Μόνο οργή! Μέσα σε μια βδομάδα δύο εκρήξεις στο διυλιστήριο της «Motor Oil» στους Αγίους Θεοδώρους. Στο ενεργειακό μονοπώλιο που μόνο το α’ εξάμηνο του 2026 κατέγραψε τζίρο 7,5 δισ. ευρώ, πάνω από 1 δισ. λειτουργική κερδοφορία και καθαρά κέρδη 689,34 εκατ. ευρώ!
Κι όμως… Σ’ αυτό το εργασιακό κάτεργο έχασαν τη ζωή τους 2 αναλώσιμοι εργάτες και τραυματίστηκαν άλλοι 4 πριν κλείσει βδομάδα.
Το μυαλό πάει στο άλλο μεγάλο έγκλημα, τον Μάη του 2015 στα ΕΛΠΕ στον Ασπρόπυργο. Εκεί που έχασαν τη ζωή τους με μαρτυρικό θάνατο άλλοι 4 εργάτες. Κι εκεί shutdown για εργασίες συντήρησης. Κι εκεί εκατοντάδες εργολαβικοί εργαζόμενοι. Κι εκεί εντατικοποίηση και κυνηγητό. Κι εκεί έκρηξη. Κι εκεί αίμα…
Το έγκλημα επαναλαμβάνεται σε έναν όμιλο – πρότυπο ανάπτυξης και κερδοφορίας στην Ελλάδα – ενεργειακό κόμβο. Με προνομιακά συμβόλαια για την προμήθεια καυσίμων στον αμερικανικό στρατό και στην ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία.
Ενα μονοπώλιο που κάνει χρυσές δουλειές με τον πόλεμο, γεμίζοντας τα ρεζερβουάρ ιμπεριαλιστικών στρατών και τα δικά του ταμεία με δισ. ευρώ από την εκτόξευση των τιμών διύλισης και εμπορίας, στη σκιά του ενεργειακού πολέμου.
Για τον λαό το αντίτιμο είναι ακριβό και μακάβριο…
Νεκροί και σακατεμένοι εργαζόμενοι στα ενεργειακά «Ελντοράντο» της αστικής τάξης. Αγρια εκμετάλλευση για ένα μεροκάματο που τελειώνει στις 15 του μήνα. 40% πάνω το πετρέλαιο θέρμανσης, ενεργειακή φτώχεια και παγωνιά στο σπίτι, ενώ τα κέρδη των διυλιστηρίων αυξήθηκαν κατά 270% από το α’ εξάμηνο του 2025.
Ολα τα πειστήρια του εγκλήματος είναι εκεί: Εκμετάλλευση, κέρδος, πόλεμος, ακρίβεια, θάνατος. Ενα πανόραμα του σάπιου καπιταλισμού με πολλές εικόνες και λίγες λέξεις…
Μιλιούνια εργαζόμενοι να περνούν τις πύλες για το μεροκάματο. 12ωρη δουλειά «στα κόκκινα», με ελάχιστα διαλείμματα, για να επανέλθει γρήγορα το διυλιστήριο σε πλήρη λειτουργία. Εκρηξη. Δεκάδες κορμιά στο έδαφος από το ωστικό κύμα. Κατάγματα στα χέρια και στα πόδια. Σειρήνες που ουρλιάζουν.
Από το προηγούμενο δυστύχημα, που έστειλε στον τάφο τους δύο εργαζόμενους, κανένα μέτρο προστασίας δεν πάρθηκε. Κι ας καταγγέλλουν όλοι τον κίνδυνο της δουλειάς, τις ελλείψεις στην ασφάλεια, την εξάντληση που κάνει ακόμα πιο βέβαιο ότι κάτι κακό θα συμβεί.
Η εργοδοσία προσπάθησε να κουκουλώσει τις ευθύνες της, αφού πρώτα έκανε το ίδιο με το έγκλημα… Δεν τα κατάφερε. Κι ας είχε «χορηγούς» επιφανείς κυβερνητικούς και τοπικούς παράγοντες. Κι ας έθαψαν τα αστικά ΜΜΕ την είδηση όσο πιο βαθιά μπορούσαν.
Φρόντισαν γι’ αυτό τα συνδικάτα και το ΠΑΜΕ, που από την πρώτη στιγμή βρέθηκαν έξω από το διυλιστήριο και κάλεσαν τους εργαζόμενους να οργανωθούν και να απαντήσουν. Η απεργία που ακολούθησε, με την επιτυχία της δεν έσπασε μόνο τον αυταρχισμό της εργοδοσίας και των μηχανισμών της, αλλά και το τείχος σιωπής που σήκωσαν πάνω στους σκοτωμένους εργάτες.
Χρειάστηκε να επαναληφθεί το έγκλημα για να σταματήσει η εργοδοσία τις εργασίες. Τόσο είναι το αφιόνι τους για το κέρδος, που δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Το ζήτημα είναι να τρέξει η δουλειά. Ποιος λογαριάζει μερικές παράπλευρες απώλειες στον πόλεμο για το μεγαλύτερο κέρδος, το κέρδισμα μιας νέας αγοράς, το «κάτι παραπάνω» τώρα που ο πόλεμος γεννάει ευκαιρίες;
Κάθε λεπτό που μια μονάδα του διυλιστηρίου παραμένει κλειστή, λείπουν μερικά μηδενικά από το ταμείο της ημέρας. Οπότε, καλύτερα να βγαίνουν λειψοί στο μέτρημα οι εργάτες στο σχόλασμα της βάρδιας, παρά τα κέρδη.
Η επόμενη μέρα βρίσκει τους εργαζόμενους θυμωμένους. Το κλίμα χτες έξω από το διυλιστήριο ήταν διαφορετικό απ’ ό,τι πριν από έξι μέρες. Οι κουβέντες έβγαιναν ευκολότερα, όπως ευκολότερα καταλάβαιναν και τα λόγια των συνδικαλιστών: «Πρέπει να οργανωθούμε για να προστατέψουμε τις ζωές μας. Να συγκρουστούμε. Αυτοί δεν λογαριάζουν τίποτα μπροστά στο κέρδος. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. ‘Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!».
Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Παρασκευή 16 Οκτώβρη 2026
