Αναδημοσίευση από «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» άρθρου του Ελισαίου Βαγενά, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ
Ο Πινγκ Πινγκ και η Φου Σουάνγκ είναι τα δύο χαριτωμένα γιγαντιαία αρκουδάκια πάντα, που αναχώρησαν από το Τσενγκντού στις 27 Σεπτεμβρίου 2026 και θα περάσουν τα επόμενα δέκα χρόνια σε έναν ζωολογικό κήπο στην Ατλάντα των ΗΠΑ. Την είδηση ανακοίνωσε ο ίδιος ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ, καταχειροκροτούμενος από τον Αμερικανό ομόλογό του, Ντόναλντ Τραμπ. Η χειρονομία θεωρήθηκε ενδεικτική της ομαλοποίησης των σχέσεων ΗΠΑ-Κίνας, αλλά όσοι βιαστούν να πιστέψουν αυτήν την επίπλαστη εικόνα πολύ σύντομα θα διαψευστούν.
Η διαπάλη του αμερικάνικου αετού και του κινεζικού δράκου είναι σε πλήρη και κλιμακούμενη φάση, παρά τις κάθε φορά προσωρινές συμφωνίες ή συνεννοήσεις τους κι εκτείνεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη ακόμη και στο διάστημα με τη ραγδαία στρατιωτικοποίησή του.
Αυτή η όξυνση των ανταγωνισμών ΗΠΑ-Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, η κλιμάκωση των πολέμων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή και η γενίκευση της πολεμικής προετοιμασίας σε όλον τον καπιταλιστικό κόσμο επιβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχουν “οάσεις σταθερότητας” μέσα σε έναν κόσμο που φλέγεται.
Τόσο ο Ερντογάν, που φέτος από το βήμα του ΟΗΕ χαρακτήρισε την Τουρκία “νησίδα σταθερότητας”, όσο και οι κυβερνήτες της δικής μας χώρας ψεύδονται όταν προβαίνουν σε ανάλογες παρομοιώσεις. Ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων Τουρκίας και Ελλάδας για την αναβάθμιση της θέσης τους σε μια ευρύτερη γεωγραφική περιοχή, όπως και η εμπλοκή του Ισραήλ στο “παζλ”, βάζει φωτιές στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που είναι “νύχι-κρέας” με τις γενικότερες εξελίξεις.
Ελλάδα και Τουρκία, μέλη του ΝΑΤΟ, βρίσκονται συνδεδεμένα στρατηγικά με ΗΠΑ – ΕΕ, έχοντας οδηγηθεί από τις αστικές τάξεις επανειλημμένα σε κρίσεις, ενώ η τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο παραμένει ανοιχτή πληγή. Με εύγλωττο τρόπο η ιστορική πείρα δείχνει ότι οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες δεν αποτελούν εγγύηση ειρήνης και ασφάλειας για τους λαούς, ενώ η πολιτική των “ήρεμων νερών”, που προωθήθηκε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και του λεγόμενου “Οδικού Χάρτη”, δεν εξάλειψε τις αντιθέσεις. Οι απαράδεκτες τουρκικές διεκδικήσεις σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, οι αξιώσεις για αποστρατικοποίηση ελληνικών νησιών, το Κυπριακό, το casus belli, η “Γαλάζια Πατρίδα” και η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων δίνουν και παίρνουν, ενώ οι ενεργειακοί σχεδιασμοί και οι ανταγωνισμοί για θαλάσσιες ζώνες δημιουργούν νέες εστίες έντασης. Τα παραπάνω συνθέτουν ένα περιβάλλον αυξημένων κινδύνων.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ο λαός μας δεν μπορεί να εναποθέτει την ειρήνη στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, που διαχρονικά έδρασαν υπέρ των επιδιώξεων της τουρκικής αστικής τάξης. Ούτε βέβαια να εγκλωβιστεί στην κίβδηλη “εθνική συναίνεση” με την αστική τάξη και τα κόμματα που υπηρετούν τα συμφέροντά της.
Καμιά εμπιστοσύνη δεν μπορούμε να τους έχουμε. Απαιτείται αυτοτελής εργατική-λαϊκή πάλη ενάντια στην εμπλοκή στους πολέμους, στις βάσεις και στις στρατιωτικές αποστολές, για την αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ.
Το δρόμο δείχνει η πρόσφατη Κοινή Ανακοίνωση του ΚΚΕ και του ΚΚ Τουρκίας, που προτάσσει την κοινή πάλη των λαών Ελλάδας και Τουρκίας ενάντια στα συμφέροντα και στους σχεδιασμούς των αστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστών, με σεβασμό στα σύνορα και στις συνθήκες που τα καθορίζουν. Αυτή η πάλη μπορεί να ανοίξει το δρόμο για ειρηνικές, αμοιβαία επωφελείς σχέσεις και για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους.
