Οδοιπορικό 35 ημερών στην Κεντρική Ασία-[Vol. 1]: Καζακστάν

4 χώρες, 9.500χλμ,  trekking, στέπες, έρημοι, ψηλές κορφές, οροπέδια, θρυλικά ποτάμια, μέρη άγριας ομορφιάς, μέρη  που δεν ησυχάζουν ποτέ, σχεδόν στο τέλος του κόσμου.

“Να μια ιστορία που αξίζει
να ζεις για να διηγείσαι”

Ντανιέλ Τσαβαρία

Ένα από τα λίγα πλοία που έχουν απομείνει στην Αράλη

Στοιχεία της Περιοχής

Ανεξάρτητα από τις διάφορες γεωπολιτικές αναλύσεις και σκοπιμότητες για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Κεντρικής Ασίας στο χάρτη,  ταξιδιωτικά μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί την περιοχή που φράσσεται βόρεια από την Ρωσία, δυτικά από την Κασπία Θάλασσα, νότια από το Ιράν και το Αφγανιστάν και ανατολικά από την Κίνα. Καταλαμβάνει μία έκταση περίπου 4.000.000τ.χλμ με 72.000.000 πληθυσμό και αποτελείται από τις χώρες, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, Κιργιστάν και Τατζικιστάν.

Η τεράστια ποικιλία στη γεωγραφία της περιοχής μπορεί να δώσει στον επισκέπτη εικόνες και εμπειρίες που δύσκολα συναντάει σε άλλες χώρες. Το τοπίο εναλλάσσεται συνεχώς ανάμεσα σε στέπες χαμηλής βλάστησης (Καζαχσταν), αχανείς ερήμους (Kyzyl Kum, Karakum), ποτάμια (Amu Darya, Syr Darya, Pyanj, Pamir), οροπέδια, περάσματα άνω των 4000 μέτρων και ψηλές κορφές πολλές από τις οποίες ξεπερνούν τα 7000 μέτρα.  Με υψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι και πολύ χαμηλές το χειμώνα η περιοχή για πολλούς αιώνες ανέθρεψε μία δύσκολη νομαδική ζωή σμιλεύοντας σκληρούς ανθρώπους που ζουν μέσα στις κακουχίες και την περιπλάνηση.

Η περιοχή από την αρχαιότητα ακόμα διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο ως κέντρο για το εμπόριο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Σταθμός για τα καραβάνια που μετέφεραν μπαχαρικά και προϊόντα από την Κίνα μέσω του θρυλικού Δρόμου του Μεταξιού. Χώρος πολλών μυθικών βασιλείων και πολιτισμών όπως οι Πέρσες, οι Αρχαίοι Σκύθες, το Βασίλειο της Αρχαίας Σογδιανής, τα Χαννάτα των Μογγόλων – χώρος της τεράστιας αυτοκρατορίας του Ταμερλάνου – ενώ μέχρι εδώ έφτανε και η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου , η Εσχάτη Αλεξάνδρεια και ο θρυλικός Ιαξάρτης ποταμός. Εδώ δόθηκε το 329πΧ η Μάχη του Ιαξάρτη ανάμεσα στο στρατό του Μ. Αλεξάνδρου και των Σκυθών που ζούσαν στις στέπες της Κεντρικής Ασίας. 

Στους πιο σύγχρονους χρόνους η ανάπτυξη της περιοχής ουσιαστικά και τυπικά πραγματοποιήθηκε την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης. Η ανακήρυξη των Σοσιαλιστικών, Σοβιετικών Δημοκρατιών των κρατών της, και η ενσωμάτωσή τους στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, έδωσε τεράστια ώθηση στην ανάπτυξη των παραγωγικών τους δυνάμεων, την καλυτέρευση των όρων ζωής των ανθρώπων της σε επίπεδα άγνωστα για την εποχή. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη γειτονική Μογγολία δεν υπήρχε ούτε καν αλφάβητο για να μπορούν να γράφουν και να διαβάζουν τη γλώσσα τους. Οι άνθρωποι γνώρισαν τα τεράστια επιτεύγματα του πολιτισμού και των επιστημών, ο πληθυσμός των χωρών αυξήθηκε σημαντικά με την πάροδο του χρόνου, ενώ μέχρι σήμερα είναι φανερό το αποτύπωμα του σοσιαλισμού στην περιοχή, στο αστικό περιβάλλον και τις υποδομές που μέχρι και σήμερα απολαμβάνουν οι κάτοικοι. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τις τεράστιες λεωφόρους, την άπλα των πόλεων, την μεγαλύτερη αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο, υποδομές στον τομέα της πρόνοιας, ακόμα και η μικρή ηλικία στην οποία κάνουν οικογένειες.

Μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ, η Κεντρική Ασία των τεράστιων πλουτοπαραγωγικών πόρων, πετρελαίου, φυσικού αερίου, ορυκτών, του Νέου Δρόμου του Μεταξιού αποτελεί το μήλον της έριδος. Σε ποια σφαίρα επιρροής θα ενταχθούν τα κράτη της είναι σήμερα πεδίο σφοδρών ανταγωνισμών κάτι που φαίνεται και από τις αστικές γεωπολιτικές αναλύσεις. Χαρακτηριστική είναι η παρέμβαση του ιδρύματος Σόρος για την εξισλαμοποίηση του Κιργιστάν (σήμερα υπάρχουν πάνω από 3000 τεμένη στη χώρα, αριθμός εξωπραγματικός για τον αριθμό των μουσουλμάνων) ή η τοποθέτηση από τον Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι των Ευρασιατικών Βαλκανίων (έτσι ονομάζει την περιοχή της Κεντρικής Ασίας – τα Βαλκάνια του Κόσμου ) στο κέντρο μίας ζώνης αστάθειας που περιλαμβάνει ακόμα το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μ. Ανατολή, το Ιράν, την Δυτική Κίνα και το Πακιστάν. Το ποιος θα κυριαρχήσει στο κέντρο αυτής της ζώνης καθορίζει κατά τη γνώμη του την ηγεμονία σε αυτή την γεωπολιτική σκακιέρα.

Ζαλανάς, μία άδεια δημοσιά και ζωή πουθενά

Δύο Λόγια για το Πλάνο του Ταξιδιού

Το αρχικό πλάνο του ταξιδιού έλεγε να διαγράψουμε  μία κυκλική διαδρομή με αφετηρία και τέλος το Αλμάτι (πρώην πρωτεύουσα του Καζακστάν). Η διαδρομή θα διέσχιζε διαδοχικά και τις τέσσερις χώρες. Ο στόχος, στις 35 μέρες που θα είχαμε στην περιοχή, να αποκτήσουμε μία όσο το δυνατόν πιο γεμάτη εικόνα των ανθρώπων, του τόπου και των πολιτισμών των τεσσάρων χωρών. Ένα τόσο μεγάλο ταξίδι γενικά είναι αρκετά δύσκολο να το σχεδιάσεις διεξοδικά εκ των προτέρων. Μία σημαντική δυσκολία ήταν ότι μεγάλο κομμάτι των μετακινήσεών μας δε θα γινόταν με τρένο, που σημαίνει ότι δεν έχεις την ασφάλεια των σταθερών σε μεγάλο βαθμό δρομολογίων. Έχοντας την πείρα του ταξιδιού με τον Υπερσιβηρικό αποφασίσαμε απλά να σχεδιάσουμε σε γενικές γραμμές την διαδρομή που θέλαμε να κάνουμε, να καθορίσουμε κάποιες ημερομηνίες σταθμούς στο ταξίδι (κυρίως τις ημερομηνίες που θα διασχίζαμε τα σύνορα) και το μεγαλύτερο μέρος θα το προγραμματίζαμε ταξιδεύοντας. Ακόμα όμως και σε αυτό το χαλαρό προγραμματισμό Η Ζωή η Ίδια ήρθε να ανατρέψει και πάλι τα σχέδια.

Το ταξίδι διήρκησε 35 μέρες, από τα μέσα Ιούλη μέχρι τα μέσα Αυγούστου. Τα αεροπορικά εισιτήρια είχαν κλειστεί έξι μήνες πριν με αποτέλεσμα το κόστος να είναι λίγο κάτω από 300€. Αφετηρία και τέλος ήταν το Αλμάτι ενώ διασχίσαμε ένα μέρος από το νότιο Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το Κιργιστάν. Τελικά δεν καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι και την Κασπία Θάλασσα που ήταν και ο αρχικός μας σχεδιασμός με άμεση συνέπεια να πρέπει να μπούμε στο Ουζμπεκιστάν από την Τασκένδη και όχι από τη Νούκους στα δυτικά σύνορα της χώρας.

Η επιλογή της Κεντρικής Ασίας αποτελεί συνέχεια των εικόνων που είχαμε δει τέσσερα χρόνια νωρίτερα στην Μογγολία. Ο ενθουσιασμός που μας προκάλεσαν τα τοπία της Μογγολίας σίγουρα αποτέλεσαν την αφετηρία και την επιλογή της Κεντρικής Ασίας ως τον επόμενο προορισμό. Όταν κάποιος δει αυτά τα μέρη σίγουρα θα θέλει να επιστρέψει και επειδή ο χρόνος είναι περιορισμένος η επιστροφή δεν μπορούσε να γίνει στα ίδια, αλλά σε κάτι διαφορετικό, το ίδιο άγριο το ίδιο αφιλόξενο το ίδιο απόκοσμο ή ίσως και περισσότερο. Η άγρια ομορφιά, τα αφιλόξενα μέρη, η μελαγχολία που γεννά το τοπίο προκαλεί κάθε ανήσυχο ταξιδιώτη, αιρετικό προς το συμβατικό τουρισμό αν όχι και λίγο τυχοδιώκτη ταξιδιωτικά.

Vol. 1: Καζακστάν

Η πτήση για το Αλμάτι με ενδιάμεσο σταθμό το Κίεβο της Ουκρανίας διαρκεί 9 ώρες. Εξαιτίας κάποιου μπερδέματος με την κράτησή μας, μας δίνουν δύο καθίσματα πρώτης θέσης. Το φαγητό και το ποτό πάει κι έρχεται, ο ύπνος απολαυστικός και το ταξίδι ξεκινάει. Προσγειωνόμαστε στο Αλμάτι στις 4πμ, από εδώ και πέρα  τίποτα δεν θα είναι όπως παλιά . Θέλαμε να φύγουμε κατευθείαν, όμως τα τρένα στο Καζακστάν δε θα μας κάνουν το χατίρι και τελικά θα φύγουμε βράδυ. Βόλτα στο Αλμάτι για να περάσει η μέρα μας και να ξεκινήσουμε για τον πρώτο σταθμό στη χώρα. Οι πρώτες εικόνες από το Καζακστάν έρχονται από το παράθυρο του τρένου. Τεράστιες εκτάσεις στέπας που διακόπτονται από μικρά αλσύλλια και ξύλινες ίζμπες. Το τοπίο μέχρι στιγμής θυμίζει τυπική ρωσική επαρχία. Η εικόνα αλλάζει στα μισά της διαδρομής όπου αρχίζει να κυριαρχεί η ερήμος.

Η διαφορετική αρχιτεκτονική του Τουρκεστάν

Πρώτη στάση Τουρκεστάν ή αλλιώς η Μέκκα της Ανατολής. Το Τουρκεστάν, στο νότο του Καζακστάν περίπου 300χλμ βόρεια της Τασκένδης,  αποτελεί την ιερότερη πόλη των Καζάκων. Παλιά πρωτεύουσα του ενιαίου τότε Τουρκμενιστάν, με το σπουδαιότερο αρχιτεκτονικό μνημείο της χώρας, το τέμενος του ποιητή και Σούφι Χότζα Αχμέντ Γιασαουί, κατασκευασμένο από τον Ταμερλάνο. Λένε ότι τρία προσκυνήματα εδώ ισοδυναμούν με ένα Χατζ στη Μέκκα της Σαουδικής Αραβίας. Αν κάποιος επιλέξει να επισκεφτεί το Καζακστάν, θα πρέπει να συμπεριλάβει σίγουρα το Τουρκεστάν, καθώς αποτελεί ιστορικά και αρχιτεκτονικά μία τελείως διαφορετική εικόνα της χώρας.  Η μέρα κλείνει με ένα ωραιότατο Σισλίκ – σαν το δικό μας κεμπάπ, για να σπάσει την κατά βάση κατανάλωση νερού των προηγούμενων ημερών. Ύπνος σε ένα τυπικό μοτέλ για την περιοχή το Ηotel Sabini με 8€ περίπου διαμονή.

Εδώ, στο Τουρκεστάν έρχεται και η ζωή να τσακίσει το αρχικό μας πλάνο, να δούμε την Κασπία και να γνωριστούμε με τους παράνομους της χώρας. Στο Καζακστάν τα τρένα είναι δυσεύρετα και ειδικά το καλοκαίρι που οι Καζάκοι πάνε για τα μπάνια τους στην Κασπία Θάλασσα τα εισιτήρια είναι κλεισμένα αρκετές βδομάδες πριν. Μαθημένοι σε τέτοια ταξιδιωτικά απρόοπτα και προετοιμασμένοι να αυτοσχεδιάσουμε σε ένα ταξίδι που γενικά δεν είχαμε προγραμματίσει και ιδιαίτερα, αλλάζουμε όλο το πλάνο του ταξιδιού. Κλείνουμε όλα τα εισιτήρια μέχρι και την είσοδό μας στο Ουζμπεκιστάν. Πλέον θα μπούμε από την Τασκένδη και όχι από την Κασπία και τη Νούκους (πρώτη μεγάλη πόλη του Ουζμπεκιστάν στα δυτικά).

Το Μαυσωλείο του Yasaui

Με σιγουριά πλέον ότι θα βγούμε από τη χώρα, επόμενος προορισμός το Αράλσκ. Λόγω της δυσκολίας να οργανωθεί μεμονωμένη επίσκεψη στο Μπαϊκονούρ, το Κοσμοδρόμιο της Σοβιετικής Ένωσης, το προσπερνάμε και κατευθυνόμαστε κατευθείαν στο Αράλσκ. Το Αράλσκ, παλιό λιμάνι της Λίμνης Αράλης, θα αποτελέσει τη βάση για να επισκεφτούμε την Αράλη, αλλά και μία αναγκαστική παραμονή τριών ημερών λόγω της δυσκολίας που είχαμε με τα τρένα.

Η διαδρομή από το Τουρκεστάν στο Αράλσκ είναι 14 ώρες με το τρένο. Σε τρένο είχαμε ξαναβρεθεί στη Ρωσία. Το ταξίδι με το τρένο όμως στην Κεντρική Ασία είχε μια ουσιαστική διαφορά από την Ρωσία, τη Ζέστη. Το βαγόνι ίδιο, 3η θέση, το λεγόμενο Πλάτσκαρτ (Platzkart). Ένα βαγόνι με 56 – 58 κρεβάτια ανοιχτά, χωρίς ενδιάμεσες πόρτες, γύρω στους 40 βαθμούς Κελσίου, με μια βαριά αποπνικτική μυρωδιά. Τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω για να βρίσκεις λίγο οξυγόνο από το διάδρομο. Να στάζεις ιδρώτα από παντού. Το διάβασμα να σε νυστάζει, το βιβλίο να μη μπορεί να ακουμπήσει πουθενά, αφού όλα είναι μούσκεμα, το νερό που πίνεις να σε κάνει να ιδρώνεις ακόμα περισσότερο, το φαΐ να σε ζεσταίνει κι άλλο. Και κάπως έτσι να περιμένεις να περάσουν οι 14 ώρες του προορισμού σου.

To Platzkart, η διάσημη τρίτη θέση των τρένων στην ΕΣΣΔ

Άφιξη στο Αράλσκ στις 2.15 πμ, ύπνος στο σταθμό για να γλιτώσουμε μία διανυκτέρευση. Η πρωινή εικόνα του Αράλσκ είναι μάλλον αυτό που μας προϊδέαζε το τρένο. Μία σχεδόν άδεια πόλη, μία πόλη – φάντασμα. Ο κόσμος είναι λίγος, οι δρόμοι είναι άδειοι, χωμάτινοι, γεμάτοι σκόνη, ενώ ανθρώπους θα δεις μαζεμένους στην κεντρική πλατεία. Βασικός στόχος να καταφέρουμε να φτάσουμε στην Αράλη. Μετά από πολύ ψάξιμο στο κέντρο του Αράλσκ,  κλείνουμε μία διαδρομή με αμάξι γύρω στα 50.000Τenge, δηλαδή 90$. Θα κάνουμε μία κυκλική διαδρομή ξεκινώντας από το Αράλσκ. Θα περάσουμε από το Ζαλανάς, παλιό ψαροχώρι, τα φαράγγια της λίμνης, ό,τι έχει απομείνει από το νεκροταφείο πλοίων, τις όχθες της Αράλης και τις θερμές πηγές της.

Η όψη του Αράλσκ σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας

Μια θλιβερή εικόνα στο ταξίδι, το αμάξι να προχωράει δεκάδες χιλιόμετρα εκεί που κάποτε είχε νερό. Η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη του κόσμου, με έκταση σχεδόν πάνω από τη μισή έκταση της Ελλάδας έχει πλέον ερημοποιηθεί. Έχει μετατραπεί σε ένα σκουπιδότοπο. Εκεί που άλλοτε ψάρευαν, τώρα βλέπεις καμήλες και αετούς να κυνηγούν. Τα πλοία που άλλοτε βρίσκονταν παρατημένα μέσα στη λίμνη είναι τώρα κουφάρια στη στεριά. Τα τελευταία χρόνια μέχρι και τα διάσημα νεκροταφεία πλοίων που υπήρχαν, οι ντόπιοι τα έχουν διαλύσει για να πουλήσουν το μέταλλό τους, λόγω της τεράστιας ανεργίας που μαστίζει τα χωριά της λίμνης. Τα ελάχιστα πλοία που έχουν απομείνει βρίσκονται πάνω στην σημερινή όχθη της λίμνης. Όπως και να το δεις, σίγουρα πλούσιο υλικό για μία μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή.

Καμήλες εκεί που άλλοτε ήταν λίμνη
Τα φαράγγια της λίμνης άλλοτε κυκλωμένα από νερό

Στο Αράλσκ στις 21 Ιουλίου του 2018 φυσάει, και εκτός από αυτή την αφόρητη ζέστη και υγρασία, έχεις να αντιμετωπίσεις και τη σκόνη που βρίσκεται παντού γύρω σου. Αυτό το Μακόντο της Κεντρικής Ασίας μοιάζει καταδικασμένο στη λήθη και στη μοναξιά. Οι σκέψεις διακόπτονται όταν ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μία γριά καζάκα απροσδιορίστου ηλικίας. Μπαίνει για να βγάλει ένα εισιτήριο. Φοράει ένα άσπρο μαντήλι, πλαστικές ροζ παντόφλες, ένα χρωματιστό φόρεμα. Το πρόσωπό της δεν έχει καμία έκφραση, αυλακωμένο με βαθιές ρυτίδες, ψημένο από τον ήλιο και της δυσκολίες όλα αυτά τα χρόνια. Τα μάτια δε χωρούν σε περιγραφές, ήταν σαν να σε ρωτάνε απλά, “γιατί”. Αυτές οι σκέψεις ενώ περιμένουμε 9 ώρες στο σταθμό του τρένου για να ξεκινήσει το ταξίδι μας για το Ουζμπεκιστάν και την Τασκένδη.

Εδώ, στους σταθμούς, το ταξίδι γίνεται πράξη

Ξανά λοιπόν πίσω στο Τουρκεστάν όπου οδικώς θα φτάναμε μέχρι τα σύνορα. Όμως το ταξίδι είναι ταξίδι, και το Καζακστάν σου αποκαλύπτεται σιγά σιγά. Δεν μπορεί να είναι τόσο απλό να περάσεις τα σύνορα για το Ουζμπεκιστάν. Όταν προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο μας έκαναν ένα μισάωρο έλεγχο στα διαβατήρια. Για να βγεις από τη χώρα μπορεί να μη χρειαστεί να σε ελέγξουν τόσο, χρειάζεται όμως να καταφέρεις να φτάσεις στα σύνορα. Ενώ αρχικά είχαμε συνεννοηθεί με τοπικό οδηγό να μας πάει μέχρι την Τασκένδη τελικά θα μας πάει μέχρι τα σύνορα. Ενώ είχαμε κλείσει ένα αμάξι για τους δύο μας, τελικά προστέθηκαν και άλλοι τρεις με διαφορετικό αμάξι. Υπάρχει πολύ προηγμένο δίκτυο μεταξύ των μεταφορέων στο Καζακστάν, και ένας υψηλός αλτρουισμός στη διαχείριση του εμπορεύματος “επιβάτης”. Ενώ έχουμε καλύψει τα 200χλμ από τα 300χλμ της διαδρομής με μία νευρική οδήγηση (σε τίποτα δε μας προϊδέαζε για το τι θα ακολουθήσει στο Κιργιστάν), ο οδηγός μας διαπιστώνει ότι κάποιο λάστιχο χάνει αέρα. Άντε να βγεις από το δρόμο να ψάξεις για βουλκανιζατέρ στο Καζακστάν και να αλλάξεις λάστιχο. Τελικά μάλλον γίνεται. Ξαναμπαίνουμε λοιπόν στον αυτοκινητόδρομο. Στα 260χλμ από τα 300χλμ της διαδρομής το αμάξι αρχίζει να κάνει κάποιες ασυνέχειες στη μηχανή του και να σβήνει. Οι πρώτες φορές που αυτό συνέβη, “λες εντάξει στην άκρη είσαι, σιγά πάει, δε θα γίνει και τίποτα”. Τι γίνεται όμως όταν αυτό αρχίζει να γίνεται στην άλλη άκρη (την αριστερή αυτή τη φορά) και το αμάξι να πηγαίνει με 120χλμ και ξαφνικά να επιβραδύνει και να σταματάει; Κάποιος θα σου πει “ασυναίσθητα κάνω το σταυρό μου” εγώ “συναισθητά” γύρισα να κοιτάξω πίσω μας. Τρεισήμισι βασανιστικές ώρες μέχρι να δούμε τα σύνορα του Ουζμπεκιστάν για να έρθει η λύτρωση. 

Τα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν. Η λύτρωση

Για εμάς τα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν ήρθαν να μας λυτρώσουν από μία επεισοδιακή τελευταία μέρα στο Καζακστάν που φαινόταν να μην έχει τέλος. Ήταν το πέρασμα από το Χάος και τη σκόνη στον πολιτισμό, στον κόσμο, στο φαγητό, στα περίφημα ισλαμικά μνημεία, σε ιστορικές πόλεις και χωρίς να το ξέρουμε σε πολλά καινούρια απρόοπτα. Το Καζακστάν – αν και ακόμα δεν είχαμε δει το Αλμάτι – αφήνει σίγουρα μία εικόνα απέραντων άδειων εκτάσεων, μία θλίψη, που σου γεννά το τοπίο της λίμνης και μία αίσθηση πείνας – δικιάς μας πείνας. Το κόστος των 7 ημερών μας στην χώρα ήταν γύρω στα 220€. Μέσα σε αυτά ήταν οι μετακινήσεις, η ενοικίαση του αυτοκινήτου για την Αράλη, η διαμονή μας 4 βράδια και το φαΐ μας. Το φαγητό των 7 ημερών, μας κόστισε κάτι λιγότερο από 15€, όπου κατά βάση ήταν νερό. Αυτό από μόνο του δείχνει την πείνα που θα ακολουθούσε σε όλο το ταξίδι.

Μπροστά μας τα σύνορα. Μπροστά μας οι πιο ιστορικές πόλεις του Δρόμου του Μεταξιού.  Σαμαρκάνδη, Μπουχάρα και Χίβα. Μπροστά μας η δική μας γνώριμη Τασκένδη. Όλα εκεί να περιμένουν να τα ανακαλύψουμε. Επόμενος σταθμός Ουζμπεκιστάν…

Α. 

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...