Ισλαμική τρομοκρατία, άλλοθι των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, επεμβάσεων και έντασης της καταστολής

Του Πανούση Αλέξη*

Οι τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις σε ευρωπαϊκές πόλεις από εξτρεμιστές μουσουλμάνους τροφοδοτούνται από την πολιτική των ιμπεριαλιστών, στο πρόσωπο των οποίων απειλούνται οι παραδόσεις και η πίστη των μουσουλμανικών πληθυσμών. Αυτές οι επιθέσεις αποτελούν το καλύτερο άλλοθι για ένταση της καταστολής και της αστυνόμευσης στο όνομα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας. Είναι ευκαιρία για προσπάθεια «νομιμοποίησης» στη συνείδηση των εργαζομένων, της περιστολής δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Τροφοδοτούνται από τα «δημοκρατικά» κράτη της Δύσης, που βοήθησαν ακόμα και να συγκροτηθούν, πόσο μάλλον να δυναμώσουν, τέτοιες ομάδες. Είναι γνωστή η ιστορική σχέση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, τη δεκαετία του 80’, με τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες. Γνωστή επίσης είναι και η προώθηση του ισλαμισμού-και του ισλαμικού εξτρεμισμού, για να ανακοπεί η επιρροή και οι σχέσεις της ΕΣΣΔ και του ριζοσπαστικού κινήματος με τις χώρες της Μ. Ανατολής και της Αφρικής, με τις οποίες συνδέονταν στον αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα. Δεν χρειάζεται όμως να πάμε τόσο πίσω. Δεν άργησε να αποκαλυφθεί η σχέση των Αμερικανών και όχι μόνο, με τις ισλαμιστικές οργανώσεις, όπως το ISIS, κατά την περίοδο της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης», που μόνο «άνοιξη» δεν αποδείχτηκε για τους αραβικούς λαούς.

Συρία, Μάιος 2013. Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής των ΗΠΑ Τζ. Μακέιν (δεξιά) συναντιέται με τη συριακή αντιπολίτευση. Πρώτος από αριστερά ο μετέπειτα ηγέτης του «Ισλαμικού Κράτους», χαλίφης Αμπού αλ Μπαγκντάντι

Τροφοδοτούνται όμως και από τμήματα της αστικής τάξης των μουσουλμανικών χωρών και κυβερνήσεις που στηρίζουν και χρηματοδοτούν εξτρεμιστικές θρησκευτικές οργανώσεις και ομάδες για τους δικούς τους σχεδιασμούς. Στηρίζουν την εξουσία τους, ποντάροντας πολλά, στη δύναμη του Ισλαμισμού για την κατάπνιξη του προοδευτικού και εργατικού κινήματος στις χώρες αυτές. Αξιοποιούν τον Ισλαμισμό για την «αποκλειστικότητα» στην εκμετάλλευση των εργαζομένων τους, σε αντιπαράθεση με σχεδιασμούς και επενδύσεις ξένων μονοπωλίων. Κυβερνήσεις, κράτη και οργανώσεις διεκδικούν την «εκπροσώπηση» του ισλαμισμού για να διευρύνουν την οικονομική τους δραστηριότητα και την γεωπολιτική τους αναβάθμιση στις περιοχές όπου πλειοψηφεί το μουσουλμανικό στοιχείο και όχι μόνο.

Αποτελεί άλλοθι για την προώθηση του εθνικισμού, του ρατσισμού και ενός κλίματος «εθνικής ενότητας» και «εθνικής ομοψυχίας», ειδικά στην περίοδο της επιδημίας, της οικονομικής ύφεσης και της αναπόφευκτης όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, για να ταχθούν οι ευρωπαϊκοί λαοί πίσω από τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Έτσι μετατοπίζεται και το επίκεντρο της συζήτησης. Μπαίνει στην άκρη η τραγική κατάσταση των συστημάτων υγείας στην Ευρώπη, η θυσία της υγείας, των αναγκών και των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων για της ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Μετατοπίζεται η συζήτηση στην αντιμετώπιση του θρησκευτικού εξτρεμισμού.

Προφανώς ο θρησκευτικός εξτρεμισμός είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα, το οποίο όμως δεν μπορεί και δεν θέλει να αντιμετωπίσει η αστική δημοκρατία και η κυρίαρχη τάξη. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γαλλία. Αυτή τη στιγμή η αντιλαϊκή πολιτική του Μακρόν στη διαχείριση της πανδημίας, η αντιλαϊκή πολιτική συνολικά στην υπηρεσία του γαλλικού κεφαλαίου, έχει περάσει σε δεύτερη μέρα στην πολιτική ατζέντα. Τώρα, ενισχύεται το ήδη υπάρχον αφήγημα της γαλλικής κυβέρνησης για υπεράσπιση των αρχών της «δημοκρατίας» και των «ευρωπαϊκών αξιών», των αρχών και των αξιών δηλαδή που θερίζουν τους λαούς αυτή τη στιγμή, με φτώχεια, πανδημία προσφυγιά και πολέμους. Και το αφήγημα χτυπάει τόσο στην γαλλική εργατική τάξη για την υποταγή της στις ανάγκες των καπιταλιστών εγχώρια αλλά και διεθνώς στην «σταυροφορία» κατά της τουρκικής προκλητικότητας και του «νεοθωμανισμού» του Ερντογάν, με τη σφραγίδα της γαλλικής δημοκρατίας- και της γαλλικής πετρελαϊκής εταιρίας Τotal μάλλον(;), με τις όποιες θρησκευτικές και πολιτιστικές προεκτάσεις που οι ίδιοι οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου της μιας και της άλλης πλευράς δίνουν.

Οι τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις «πατούν» στο παραπάνω έδαφος και δίνουν καύσιμο στη μηχανή των ιμπεριαλιστικών στοχεύσεων. Στον βαθμό λοιπόν, που θα υπηρετούνται αυτές οι στοχεύσεις, ο θρησκευτικός εξτρεμισμός θα συντηρείται προς όφελος της κάθε πλευράς αλλά πάντα με θύμα τους λαούς, ανεξαρτήτου θρησκεύματος. Γιατί η αντιλαϊκή πολιτική του κεφαλαίου και οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί δεν κάνουν διακρίσεις.

Αν περιμένουμε λοιπόν από αυτούς που η πολιτική τους φέρνει αυτές τις αποτρόπαιες εξελίξεις να δώσουν λύση, τότε αρνούμαστε την πραγματικότητα. Η αντιμετώπιση του θρησκευτικού εξτρεμισμού, του ρατσισμού και του εθνικισμού εναπόκειται στην ισχυροποίηση του εργατικού κινήματος σε κάθε χώρα και παγκόσμια. Στο βαθμό που θα σφυρηλατείται με μαζικότερους όρους το ταξικό κίνημα, στο βαθμό που ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας θα γίνεται ισχυρότερος, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, ο θρησκευτικός φανατισμός και ο σκοταδισμός θα τσακίζονται από τον προλεταριακό διεθνισμό, την ταξική αλληλεγγύη, τη δίκαιη πάλη για μια άλλη κοινωνία, την πρόοδο…

*Πανούσης Αλέξης
Απόφοιτος του μεταπτυχιακού Γεωπολιτικής Ανάλυσης,
Γεωστρατηγικής Σύνθεσης και Σπουδών Άμυνας και Διεθνούς Ασφάλειας

Δείτε ακόμα...