Ο πόλεμος έχει κερδισμένους και χαμένους. Σε κάθε μέτωπο. Στον μεγαλύτερο εξαγωγέα υδρογονανθράκων του κόσμου, στην Αμερική, οι κολοσσοί της Ενέργειας βλέπουν τις μπίζνες να ανθίζουν όσο συνεχίζεται το μπλοκάρισμα των Στενών του Ορμούζ.
Πέρυσι, τέτοια εποχή, 27 μεγάλα δεξαμενόπλοια αναμένονταν στα τερματικά του Κόλπου του Μεξικού. Φέτος, μόνο τον Απρίλη και τον Μάη ο αριθμός αυτός φτάνει τα 70, τα οποία θα μεταφέρουν 2 εκατ. βαρέλια πετρελαίου από τις ΗΠΑ.
Οι εξαγωγές αμερικανικού αργού εκτιμάται ότι θα σημειώσουν νέο ρεκόρ τον Μάη. Το κλείσιμο των Στενών προκαλεί έλλειψη πετρελαίου σε διάφορα μέρη του κόσμου, αλλά όχι στις ΗΠΑ.
Αλλωστε, τον περασμένο Γενάρη, στο ετήσιο συνέδριο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Πετρελαίου (API), ο Μπομπ ΜακΝάλι, πρώην σύμβουλος Ενέργειας στον Λευκό Οίκο επί Τζορτζ Μπους, τάχθηκε κυνικά υπέρ μιας ιμπεριαλιστικής επέμβασης στο Ιράν λέγοντας ότι λίγες επιχειρήσεις «αλλαγής καθεστώτος» θα κάνουν περισσότερα «για το παγκόσμιο ΑΕΠ και τη βιομηχανία πετρελαίου».
Η περίφημη «αλλαγή καθεστώτος» μπορεί να μην πήγε όπως περίμεναν οι Αμερικανοί, αλλά στο κομμάτι των κερδών οι πετρελαιάδες έπεσαν μέσα. Δεν ισχύει βέβαια το ίδιο για τον αμερικανικό λαό, που επωμίζεται το κόστος του πολέμου, πληρώνοντας το πετρέλαιο πάνω από 4 δολάρια το γαλόνι, ενώ στις αρχές του χρόνου κόστιζε 1,15 δολάρια.
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»
