Δεύτερο βράδυ στο ΚΨΜ του στρατοπέδου και στην παρέα ακόμα ψαρωμένοι προσπαθούμε να γνωριστούμε. Ξαφνικά νεαρός άντρας με πολιτικά και ένα καρτελάκι να κρέμεται στο λαιμό “εισβάλει” στο χώρο, λέει “καλησπέρα” σε σπαστά ελληνικά, παραγγέλνει ένα σάντουιτς και πάει να παίξει μπιλιάρδο με άλλους φαντάρους. “Είναι από τους αμερικανούς”, μας πληροφορεί ένας παλιός. Στην παρέα νεοσυλλέκτων κοιταζόμαστε λίγο αμήχανα…
Η εικόνα με τους αμερικανούς να τρώνε μπέργκερ, να πίνουν, να κερνούν τους Έλληνες φαντάρους και γενικά να κυκλοφορούν ανάμεσά μας σαν να βρίσκονται σπίτι τους ήταν καθημερινή. Τα αμερικανονατοϊκά στρατεύματα που πραγματοποιούν τις γιγαντιαίες πρόβες πολέμου και που σαν οργανισμός έχουν ιστορικό στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, έχουν βάλει μπουρλότο στη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια και τη Β. Αφρική περιδιάβαιναν ανάμεσά μας σαν να μην τρέχει τίποτα. “Έτσι απλά επειδή γίνεται μια άσκηση”, ήταν το κυρίαρχο αφήγημα αν κάποιος ρωτούσε.
Η συζήτηση έπρεπε να ανοίξει από την πρώτη μέρα, επιθετικά και χωρίς αναβολές. Ανοιχτά και χωρίς να μασάμε τα λόγια μας όπως αξίζει στους φονιάδες των λαών. Όταν κάποιοι από εμάς τους χαρακτηρίσαμε έτσι κάποιοι παραξενεύτηκαν, άλλοι “σπάστηκαν”, άλλοι μίλησαν με τα γνωστά επιχειρήματα περί συμμάχων, αρκετοί όμως χωρίς δισταγμό συμφώνησαν κάτι που μας έδωσε κουράγιο να συνεχίσουμε να μιλάμε ανοιχτά και να εξηγούμε περισσότερο τους λόγους που μας έκαναν να αντιδρούμε στην παρουσία των Αμερικανικών-ΝΑΤΟικών στρατευμάτων.
Πολλοί ρωτούσαν καλοπροαίρετα και μη τι πρόβλημα υπάρχει με το να είναι οι Aμερικανοί εδώ.
Από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις:
Συνηθίζεται η εικόνα αυτών που με τους σχεδιασμούς τους έχουν κάψει και διαμελίσει ολόκληρες χώρες, έχουν καταδικάσει ολόκληρους λαούς στη φτώχεια, έχουν ευθύνη για τα τεράστια προσφυγικά κύματα;
Συνηθίζεται η εικόνα αυτών που με ευθύνη τους εντείνεται η επιθετικότητα της αστικής τάξης της Τουρκίας προς όλες τις κατευθύνσεις με αμφισβήτηση και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας;
Δεν συνηθίζεται…
Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν συνηθίζεται η αμερικανική παρουσία στην περιοχή γιατί πάντα ήταν μια αιμορραγούσα πληγή. Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν συνηθίζονται οι εικόνες από τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, αλλά και παλιότερα η Κύπρος, η στήριξη στην ελληνική χούντα και σε τόσες άλλες χούντες στον κόσμο. Τίποτε δεν ξεχνάμε, τίποτε από αυτά δεν πρέπει να συνηθίσουμε. Κι αν θέλουμε να μην συνεχιστεί η απειλή και ο εφιάλτης αυτών των εικόνων πρέπει να σκεφτούμε σε τι μας ωφελούν αυτού του είδους οι συμμαχίες που επιλέγει η αστική τάξη της χώρας μας; Σε τι μας ωφελεί δηλαδή να είμαστε στο μάτι του κυκλώνα και των σφοδρών ανταγωνισμών;
Πίσω λοιπόν από την αθώα μπύρα και το χαβαλέ με τον αμερικανικό στρατό υπάρχουν αυτές οι ιστορίες φρίκης που έζησαν οι λαοί. Υπάρχουν επίσης και οι επικίνδυνοι σχεδιασμοί που είναι μπροστά μας και μόνο ανασφάλεια μας γεμίζουν. Επομένως ούτε εφησυχασμός χωρά ούτε ανοχή!
Στρατιώτες από στρατόπεδο «Κανδηλάπτη» Αλεξανδρούπολη
