικανικών πολεμικών βιομηχανικών μονοπωλίων δεν προλαβαίνει να καλύψει την κατανάλωση.
Συμφωνία Ιράν – Ομάν για τα Στενά του Ορμούζ
Την ίδια ώρα, το Ιράν καλεί τις ΗΠΑ να τιμήσουν τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν στο πλαίσιο του μνημονίου κατανόησης που υπέγραψαν στις 17 Ιούλη και δεν τήρησαν ποτέ. Επίσης εντείνει τις διαπραγματεύσεις με το σουλτανάτο του Ομάν για μια προσωρινή συμφωνία διαχείρισης των Στενών του Ορμούζ, την οποία μέχρι την Παρασκευή 7/8 είχαν κλείσει, έχοντας καθορίσει τις γεωγραφικές συντεταγμένες για την είσοδο των πλοίων στον Περσικό Κόλπο μέσω της «ιρανικής διαδρομής» και την έξοδό τους από τη «διαδρομή του Ομάν». Ωστόσο υπάρχουν εκκρεμότητες, με την ιρανική ηγεσία να επισημαίνει στις ΗΠΑ αφενός ότι η συμφωνία που κάνει γίνεται με το Ομάν και όχι μαζί τους, αφετέρου ότι τα Στενά του Ορμούζ δεν θα ανοίξουν όσο συνεχίζεται ο αμερικανικός ναυτικός αποκλεισμός.
«Αμυντικό» σύμφωνο Σαουδικής Αραβίας – Τουρκίας – Πακιστάν
Μια άλλη σημαντική εξέλιξη είναι το «αμυντικό» σύμφωνο που υπέγραψαν στη Μέκκα οι ηγέτες της Τουρκίας, Ρ. Τ. Ερντογάν, του Πακιστάν, Σεχμπάζ Σαρίφ, και της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν. Η Τουρκία είναι χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, διαθέτοντας τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό σε αυτό μετά τις ΗΠΑ. Το Πακιστάν είναι η μόνη μουσουλμανική χώρα με πυρηνικά όπλα. Η δε Σαουδική Αραβία είναι μία από τις κορυφαίες παραγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου παγκοσμίως, και η μεγαλύτερη οικονομική και στρατιωτική δύναμη μεταξύ των σουνιτικών κρατών του Κόλπου, που έχει λόγο στο από πού θα περάσει ένα σημαντικό μέρος του ανταγωνιστικού (προς τους κινεζικούς σύγχρονους «δρόμους του μεταξιού») Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας – Μέσης Ανατολής – Ευρώπης, γνωστού ως IMEC, με το Ισραήλ να πασχίζει να εξασφαλίσει εκεί μια νευραλγική θέση με κατάληξη τις αγορές της Ευρώπης.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η τριμερής συμμαχία (την οποία κάποιοι έσπευσαν να χαρακτηρίσουν «σουνιτικό ΝΑΤΟ») επιλέχθηκε να δημοσιοποιηθεί σε μια περίοδο επικίνδυνης όξυνσης της σύγκρουσης της Σαουδικής Αραβίας με τους Υεμενίτες αντικαθεστωτικούς Χούθι. Οι δυνάμεις του «Κινήματος Ανσάρ Αλλάχ», όπως λέγεται επισήμως η οργάνωση των Χούθι, εντείνουν τις επιθέσεις με πυραύλους και drones σε σαουδαραβικά τάνκερ (στο πλαίσιο ναυτικού αποκλεισμού σε βάρος του Ριάντ) στην Ερυθρά Θάλασσα και σε βάσεις των σαουδαραβικών δυνάμεων και των μισθοφόρων τους σε εδάφη της Υεμένης που ελέγχονται από τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της χώρας, π.χ. στις επαρχίες Χαντραμούτ και Μαρίμπ.
Την ίδια ώρα, υπό τους ήχους των ασταμάτητων ισραηλινών βομβαρδισμών, ο νέος γύρος συνομιλιών Ισραήλ – Λιβάνου – ΗΠΑ ολοκληρώθηκε αυτήν τη βδομάδα, στην αμερικάνικη πρεσβεία στη Ρώμη, με τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ και τις «ζώνες» που θα κατέχει το Ισραήλ να είναι τα κύρια ζητήματα στο παζάρι.
Αναδημοσίευση από το Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου 08-09/08
