Μαζική, μαχητική εκδήλωση με θέμα «Πόσο μας κοστίζει ο καπιταλισμός; – Από την ακρίβεια, τον πόλεμο και τη βαρβαρότητα στη σοσιαλιστική διέξοδο!» πραγματοποίησε το απόγευμα της Τετάρτης η ΤΕ Αχαϊας του ΚΚΕ στην Πάτρα.
Στον πολυχώρο της Ιχθυόσκαλας βρέθηκαν εργαζόμενοι διαφόρων κλάδων, από τις Κατασκευές, το Μέταλλο, το Φάρμακο, τα Τρόφιμα – Ποτά, τους ΟΤΑ, τη ΔΕΥΑΠ κ.ά., ερχόμενοι ορισμένοι ακόμη και για πρώτη φορά σε εκδήλωση. Βρέθηκαν, επίσης, συνδικαλιστές από κλαδικά και επιχειρησιακά συνδικάτα που έχουν συμπορευτεί και έχουν δράσει μαζί με τους κομμουνιστές σε απεργίες για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και σε άλλες μάχες, ενώ το «παρών» έδωσε και νεολαία.
Τόσο από την ομιλία, όσο και από τις παρεμβάσεις αναδείχθηκε η αναγκαιότητα έντασης της πάλης απέναντι στο σημερινό εκμεταλλευτικό κοινωνικό – οικονομικό σύστημα, το κράτος που το υπηρετεί, τα αστικά κόμματα που το στηρίζουν, για το σύνολο των αναγκών των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.
«Μας κοστίζει πολύ περισσότερο από τη συναλλαγή σε χρήμα»
Tην κεντρική ομιλία πραγματοποίησε ο Νεκτάριος Τριάντης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος υπογράμμισε αρχικά:
«Μπορώ να πω στα σίγουρα ότι όλοι έχουμε αναρωτηθεί: Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Τι θα γίνει με την αφόρητη καθημερινότητα που έχει διαμορφωθεί; Πώς θα τα βγάλουμε πέρα μ’ αυτούς τους χαμηλούς μισθούς, τα εξαντλητικά ωράρια;
Τον Γολγοθά που τραβάμε, όταν αρρωστήσει ένας δικός μας άνθρωπος.
Το άγχος πώς θα διαπαιδαγωγηθούν τα παιδιά μας.
Τα σχολεία δεν είναι μόνο ρημαδιό σε υποδομές, σε ασφάλεια, σε εκπαιδευτικούς. Είναι ρημαδιό στο να δώσουν στέρεα, πραγματική μόρφωση, να καλλιεργήσουν την προσωπικότητα του νέου ανθρώπου.
‘Ένα σωρό δηλαδή ζητήματα, που κατακλύζουν τη σκέψη μας, που κατατρώνε τις μέρες μας.
Το καινούργιο, γιατί αυτό είναι το ζητούμενο, δεν θα έρθει από το να απαριθμούμε τα προβλήματα. Εμείς, σαν εργάτες, έχουμε ενταχθεί στην ταξική πάλη, πρέπει να τη μεταδώσουμε.
Τι είναι αυτό που θα κάνει τη διαφορά στη ζωή μας; Ποιο στοιχείο είναι αυτό που θα πυροδοτήσει ώστε να αλλάξει η ζωή μας;
Να μεταδώσουμε την πίστη ότι αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα δεν είναι αιώνιο, αμετάβλητο, ανίκητο.
Ότι για να αλλάξει η κατάσταση περνάει από το χέρι του καθενός και όλων μαζί.
Ότι το καινούργιο θα έρθει μέσα από τη συμμετοχή της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων στο κίνημα, στην οργάνωση στα σωματεία, στους συλλόγους. Περνάει μέσα από τη σύγκρουση με την εργοδοσία, τους καπιταλιστές, περνάει δηλαδή μέσα από τη σύγκρουση με το σύστημα.
Το ΚΚΕ βλέπει όλο το μάκρος του δρόμου που πρέπει να διανύσουμε για να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Είναι το μόνο κόμμα που πιστεύει στη δύναμη του λαϊκού παράγοντα. Εκεί καταθέτει όλες του τις δυνάμεις, γι’ αυτό ακριβώς συζητά με ανθρώπους που ξεχωρίζουν με τη στάση τους μέσα στους χώρους δουλειάς.
Η αδιάκοπη, καθημερινή, ασίγαστη πάλη είναι για να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής. Η οργή για κάθε αδικία να γίνει συνείδηση, να γίνει επιλογή πάλης – συμπόρευσης με το ΚΚΕ.
Ο καπιταλισμός μας κοστίζει πολύ περισσότερο από τη συναλλαγή σε χρήμα. Μας κοστίζει μια ολόκληρη ζωή, τη ζωή που δεν μας αφήνει να ζήσουμε. Δεν είναι μόνο η πρόσθεση βαρύτατων λογαριασμών. Μας κοστίζει και στην αφαίρεση. Μας αφαιρεί να ζήσουμε με βάση τις δυνατότητες της εποχής, την εξέλιξη της επιστήμης, της τεχνολογίας.
Γιατί η εργατική τάξη, η νεολαία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να μετράνε τη ζωή με διαφορετική στάση. Με τη στάθμη των κοινωνικών αναγκών».
Πρωτοπόρα δράση
Για τη δράση των κομμουνιστών σημείωσε:
«Δεν περνά μέρα που οι κομμουνιστές, μαζί με άλλους πρωτοπόρους εργάτες, να μην μπαίνουν μπροστά για κάθε ζήτημα, για κάθε διεκδίκηση της εργατικής τάξης.
Δεν υπάρχει μέρα που η οργάνωση της πάλης δεν πήρε ολοκάθαρη σύγκρουση με την εργοδοσία, τις κυβερνήσεις τους, τα κόμματά τους, τους θεσμούς τους, δηλαδή στο σύνολό τους αυτό που λέμε αστικό κράτος.
Δεν υπάρχει μέρα που αυτή η σύγκρουση να μην έπαιρνε και μια φαινομενικά αθόρυβη μορφή, να πλησιάσουμε το συνάδελφο κάτω από τη μύτη των ανθρώπων της εργοδοσίας, πίσω από την κάμερα, να του πούμε δυο κουβέντες, να ξεπεράσει τον όποιο φόβο, να γραφτεί στο σωματείο ή γιατί πρέπει να φτιάξουμε σωματείο, να βρεθούμε να συνεννοηθούμε να κάνουμε μία συνέλευση, να μαζευτούμε ένα απόγευμα σε ένα σπίτι, στο συνδικάτο.
Εν ολίγοις, δεν υπάρχει μέρα που οι κομμουνιστές και άλλοι δραστήριοι εργάτες να μην είχαν αυτό που λέμε πρωτοπόρα δράση.
Αυτή η πρωτοπόρα δράση δεν θα μπορούσε και δεν θα ήταν πρωτοπόρα από μόνη της σαν μια ξεκομμένη ενέργεια. Άλλωστε, χωρίς επαναστατική θεωρία, δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατική δράση.
Ότι στην ίδια τη ζωή μέσα στο εργοστάσιο, στο γιαπί, στο σούπερ μάρκετ, σε κάθε χώρο δουλειάς μπαίνουν οι πιο ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές ιδέες που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα.
Οι ιδέες που καταργούν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι αυτό που μπορεί να τα σαρώσει όλα.
Και αυτές οι ιδέες δεν είναι ξεκομμένες από την πραγματικότητα, στηρίζονται στην πραγματικότητα και γίνονται η υλική δύναμη για να αλλάξει.
Αυτή τη θεωρία εκφράζει το ΚΚΕ, γι’ αυτό οργανώνει τέτοια δράση. Γι’ αυτό είναι σταθερό και ακλόνητο, μπροστάρης και εμπνευστής στους αγώνες του λαού μας.
Οι κομμουνιστές είναι αφοσιωμένοι σ’ έναν ανώτερο σκοπό! Αυτό δίνει αντοχή, τόλμη, αποφασιστικότητα».
Πίσω από κάθε πρόβλημα κρύβεται μια λαϊκή ανάγκη!
«Ανέκαθεν, ένα στοιχείο προβληματισμού, ακόμα και αντιπαράθεσης, είναι αν η οικονομική πάλη, ο αγώνας για την τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης αρκεί», εξηγώντας:
«Ακόμη και καλοπροαίρετοι αγωνιστές, άνθρωποι του μόχθου, το θέτουν, μην ασχολούμαστε με πολλά, εδώ τι θα κάνουμε, να πάρουμε καμιά αύξηση, τι τα θέλουμε τα άλλα.
Ασυζητητί, κανένα λαϊκό πρόβλημα δεν μας είναι αδιάφορο. Ίσα – ίσα, κάθε οξυμένο πρόβλημα, κάθε βάσανο της εργατικής τάξης μάς θυμώνει, μας εξοργίζει και έτσι πρέπει.
- Μας εξοργίζει να σκοτώνονται εργάτες στο μεροκάματο, να τινάζονται στον αέρα ολόκληροι χώροι δουλειάς, “προχθές” η “Βιολάντα”, “χθες” ο Ασπρόπυργος, σήμερα η “MotorOil”, τα συνεχή εργοδοτικά εγκλήματα στη ΒΙΠΕ Πάτρας.
- Μας εξοργίζει να μην φτάνει ο μισθός να καλύψουμε βασικές ανάγκες της οικογένειάς μας.
- Μας εξοργίζει να γυρνάνε οι εργάτες κομμάτια στο σπίτι από την εντατικοποίηση, τα εξαντλητικά ωράρια, να μην μπορούνε να πάνε μια βόλτα με τα παιδιά τους.
- Μας εξοργίζει που ολόκληρες οικογένειες δεν μπορούν να έχουν τη δυνατότητα να πάνε διακοπές.
Και δεν είναι μόνο ότι μας εξοργίζει, αυτό είναι ένα συναίσθημα, δεν μένουμε σε αυτό. Το κάνουμε πλαίσιο πάλης, μαχητική δράση, συσπείρωση εργατών, με διαφορετικό επίπεδο συνείδησης, που πιθανά σε αυτή τη φάση δεν συμφωνούμε και σε όλα.
Χρειάζεται να διακρίνουμε ότι πίσω από κάθε πρόβλημα κρύβεται μια λαϊκή ανάγκη και η ανάγκη αυτή γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης, ανυποχώρητης δράσης.
Πίσω από τους χαμηλούς μισθούς, κρύβεται ένας αμύθητος πλούτος, που οι εργάτες παράγουν και πρέπει να καρπωθούν.
Πίσω από τα ωράρια λάστιχο, τη δουλειά τις Κυριακές, κρύβεται η ανάγκη για σταθερό και συνεχή ημερήσιο χρόνο εργασίας, 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο.
Πίσω από την εμπορευματοποίησης της Υγείας, κρύβεται η ανάγκη για αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας – Πρόνοιας για όλους, για κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης.
Πίσω από το σχολείο της αγοράς, των δεξιοτήτων, της εξόντωσης, κρύβεται η ανάγκη για ένα σχολείο που θα αναπτύσσει τις κλίσεις και τα ταλέντα, που θα μορφώνει ολόπλευρα.
Το ΚΚΕ βλέπει στην εργατική τάξη, την πρωτοπόρα τάξη της εποχής μας, την τάξη που πρέπει να σμπαραλιάσει την αδικία. Διακρίνει την επαναστατική δύναμή της. Αυτή τη δύναμη προσπαθεί να θέσει σε κίνηση.
Κάθε ζήτημα, κάθε πρόβλημα πρέπει να αναδεικνύει το μεγαλύτερο εμπόδιο που υπάρχει για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, που είναι η ίδια η ύπαρξη του καπιταλιστικού συστήματος. Σ’ αυτό είμαστε προσηλωμένοι οι κομμουνιστές».
«Στην Απόφαση του 22ου Συνεδρίου αναφέρεται: “Ο κομμουνιστής συνδικαλιστής, για να είναι πρωτοπόρος ηγέτης και οργανωτής μαζών, είναι απαραίτητο να δρα με τις ιδέες μας μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, να διαφωτίζει ευρύτερες δυνάμεις για την αναγκαιότητα και ρεαλιστικότητα ανατροπής του συστήματος της ταξικής αδικίας και εκμετάλλευσης, του καπιταλισμού για την ανωτερότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού”».
Με ισχυρό ΚΚΕ για να διευρυνθεί και η συμμετοχή στο οργανωμένο κίνημα!
«Είναι καθοριστικό, λοιπόν, να διευρυνθεί η συμμετοχή στο οργανωμένο κίνημα και επίσης καθοριστικό να μπαίνουν νέες δυνάμεις, να αποκτά αυτό το κίνημα ιδεολογικοπολιτική αντοχή – μαχητικότητα, να γιγαντώνεται το ρεύμα αμφισβήτησης.
Όταν λέμε ισχυρό ΚΚΕ, πρέπει να το σκεφτόμαστε ολόπλευρα:
- Να είναι ισχυρές αυτές οι ιδέες σε ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό της εργατικής τάξης, της πρωτοπόρας τάξης της εποχής μας, της τάξης που παραμένει επαναστατική ως το τέλος.
- Να είναι ισχυρό μέσα στους χώρους δουλειάς, κυριολεκτικά με σάρκα και οστά, με σωματεία, με Επιτροπές Αγώνα, νέες μορφές που μπορούν να εμφανιστούν, με συλλογικές διαδικασίες και εμφανώς ένας στέρεος πυρήνας εργατών, που θα είναι ακλόνητος σε κάθε στροφή της ταξικής πάλης.
Και, φυσικά, να μην υπάρχουν παλινωδίες, ακόμη και σε έναν κόσμο “ψημένο” στο κίνημα, στην πάλη, να μην κομματιάζεται η σκέψη του, όπως: “Εντάξει, καλοί οι αγώνες, χρήσιμα τα σωματεία, δίκιο γενικά έχει το ΚΚΕ. Αλλά τώρα είναι εκλογές, τα αφήνουμε αυτά στην άκρη, να δούμε μήπως υπάρχει καμιά κυβέρνηση που δεν είναι τόσο ανάλγητη, μπας και πάρουμε κατιτίς”.
Και αυτή η ψήφος να είναι ψήφος αποφασιστικότητας, στριμώγματος κάθε εξ ορισμού αντιλαϊκής κυβέρνησης, συνέχισης του δρόμου της ανατροπής, γίνεται ψήφος που τη χρησιμοποιεί το σύστημα εναντίον μας.
Εδώ ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι καμιά κυβέρνηση δεν έδωσε ποτέ τίποτα. Ό,τι πήραν το πήραν οι εργάτες με τις κατακτήσεις τους, με την ένταση της ταξικής πάλης, με αφόρητη πίεση, μα οι κατακτήσεις δεν είναι δοσμένες μια για πάντα.
Η αστική τάξη παραφυλάει, παραμονεύει να τα πάρει πίσω. Εδώ έγιναν οι ανατροπές του αιώνα, 13ωρα, εξαήμερα και επταήμερα, καρατόμηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
Κατάργηση 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο, 13ης και 14ης σύνταξης, κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, ξήλωμα της Κοινωνικής Ασφάλισης και πόσα άλλα. Ο κατάλογος είναι κυριολεκτικά ατελείωτος.
Και μας καλούν όλοι αυτοί να τα πάρουμε ως δεδομένα. Έτσι θα ζούμε και έτσι θα προσθέτουν συνεχώς νέα μέτρα. Ο γέγονε, γέγονε, λένε.
Πού να βρεις ελεύθερο χρόνο να προγραμματίσεις κάτι με την οικογένεια, τους φίλους τους συναδέλφους; Να ξεκουραστείς; Να διαβάσεις;
Πού να ξεμυτίσεις λίγο παραπέρα με τόση αφραγκιά, όταν ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τα βασικά και από πάνω είμαστε χρεωμένοι;
Δεν έχουμε κοινό λογαριασμό με τους εκμεταλλευτές μας. Τα κοστολογημένα προγράμματα της ΝΔ, του Τσίπρα, του ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου είναι ζυγισμένα στοιχισμένα στα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Από τη μία δεν βγαίνει ο λογαριασμός για τις ανάγκες του λαού, από την άλλη βγαίνει και παραβγαίνει, για τα κέρδη του κεφαλαίου.
Βγάζουν κομπιουτεράκια, εφαρμογές στο Excel, να μας πούνε ότι δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Λες και έχουμε τον ίδιο λογαριασμό εμείς, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, που δεν μπορούμε να περάσουμε το μήνα, που το σκεφτόμαστε 2 και 3 φορές πόση βενζίνη θα βάλουμε, τι θα κάνουμε με το πετρέλαιο θέρμανσης, τι θα πάρουμε από το σούπερ μάρκετ, με τους εφοπλιστές, τους βιομήχανους, τους μεγαλέμπορους, τους τραπεζίτες.
Από κοινού φτιάχνουν κανόνες και μας τους παρουσιάζουν θεόφερτους, απαράβατους. Δηλαδή, το ντέρμπι είναι στημένο και από πριν ξεπουλημένο. Οι όποιες διαφορές έχουν είναι στον τρόπο κλοπής. Δεν αμφισβητούν τον πυρήνα της εκμετάλλευσης και επανέρχεται διαρκώς ότι δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιη διαχείριση της αδικίας.
Πρέπει να χάσει το κεφάλαιο!
Μόνο που η εργατική τάξη, η νεολαία, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι αγρότες, οι συνταξιούχοι, πρέπει να βάλουν το δικό τους κανόνα. Ότι για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο και αυτός είναι ο μόνος απαράβατος κανόνας.
Οι ανάγκες μας δεν κοστολογούνται, δεν περνάνε από τα λογιστήρια του αστικού κράτους. Πρέπει να χάσει το κεφάλαιο για να μην έχουμε “Βιολάντες”, “Μotor Οil”, για να μην έχουμε “Τέμπη”.
Πρέπει να χάσει το κεφάλαιο, για να προστατευτεί ο λαός από πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμούς.
Πρέπει να χάσει το κεφάλαιο, για να έχουμε αυξήσεις στους μισθούς, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, μέτρα υγείας και ασφάλειας. Ακόμη και τα πιο στοιχειώδη μέτρα ανακούφισης, όπως αυτά που θέτει το ΚΚΕ, τώρα για την ακρίβεια:
- Πλαφόν στην τιμή πώλησης του πετρελαίου, στην Ενέργεια, στα κέρδη των διυλιστηρίων και των ενεργειακών ομίλων.
- Κατάργηση του ΦΠΑ σε τρόφιμα, σε καύσιμα, σε είδη λαϊκής κατανάλωσης.
Πρέπει να γίνουν ζητήματα διεκδίκησης, σύγκρουσης συνολικά με αυτή την αντιλαϊκή πολιτική. Αυτός είναι ο δρόμος και για επιμέρους ανακούφιση. Να έχουμε συνολικά καθαρό ότι το κεφάλαιο πρέπει να χάσει ολοσχερώς για να κερδίσουμε ολοσχερώς τη ζωή μας.
Κανένα πρόβλημα, όσο οξυμένο κι αν είναι, δεν οδηγεί από μόνο του στη ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης. Πολλές φορές οδηγεί στην απογοήτευση, στη διαχείριση, στην αναζήτηση του μικρότερου κακού. Οδηγεί ακόμη και σε αντιδραστικές απόψεις.
Κάθε οξυμένο ζήτημα πρέπει να συνδυαστεί με την οργανωμένη δράση και τη διέξοδο. Ένας κόσμος είναι πιο ευάλωτος, εγκλωβίζεται γιατί δεν βλέπει ποια είναι η λύση και πώς αυτή θα έρθει. Και ακριβώς αυτό το περιεχόμενο πρέπει να ενισχύσουμε στην παρέμβασή μας στην εργατική τάξη».
Υπάρχει πείρα!
«Εδώ στην Πάτρα υπάρχει ζωντανή πείρα το πώς πριν από 10 χρόνια ξεκίνησε, μέσα στην καπιταλιστική κρίση, μια δύσκολη πορεία αλλαγής συσχετισμών στο Εργατικό Κέντρο», ανέφερε και πρόσθεσε:
«Η διαρκής παρέμβαση, ανεξαρτήτως των δυσκολιών μέσα στους χώρους δουλειάς, η αταλάντευτη στάση ενέπνευσε εργατικό κόσμο, τίμιους συνδικαλιστές να συμπορευτούν με το ΠΑΜΕ, να συμπορευτούν με τους κομμουνιστές.
Έδωσε ώθηση στην οργάνωση της πάλης, να είναι το Εργατικό Κέντρο σημείο αναφοράς για όλους τους εργάτες. Δόθηκαν πολλές σημαντικές μάχες με χαρακτηριστική την πρωτοβουλία για την απεργία στη ΒΙΠΕ στις 24 Ιουνίου για τα εργοδοτικά εγκλήματα.
Είναι σημαντικές παρακαταθήκες ώστε η πάλη να βαθαίνει, να παίρνει πιο επικίνδυνα χαρακτηριστικά για το σύστημα, να αποκτά αντιμονοπωλιακό – αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό. Να κατανοείται ότι για κάθε αίτημα συγκρούονται τάξη ενάντια σε τάξη.
Εμείς, όλοι οι πρωτοπόροι αγωνιστές, πρέπει να αναλάβουμε μεγαλύτερο και πιο στοχευμένο μερίδιο στην οργάνωση της πάλης, στην ανασύνταξη του κινήματος. Να δείχνουμε μεγαλύτερη προσοχή προκειμένου:
- Τα ΔΣ των σωματείων να λειτουργούν με όρους συλλογικού οργανωτή. Το σωματείο να έχει σχέδιο στον κλάδο στον χώρο ευθύνης του. Όλα τα μέλη του ΔΣ να έχουν καταμερισμό, να παίρνουν πρωτοβουλίες, να έχουν διαρκή ανησυχία πώς το “δωμάτιο” θα αγγίζει περισσότερους εργαζομένους. Να οργανώνουμε με επιμονή μαζικές διαδικασίες όπως ΓΣ.
- Βασικό στοιχείο, η οργάνωση νέων μαζών. Να φτάνουμε πειστικά στους ανοργάνωτους εργάτες. Παραμένει ο μεγαλύτερος αριθμός. Εδώ πρέπει να δούμε συγκεκριμένα νεολαία, μετανάστες, γυναίκες. Να δημιουργηθούν σωματεία μέσα στους μεγάλους χώρους δουλειάς.
- Αδιάλλακτη αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Είτε επιθετικοί, είτε με ελιγμούς και τερτίπια, θα στέκονται απέναντι στην εργατική τάξη και στο κίνημά της. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην τελευταία συνεδρίαση της ΓΣΕΕ αφού ο Παναγόπουλος αρνήθηκε κάθε αγωνιστική δράση και έμεινε σε κάποιες καμπάνιες (τύπου διαφημιστικές) και διαδραστικές πλατφόρμες, κατέφυγε ταυτόχρονα στην ιδεολογική παρέμβαση ότι τα συνδικάτα “δεν κάνουν εξωτερική πολιτική”. Δηλαδή τα συνδικάτα να αδιαφορούν αν οι εργαζόμενοι για τα παιδιά τους σκοτώνονται στα πολεμικά μέτωπα, αν οι συνέπειες του πολέμου και της ελληνικής εμπλοκής θερίζουν το εργατικό – λαϊκό εισόδημα, αν τσακίζονται τα εργατικά δικαιώματα, με την επίκληση του πολέμου. Αν, επίσης, το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, της εργασίας τους γίνεται πολεμικό εφόδιο, υλικό για την κατασκευή της “κουλτούρας των φέρετρων”. Άλλωστε, πίσω από τα αποτελέσματα των λεγόμενων κοινωνικών συμφωνιών, των συμφωνιών της ντροπής, κρύβεται η ταξική συνεργασία και είναι η προμετωπίδα του εργοδοτικού συνδικαλισμού.
- Να διαμορφώνεται ένα πανελλαδικό – ενιαία συντονισμένο κίνημα. Η παρακαταθήκη της τελευταίας κινητοποίησης στη ΔΕΘ δεν είναι απλά ότι βρεθήκαμε χιλιάδες κόσμου σε έναν κοινό τόπο και χρόνο. Είναι ότι όλα τα επιμέρους αιτήματα ενοποιήθηκαν σε ένα ενιαίο αίτημα. Κάθε εξέλιξη σε ένα χώρο δουλειάς αφορά το σύνολο της εργατικής τάξης. Να σπάει ο συντεχνιασμός και στο εύρος των διεκδικήσεων και στο μεροκάματο του χώρου.
- Να διευρύνεται το πλαίσιο πάλης με όλα τα ζητήματα που αφορούν την εργατική – λαϊκή οικογένεια, να σπάει ο κατακερματισμός της σκέψης. Ναι, μας αφορά τι μαθαίνουν στα σχολεία τα παιδιά μας, μας αφορούν οι ελεύθεροι χώροι, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, η κατάσταση στα νοσοκομεία και όλα να γίνονται αντικείμενο πάλης των σωματείων.
- Να δείχνουν άμεσα αντανακλαστικά τα σωματεία για κάθε τι που παρουσιάζεται με άμεσες δράσεις. Πώς οι εργάτες θα υπερασπιστούν ένα συνάδελφο, πώς να κάνουν αμέσως απεργία, ΓΣ, όταν η ζωή τους κινδυνεύει, πώς δεν θα αφήσουμε να ξεμυτίσουν τα φασισταριά που θα τα επαναφέρουν στις δύσκολες στιγμές που το σύστημα τους έχει ανάγκη. Τους ξέρουμε πιο καλά, είναι οι μπράβοι των αφεντικών. Δολοφόνοι για χάρη του συστήματος και ταυτόχρονα θρασύδειλοι. Είναι ο ορισμός των συστημικών! Ο Έλον Μασκ στηρίζει τον Κασιδιάρη και έχει σαν πρότυπό του τον Τραμπ. Τόσο αντισυστημικοί είναι! Είναι ευθύνη των σωματείων να κάνουν πράξη το σύνθημα “Ούτε στα σχολεία ούτε πουθενά μπλόκο στους φασίστες σε κάθε γειτονιά!”.
Τα παραπάνω σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της πάλης είναι βασικά στοιχεία για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος.
Ανεπίστρεπτη πορεία
Η φορά των πραγμάτων δείχνει την ανεπίτρεπτη πορεία τους. Αυξάνονται τα σημάδια νέας διεθνούς κρίσης υπερσυσώρευσης κεφαλαίου.
Όλα μα όλα τα ιμπεριαλιστικά μέτωπα γενικεύονται και ενιαιοποιούνται βγάζοντας στη φόρα τη μεγάλη αντιπαράθεση ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία.
Όλοι προετοιμάζονται για πόλεμο. Πολεμικοί εξοπλισμοί, πολεμική οικονομία, έρευνα και δεν είναι μόνο ότι φτιάχνουν περισσότερα όπλα και πυρομαχικά.
Όλα προσαρμόζονται γύρω από τον πόλεμο. Κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής, στρατηγικής σημασίας υποδομές, δεν θα διαφέρουν και πολύ από στρατόπεδα.
Τίποτα δεν θα μείνει ανεπηρέαστο, το σχολείο, το ΑΕΙ, οι χώροι δουλειάς. ”Έχουμε πόλεμο – μη μιλάτε, δουλέψτε – μη διεκδικείτε”, θα λένε.
Στο μέτωπο οι στρατιώτες, 13ωρα και δουλειά μέχρι τελικής πτώσης οι εργαζόμενοι για να τροφοδοτούν την πολεμική μηχανή.
Οι συμμαχίες, που μας τις παρουσιάζουν σαν προστασία, είναι συμμαχίες για πόλεμο όχι για ειρήνη και δεν είναι σταθερές, αλλάζουν ανάλογα με τον άνεμο των ανταγωνιστών. Τώρα οι ενεργειακοί δρόμοι ξαναμοιράζονται. Ο κόσμος ξαναμοιράζεται και αρχή της μοιρασιάς θα είναι η δύναμη.
Η ελληνική αστική τάξη έχει τις δικές της νέες μεγάλες ιδέες. Εμπλέκεται ολοένα και πιο βαθιά στα πολεμικά μέτωπα, έχει μετατρέψει τη χώρα σε απέραντη ΝΑΤΟική βάση, συμμετέχει σε αποστολές εκτός συνόρων, εξάγει ασφάλεια, όπως λένε, κουλτούρα φέρετρων.
Συνεργάζεται με στρατηγική συμμαχία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.Θα παίξουν επιθετικά, θα ρισκάρουν, για τα δικά τους συμφέροντα, με μόνιμο θύμα τους λαούς.
Η ελληνική αστική τάξη κινείται με την τουρκική αστική τάξη στους ίδιους ζωτικούς χώρους. Ο συμβιβασμός, η συνδιαχείριση, είναι παράλληλος δρόμος με κάποια στρατιωτική σύγκρουση. Και παζάρια και πολεμικά σχέδια ταυτόχρονα. Αιτία της έντασης, ενός θερμού επεισοδίου, που ήδη προετοιμάζουν τους λαούς, είναι ο ανταγωνισμός για τους ενεργειακούς δρόμους, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, για την αναβάθμιση της θέσης τους.
Σε κάθε όμως πόλεμο υπάρχει και ένας άλλος εχθρός, που για κάθε αστική τάξη φαντάζει πιο επικίνδυνος και μάλιστα είναι και κοινός εχθρός όλων των καπιταλιστών. Είναι ο λεγόμενος εσωτερικός εχθρός, είναι ο λαός.
Εξοργίζονται με τη στάση φαντάρων που συμμετέχουν σε κινητοποιήσεις, εκφράζουν τις αγωνίες τους, τους θεωρούν παράδειγμα προς αποφυγήν, τους τιμωρούν.
Εξοργίζονται με την κοινή πάλη των λαών όπως αυτή του ΚΚΕ και του ΚΚ Τουρκίας.
Εξοργίζονται όταν το κίνημα ζητά, διεκδικεί τα δικαιώματά του, παλεύει για την επιβίωση του λαού, για να σταθεί στα πόδια του και να κερδίσει. Όταν βροντοφωνάζει καμιά θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους.
Εξοργίζονται όταν οι εργάτες, μπλοκάρουν την πολεμική παραγωγή, σταματάνε κοντέινερ με σφαίρες, όταν γίνονται κινητοποιήσεις όπως αυτή που έγινε στις 6 Φεβρουαρίου, όπως αυτή που θα γίνει στις 30 Οκτωβρίου, που παίρνει μία πρωτόγνωρη διεθνή διάσταση, που μπορεί να φτάσει ακόμη και 100 λιμάνια, με σύνθημα “Ο λιμενεργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο”.
Μεγάλη διάσταση πρέπει να πάρει και εδώ στην Πάτρα, στο λιμάνι, αλλά και με ευέλικτες δράσεις σε κάθε χώρο δουλειάς. Μία κινητοποίηση που πρέπει να γενικευθεί εδώ στην Ελλάδα σε κάθε κλάδο με οποιαδήποτε προσιτή μορφή. Να τραβήξει όσο γίνεται πιο μπροστά από άποψη περιεχομένου.
Όχι απλά σαν συμπαράσταση, αλλά σαν συνδετικό στοιχείο της πάλης ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, ενάντια στους πολέμους, να λειτουργήσουν τα ταξικά αντανακλαστικά, η διαπαιδαγώγηση των εργατών μπροστά στα συγκλονιστικά γεγονότα που θα έρθουν.
Μάχες έχουμε καθημερινά, όπως των συνταξιούχων και σήμερα (σ.σ. Τετάρτη) στην Πάτρα, την απεργία υγειονομικών, εκπαιδευτικών, εργαζομένων στα Πανεπιστήμια στις 21 Οκτώβρη.
Να είναι καθοριστικοί σταθμοί μπροστά στην κλιμάκωση που πρέπει να υπάρχει στις 25 Νοεμβρίου με πανελλαδική πανεργατική απεργία. Με επίκεντρο συμβάσεις, μισθούς, ωράρια, απεμπλοκή από τα πολεμικά σχέδια. Να δουλέψουμε συνδυασμένα.
Οι μάχες θα είναι σύνθετες και θα τα περιλαμβάνουν όλα στον αγώνα για την επιβίωση. Ο αγώνας για την επιβίωση δεν είναι για να σταθούμε στα πόδια μας και να υποφέρουμε με νέα βάσανα και θυσίες, αλλά για να μπορέσουμε να τους νικήσουμε.
Και το ΚΚΕ προετοιμάζει τον λαό για να νικήσει. Η προετοιμασία για τη νίκη εμπεριέχει σε μεγάλο βαθμό το τώρα. Το πώς το Κόμμα, η πρωτοπορία της εργατικής τάξης, είναι στεριωμένο στους χώρους δουλειάς είναι καθοριστικός όρος.
Είναι σημαντικό κάθε εργάτης που συνειδητοποιεί την κατάσταση να θέσει τον εαυτό του στη μεγάλη υπόθεση.
Ο συσχετισμός ακόμα και σε μη επαναστατικές συνθήκες δεν είναι στατικός, παρά ότι αποτυπώνει την υπεροχή της αστικής τάξης. Μπορεί να βελτιώνεται με όλα τα παραπάνω και εφόσον ένα σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης σε τομείς στρατηγικής σημασίας καταφέρνει, με την πρωτοπόρα δράση του κόμματος, να ξεφεύγει από τα δεσμά της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής χειραγώγησης.
Η ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος δεν έρχεται από τα πάνω, στα σαλόνια, στους αστικούς θεσμούς, με συμφωνίες κομμάτων και διαχείριση. Καμιά αλλαγή στα κοινωνικά συστήματα δεν έρχεται έξω από την ταξική πάλη χωρίς ανατροπή στον χαρακτήρα της εξουσίας. Έρχεται με κίνηση μαζών, την οργανωμένη λαϊκή δράση, την κοινή πάλη της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, σε συμμαχία σε κοινωνικό επίπεδο, σε αντιμονοπωλιακή – αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
Δράση υπομονετική, συστηματική, μέσα στις σημερινές συνθήκες και όχι περιμένοντας παθητικά κάποιες μεγάλες στιγμές, αλλά με την καθημερινή σκληρή αναμέτρηση με το κεφάλαιο και την εξουσία του.
Κάθε ρωγμή να γίνεται ρήγμα. Η ίδια η ζωή θα γεννήσει νέες δυνατότητες για την επαναστατική άνοδο για τη νέα κοινωνία, τον σοσιαλισμό. Θα υπάρχουν σίγουρα μπρος – πίσω, άγονες στιγμές, αλλά και μέρες που θα ισοδυναμούν με χρόνια στις προηγούμενες συνθήκες ζωής.
Εδώ θα κριθεί η ιδεολογική αντοχή, η πίστη στον σκοπό. Θα φανούν οι αρετές της εργατικής τάξης, η ακατάβλητη δύναμη που διαθέτει.
Μόνο ένα ακόμα επαναστατικό, με Οργανώσεις παντού, με επαναστατική οργάνωση, που εξοπλίζει τις δυνάμεις μπορεί να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο ιστορικό έργο.
Το ΚΚΕ είναι έτοιμο να αναλάβει τη μεγαλύτερη ευθύνη, να κυβερνήσει ο λαός χωρίς μονοπώλια και τα παράσιτα τους καπιταλιστές.
Να δημιουργηθεί μια νέα κοινωνία από την επαναστατική εργατική εξουσία με καθοδηγητή το κομμουνιστικό κόμμα.
Μια εργατική – λαϊκή διακυβέρνηση εξουσίας με τη συμμετοχή της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού που σήμερα υποφέρει.
Με τους κομμουνιστές μπροστά σε κάθε χώρο δουλειάς!
Της κεντρικής ομιλίας, ακολούθησαν παρεμβάσεις, με τον Στέφανο Λαβράνο, πρόεδρο του Συνδικάτου Οικοδόμων και μέλος της διοίκησης του ΕΚΠ, να στέκεται στη δράση των κομμουνιστών στον κλάδο των Κατασκευών. Αναφέρθηκε στον ακήρυχτο, καθημερινό «πόλεμο», με τους δεκάδες νεκρούς και σακατεμένους εργάτες και στον κλάδο, μίλησε για τη δράση που αναπτύσσεται, όπου με την καθοδήγηση των κομμουνιστών και τοπικά επιτεύχθηκε η συγκρότηση της Μεικτής Επιτροπής Ελέγχων στους χώρους δουλειάς, η παύση των εργασιών με άμεσες παρεμβάσεις όπου οι ανάγκες το απαιτούν, απέναντι και στην ασυδοσία της εργοδοσίας, υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων: «Δυόμισι χρόνια παλεύαμε στοχευμένα και τα καταφέραμε με τη συγκρότηση της Επιτροπής. Μόνο η δική μας πάλη έφερε αποτέλεσμα και αυτό είναι συμπέρασμα και απέναντι στους διάφορους σοσιαλδημοκράτες της διοίκησης του ΤΕΕ που αρνούνταν, όλο αυτό το διάστημα, να ορίσουν τους εκπροσώπους τους. Ας το λάβουμε υπόψιν μας αυτό και για τη στάση τους συνολικότερα, εφόσον διεκδικούν και κυβερνητικές θέσεις. Είναι τα ίδια κόμματα, που όπως και η κυβέρνηση της ΝΔ, την ίδια ώρα που εμείς μετράμε νεκρούς, αποδέχονται ακόμη και τις αλλαγές ΑΦΜ σε εταιρείες για να μην έχουν οι υπεύθυνοι τις συνέπειες».
Ο Αλέξανδρος Ανδριόπουλος, υδραυλικός, νέος σπουδαστής της Τριάντειου Σχολής και μέλους του ΔΣ των σπουδαστών στον χώρο, στάθηκε στις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι σήμερα στις σπουδές και τη δουλειά τους. Μίλησε για τα λειψά δικαιώματα με τα οποία καλούνται να εργαστούν, τις τραγικές ελλείψεις εκπαιδευτικών, υλικοτεχνικής υποδομής στις σπουδές τους και κάλεσε σε ισχυροποίηση του ΚΚΕ στους χώρους δουλειάς και Εκπαίδευσης, σε κάθε χώρο, με ακόμη περισσότερα νέα μέλη του Κόμματος.
Στην παρέμβαση των κομμουνιστών στον κλάδο του Μετάλλου, αλλά και στην ΒΙΟΣΕΝ, χώρο δουλειάς του, αναφέρθηκε ο Ηλίας Σουγλέρης, εργάτης, μέλος του ΔΣ του αντίστοιχου κλαδικού συνδικάτου. Εξήγησε πως η συνεχής παρέμβαση συνδικάτου και εργαζομένων για τα μεγάλα προβλήματα στον χώρο εργασίας του, με παράδειγμα τα νερά της βροχής που περνούσαν μέσα από ηλεκτροφόρους πίνακες και καλώδια, έφερε αποτέλεσμα παρά και την αντίθετη αρχική στάση της εργοδοσίας. Με την πάλη και τον αγώνα τους οι εργαζόμενοι, ξεπερνώντας τις απειλές της εργοδοσίας, είχαν αποτελέσματα, με τον ίδιο να επισημαίνει: «Ήταν καθοριστική εμπειρία και παρακαταθήκη η οργάνωση άμεσα ΓΣ και στάσης εργασίας, με τα πρώτα προβλήματα που προκάλεσαν οι βροχές. Σήμερα το 70% των αναγκαίων παρεμβάσεων στον χώρο έχουν πραγματοποιηθεί. Είναι αυτή μας η καθημερινή δράση που μπορεί να μας βγάζει μπροστά, να έχουμε αποτελέσματα χειροπιαστά και έτσι χρειάζεται να συνεχίσουμε».
Στη μεγάλη απεργία της ΒΙΠΕ τον Ιούνιο, για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, πώς αυτή προετοιμάστηκε και τι ανταπόκριση βρήκε από τους εργαζόμενους διαφόρων χώρων, μέσα από τη δράση των κομμουνιστών στα συνδικάτα και το ΕΚΠ, αναφέρθηκε ο Γιώργος Τσάκωνας, εργαζόμενος στα Τρόφιμα – Ποτά σε εργοστάσιο στο χώρο, μέλος της Διοίκησης του αντίστοιχου κλαδικού συνδικάτου και του ΕΚΠ. Μίλησε, επίσης, για τη συνεχή προσπάθεια να «σπάσει» η εργοδοτική τρομοκρατία, η σιγή νεκροταφείου στους χώρους δουλειάς, να ανοίξει η συζήτηση πλατιά με τους εργαζόμενους που πληρώνουν το «μάρμαρο» ακόμη και με τις αυξήσεις στα καύσιμα για τις μετακινήσεις τους στη ΒΙΠΕ όταν οι μισθοί τους δεν βγάζουν το μήνα. Στάθηκε και στο τι πραγματικά έχουν ανάγκη σήμερα οι εργαζόμενοι, απέναντι στην εργοδοσία, τα κόμματα, τις κυβερνήσεις που τη στηρίζουν, αλλά και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εκπροσώπων του Τσίπρα κ.ά. Κάλεσε, τέλος, σε αποφασιστική συνέχεια και μπροστά στις επόμενες απεργιακές μάχες, με ανυποχώρητο αγώνα και στόχο να μεγαλώσει συνολικότερα η παρέμβαση των κομμουνιστών στους χώρους δουλειάς.
Ο Δημήτρης Μαρμούτας, πρόεδρος του ΕΚΠ, υπογράμμισε πως συνολικότερα η δράση των κομμουνιστών και μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ανέδειξε και συνεχίζει να αναδεικνύει πόσο κοστίζει η στήριξη των συμφερόντων, κάθε φορά και με κάθε αφορμή, της εργοδοσίας, σε κάθε χώρο δουλειάς. Ως παράδειγμα ανέφερε την κατάσταση για μέτρα προστασίας της ασφάλειας και της υγείας των χιλιάδων εργαζομένων στη ΒΙΠΕ, που και με ευθύνη της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας ακόμη και για το οδικό δίκτυο, όπως και των εργοδοτικών ενώσεων αυτά δεν λαμβάνονται. «Την ίδια ώρα που επιχειρήσεις επιδοτούνται με εκατομμύρια ευρώ και οι μεγαλοξενοδόχοι χρηματοδοτούνται από το “Achaia Pass”, χωρίς να έχουν υποστεί ζημιές, για τις περσινές φωτιές», είπε ανάμεσα σε άλλα. Κάλεσε, τέλος, να υπάρξει αποφασιστική επιτυχία και ενίσχυση των απεργιακών μαχών κλάδων και λιμανιών στις 21 και 30 Οκτώβρη αντίστοιχα, με κλιμάκωση μπροστά και στις 25 Νοέμβρη, σημειώνοντας πως αναμετρώνται καθημερινά η «πατρίδα των εργατών και των εργοδοτών», με τους κομμουνιστές να βρίσκονται πάντα μπροστά για την ικανοποίηση των αναγκών των πρώτων, δείχνοντας συνολικά την πραγματική διέξοδο.
