Την Παρασκευή 28 Αυγούστου συμπληρώθηκαν έξι μήνες από την έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου που εξαπέλυσαν απρόκλητα στις 28 Φλεβάρη 2026 ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν, σε μία προσπάθεια να καταστρέψουν τον ισχυρότερο αντίπαλό τους στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και παράλληλα να προκαλέσουν δυσκολίες στοΝ μεγαλύτερο στρατηγικό και εμπορικό εταίρο του Ιράν, την Κίνα, στην αρένα του σφοδρού ανταγωνισμού για πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία.
Η αρχική πεποίθηση του Αμερικανού Προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, πως ο πόλεμος αυτός θα ήταν μία σύντομη περιπέτεια διαψεύστηκε οικτρά. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική από τις εξωραϊσμένες αναλύσεις στενών συμβούλων στον Λευκό Οίκο και τα «παχιά λόγια» του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπέντζαμιν Νετανιάχου.
Μέσα σε αυτούς τους έξι μήνες το Ιράν δεν ηττήθηκε, η κυβέρνησή του δεν ανατράπηκε από τον λαό (όπως σχεδίαζαν οι μυστικές υπηρεσίες ΗΠΑ και Ισραήλ), η πολεμική του δυνατότητα δεν εξοντώθηκε αλλά δείχνει στοιχεία επανάκαμψης με νέα – ντόπια και εισαγόμενα… – όπλα. Η ιρανική ηγεσία δοκίμασε σταδιακά πληθώρα μέτρων αντίδρασης στις σκληρές διαπραγματεύσεις μένοντας αταλάντευτη στην προστασία κυριαρχικών δικαιωμάτων στο – έως σήμερα ατελέσφορο – παζάρι με τις ΗΠΑ προσπαθώντας να επιβάλει τους δικούς της όρους στο τραπέζι.
Οι έως τότε διαπραγματεύσεις οδήγησαν στο αμερικανο-ιρανικό μνημόνιο της 17ης Ιούνη το οποίο – όπως αναμενόταν – έγινε κουρελόχαρτο επειδή η κυβέρνηση Τραμπ παραβίασε από την αρχή. Αντίθετα, αξιοποίησε το μεσοδιάστημα, έως την επανέναρξη νέου γύρου σύγκρουσης στις 7 Ιούλη, για τον ενεργειακό ανεφοδιασμό συμμάχων της σε Ευρώπη και Ασία και τον ανεφοδιασμό της σε πυρομαχικά και πυραύλους που υπολόγιζε ότι είχε.
Σε κοινή θέα οι δυσκολίες του στρατού των ΗΠΑ…
Σε αυτήν τη φάση, αποκαλύφθηκαν τα μεγάλα ζόρια του αμερικανικού στρατού που παραμένει ο μεγαλύτερος στον κόσμο και προβαλλόταν έως πρότινος ως «αήττητος».
Η άπλετη στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ σε βόμβες και πολεμοφόδια παντός είδους προς το Ισραήλ, ώστε να πραγματοποιήσει από τον Οκτώβριο του 2023 έως σήμερα τον γενοκτονικό πόλεμο κατά των Παλαιστινίων σε συνδυασμό με την εξαπόλυση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης κατά του Ιράν εξάντλησε τα αμερικανικά πολεμοφόδια σε πυραύλους ακριβείας, Tomahawk, Patriot, THAAD. Πύραυλοι που είναι σημαντικοί όχι μόνο για την εξαπόλυση βαλλιστικών επιθέσεων στο Ιράν αλλά και για τις αντιπυραυλικές ασπίδες που προστάτευαν το Ισραήλ και πολλές δεκάδες αμερικανικές βάσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τις σημαντικές ελλείψεις σε τρόφιμα, αναλώσιμα και βασικές λειτουργίες του αεροπλανοφόρου «USS Abraham Lincoln» ήταν ενδεικτικές των προβλημάτων που αντιμετωπίζει μία ιμπεριαλιστική υπερδύναμη που υπερτίμησε τις δυνατότητές της, υποτίμησε τους αντιπάλους και υποβάθμισε εν μέρει τη σημασία σημαντικών γεωπολιτικών αλλαγών που έχουν συντελεστεί τις τελευταίες δεκαετίες, όπως διάφορες ρευστές αναδιατάξεις ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, συγκρούσεις για ξαναμοίρασμα αγορών, πηγών και οδών Ενέργειας και δημιουργία νέων, ανταγωνιστικών εμπορικών διαδρόμων.
Η αντικειμενική αδυναμία των ΗΠΑ να προστατεύσουν πρώτα από όλα τις δικές τους βάσεις σε χώρες της Μέσης Ανατολής απέδειξε περίτρανα τους μεγάλους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι λαοί της περιοχής. Οι αμερικανικές βάσεις δεν προστατεύουν τις χώρες φιλοξενίας τους, αλλά εκθέτουν τους λαούς σε πολύ σοβαρούς κινδύνους το κόστος των οποίων πληρώνουν εκείνοι. Είναι χαρακτηριστικές οι πρόσφατες πληροφορίες της «Washington Post» πως οι ΗΠΑ δεν σκοπεύουν να επιδιορθώσουν τις ζημιές σε βάσεις στον Κόλπο (Κουβέιτ, Μπαχρέιν κ.α.) αλλά να αναδιατάξουν τις δυνάμεις τους αλλού (Ιορδανία, Ισραήλ, Σαουδική Αραβία).
Η Συμφωνία της Μέκκας και η ιρανική αντιπρόταση
Αυτές οι εξελίξεις έφεραν και τη Συμφωνία της Μέκκας που υπογράφηκε στις 7 Αυγούστου με στόχο την αμοιβαία στρατιωτική συνδρομή, συνεργασία και υποστήριξη ανάμεσα σε Σαουδική Αραβία, Πακιστάν και Τουρκία και έκανε πολλούς να μιλούν για την αρχή ενός «σουνιτικού ΝΑΤΟ». Η Τουρκία, δε, προσπαθεί ήδη να επηρεάσει την ένταξη της Αιγύπτου σε αυτό το σχήμα, ενώ οι αντιθέσεις κι ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε δύο ισχυρούς εταίρους της Ουάσιγκτον, την Τουρκία και το Ισραήλ, όπως αυτές αντικατοπτρίζονται στη Συρία, βγάζουν μάτι…
Το ίδιο διάστημα το Ιράν επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση, αξιοποιώντας τις περιφερειακές ανησυχίες αποσταθεροποίησης. Την Πέμπτη, 27/8, ο Ιρανός Πρόεδρος, Μασούντ Πεζεσκιάν, κατά την έναρξη της 40ής Διεθνούς Συνδιάσκεψης Ισλαμικής Ενότητας πρότεινε μεταξύ άλλων να θεσπιστεί «σύμφωνο ασφαλείας μη επίθεσης» μεταξύ μουσουλμανικών χωρών ζητώντας καμία μουσουλμανική χώρα να μην παραχωρήσει έδαφος, αέρα ή θάλασσα για την εξαπόλυση επίθεσης σε άλλη μουσουλμανική χώρα.
Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά
Αυτά ενώ προηγουμένως Ιράν και Ομάν είχαν ανακοινώσει πως ολοκλήρωσαν τα μαραθώνια παζάρια για μία προσωρινή συμφωνία προσοδοφόρας διαχείρισης των Στενών του Ορμούζ.
Η συμφωνία αυτή, ωστόσο, δεν ενεργοποιείται άμεσα καθώς η Τεχεράνη έχει θέσει ως προαπαιτούμενο την άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού και σειρά άλλων μέτρων «οικοδόμησης εμπιστοσύνης», ορισμένα εκ των οποίων συμπεριλαμβάνονταν στο μνημόνιο της 17ης Ιούνη.
Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά παρά τους ισχυρισμούς του Προέδρου Τραμπ για το αντίθετο. Την ίδια ώρα για τα συμφέροντα των εφοπλιστών και Ελλήνων, οι ναυτεργάτες συνεχίζουν να παίζουν «κορόνα – γράμματα» τη ζωή τους, ενώ πάνω από 20 έχουν χάσει τη ζωή τους σε εκατέρωθεν χτυπήματα. Παράλληλα, τα κέρδη των μονοπωλίων της Ενέργειας αυξάνουν, με τους λαούς να πληρώνουν μόνιμα τον λογαριασμό με την αβάσταχτη ακρίβεια σε ρεύμα, καύσιμα, βασικά ειδή.
Οι επιπτώσεις της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή είναι ορατές και στις ίδιες τις ΗΠΑ, με το «μάρμαρο» να το πληρώνουν κυρίως τα λαϊκά στρώματα, ενώ η χώρα βαδίζει προς τις λεγόμενες ενδιάμεσες βουλευτικές εκλογές. Ο Ντ. Τραμπ χρησιμοποιεί κάθε δυνατό μέσο για να αποτρέψει αλλαγές στον συσχετισμό δυνάμεων στο Κογκρέσο, ενώ κλιμακώνει την πίεση στο Ιράν με τις νέες οικονομικές κυρώσεις και δευτερογενείς προς άλλες χώρες, που ανακοινώθηκαν στις αρχές της βδομάδας σε μια προσπάθεια οι ΗΠΑ να πετύχουν ό,τι δεν κατάφεραν με τις βόμβες. Βέβαια, απώτερος στόχος αυτών των κινήσεων είναι οι στρατηγικοί σύμμαχοι του Ιράν, πρωτίστως η Κίνα. Ομως, η κινεζική πλευρά όπως και αυτή του Πακιστάν αντέδρασαν έντονα, λέγοντας ότι δεν πρόκειται να αποδεχτούν τις κυρώσεις που είναι «μονομερείς» και «εκτός διεθνούς δικαίου». Βέβαια, το διεθνές δίκαιο για τα διάφορα συμφέροντα γίνεται «λάστιχο», το βέβαιο ωστόσο είναι ότι ο ανταγωνισμός για τα κέρδη των καπιταλιστών θα συνεχίσει να προσθέτει νέα βάσανα στους λαούς, όσο αυτοί δεν μπαίνουν αποφασιστικά στην πάλη για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης.
Αναδημοσίευση από το Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου 29-30/08
