Σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν την όξυνση των προβλημάτων, τη μεγάλη ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, τους κινδύνους από την εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στους σχεδιασμούς των καπιταλιστών, την άθλια κατάσταση στους χώρους δουλειάς, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ με όλες τις δυνάμεις της δίνει στήριξη στην πολιτική της κυβέρνησης και του συστήματος της εκμετάλλευσης. Μάλιστα το κάνει εξαγγέλλοντας …«σκληρή προετοιμασία για μεγάλους αγώνες». Οσα λέει δεν τα πιστεύει βέβαια ούτε η ίδια, όμως ικανοποιούν κυβέρνηση και μεγαλοεργοδοσία, και ταυτόχρονα στοχεύουν να καλλιεργήσουν κλίμα μοιρολατρίας στους εργαζόμενους, στη γνωστή λογική «δεν φταίμε εμείς που δεν αποφασίζουμε για απεργία, αλλά οι εργαζόμενοι που δεν απεργούν, που δεν κινητοποιούνται και δυσκολεύουν τη λήψη οποιασδήποτε απόφασης για αγωνιστική κινητοποίηση».
Ο τρόπος που επιλέγει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα κυβέρνησης και εργοδοτών δεν είναι καινούργιος. Από «καμπάνιες» και happenings, άλλο τίποτα. Ομως η τακτική είναι αποκαλυπτική για το ζόρι που τραβάει να πετύχει τον στόχο της. Από τις δηλώσεις του παρελθόντος ότι οι απεργίες «έχουν φάει τα ψωμιά τους» και πρέπει τα συνδικάτα να βρουν «νέες μορφές αγώνα», φτάσαμε στις διακηρύξεις προετοιμασίας του εργατικού κινήματος για «μεγάλους, πετυχημένους απεργιακούς αγώνες» οι οποίοι θα δοθούν κάποτε, στο απροσδιόριστο μέλλον.
Εχουν περάσει ήδη τρεις βδομάδες από τη συνεδρίαση της διοίκησης της ΓΣΕΕ, και η πλειοψηφία το μόνο που κάνει είναι να κυκλοφορεί σωρηδόν δελτία Τύπου για τη «μεγάλη καμπάνια» που ετοιμάζει προσεχώς. Την ίδια ώρα δεν βγάζει τσιμουδιά για τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια μαθητών, φοιτητών, γονιών και εκπαιδευτικών που έγιναν σε όλη την Ελλάδα, βγάζοντας στον δρόμο χιλιάδες, που έσπασαν το κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργούσαν η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, για τάχα «βίαια επεισόδια» και τη γνωστή καραμέλα για «κομμουνιστικό δάκτυλο» στις διαδηλώσεις. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, διά της σιωπής της, βαδίζει στην ίδια γραμμή με την κυβέρνηση και τις δυνάμεις του συστήματος.
Η ΓΣΕΕ μπαίνει μπροστά για τη «σταθερότητα» της καπιταλιστικής βαρβαρότητας
Αποκορύφωμα του υπονομευτικού της ρόλου απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων είναι η στάση που κρατάει για την πανελλαδική απεργία στις 25 Νοέμβρη, που ήδη έχει αγκαλιάσει τον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα σε όλη τη χώρα. Η γραμμή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ προς τις δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι να καταψηφιστεί πάση θυσία η απεργία. Ομως υπάρχουν συνδικάτα και τίμιοι συνδικαλιστές που, αν και προέρχονται από αυτές τις δυνάμεις, αντιδρούν, γιατί δεν έχουν απόσταση από τους εργαζόμενους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Βρίσκονται μέσα στους ίδιους χώρους δουλειάς, βλέπουν πώς είναι η κατάσταση και αντιλαμβάνονται την ανάγκη να δοθεί αγωνιστική απάντηση.
Αντίθετα, η ηγεσία της ΓΣΕΕ, η ΠΑΣΚΕ, που είναι η αδιαμφισβήτητη κυβερνητική παράταξη, συνεπικουρούμενη από τη ΔΑΚΕ και όλες τις αποχρώσεις του Τσίπρα, παίρνει υπόψη ότι για να εξασφαλίσει τη στήριξη που απαιτούν κυβέρνηση και εργοδοσία, χρειάζεται «να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα» και να ακολουθήσει μια παρελκυστική τακτική για να εμποδίσει την οργάνωση του αγώνα. Το ζήτημα δεν είναι μόνο να αποτρέψει την οργάνωση μιας πανελλαδικής απεργίας, αλλά να εμποδίσει την ανάδειξη του πραγματικού περιεχομένου και του προσανατολισμού των αγώνων που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι. Επομένως, το ρίχνει στην «προετοιμασία» και στην «ενημέρωση», λες και οι εργαζόμενοι περιμένουν να ενημερωθούν από την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ για όσα βιώνουν από πρώτο χέρι.
Ενοχλούνται από τη γραμμή και το περιεχόμενο που αμφισβητεί και αποκαλύπτει το αφήγημα της κυβέρνησης, του κεφαλαίου και των κομμάτων που το στηρίζουν.
«Δεν πρέπει να ασχολούνται τα συνδικάτα με θέματα εξωτερικής πολιτικής», απάντησε ενοχλημένος ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ στην τοποθέτηση της ΔΑΣ στο τελευταίο Διοικητικό Συμβούλιο. Λένε λοιπόν ότι ο πόλεμος, η εμπλοκή της χώρας δεν είναι θέμα που αφορά τα συνδικάτα αλλά είναι ευθύνη των κυβερνήσεων. Μια άποψη που εκτός από ξεπερασμένη από την ίδια τη ζωή, είναι απολύτως βολική για την κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα και το κεφάλαιο, και προσαρμοσμένη στις ανάγκες της πολεμικής προετοιμασίας και οικονομίας. Θέλουν τα συνδικάτα να παραμένουν «μουγκά» για τον χαρακτήρα των πολέμων, για τους σχεδιασμούς των καπιταλιστών, για τη χρηματοδότηση του ΝΑΤΟ με δισ. ευρώ ώστε να μπορούν οι λίγοι να κάνουν ανενόχλητοι τη δουλειά τους, να επεκτείνουν τις μπίζνες τους σε βάρος των αναγκών των πολλών, των παραγωγών του πλούτου. Για να προωθείται η γραμμή ότι κεφάλαιο και εργοδοσία έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εργαζόμενους, τους ίδιους στόχους, ότι όλοι θα βγουν κερδισμένοι, και να συγκαλύπτεται ότι στον καπιταλισμό το κεφάλαιο κερδίζει και οι εργαζόμενοι χάνουν.
Σε αυτήν την εχθρική για τους εργαζόμενους γραμμή έρχεται ως «κερασάκι στην τούρτα» η επίκληση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, με δελτίο Τύπου, στη «διατήρηση της συνοχής του κοινωνικού ιστού» και στην «προστασία της δημοκρατίας», κάτι που ομολογεί τον διαχρονικό της καημό: Τη διατήρηση και ενίσχυση της εξουσίας των λίγων, έναντι της δουλειάς και των αναγκών των εργαζομένων. Την αποδοχή του συστήματος της βαρβαρότητας και της δημοκρατίας, που το προστατεύει και το παρουσιάζει ως μονόδρομο για τη ζωή των πολλών.
Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν πρωτοπόρα δράση και ταξικό οργανωμένο αγώνα. Η απάντηση της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, δεν μπορεί να συμβαδίσει με τη γραμμή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και με αυτό που ζητούν απεγνωσμένα η κυβέρνηση, η μεγαλοεργοδοσία και τα κόμματα της διαχείρισης, δηλαδή «σιγή ασυρμάτου» ή αγώνες με περιεχόμενο απομακρυσμένο από τις ανάγκες των εργαζομένων και ανώδυνο για την εξουσία του κεφαλαίου.
Η οργάνωση των μεγάλων αγώνων και των απεργιακών κινητοποιήσεων με επίκεντρο τις ανάγκες μας είναι μπροστά μας. Η επιτυχία τους κρίνεται καθημερινά, σε κάθε παρέμβαση των συνδικάτων, στην αξιοποίηση κάθε δυνατότητας που ανεβάζει τον βαθμό οργάνωσης και κινητοποίησης δυνάμεων, που οξύνει τη γραμμή αντιπαράθεσης με τη γραμμή του κεφαλαίου και βοηθά περισσότερους εργαζόμενους να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως πρωταγωνιστή των εξελίξεων, ως δύναμη ανατροπής των αρνητικών δεδομένων.
Με πείσμα και αισιοδοξία στους επόμενους μεγάλους σταθμούς αγωνιστικής κλιμάκωσης
Μπροστά μας υπάρχουν δύο μεγάλοι σταθμοί, απ’ όπου μπορούν να αναδειχθούν νέες δυνατότητες και θετικές προϋποθέσεις, που θα μπορούν να αξιοποιηθούν στη συνέχιση του αγώνα της εργατικής τάξης:
Η μεγάλη απεργία των λιμενεργατών και των εργαζομένων στα λιμάνια, με σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», στις 30 Οκτώβρη, στην οποία συμμετέχουν 100 λιμάνια διεθνώς, δείχνει ότι οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου έχουν λόγο και άποψη και δεν συμβιβάζονται με όσους τούς ζητάνε να περιοριστούν «στα του οίκου τους», όπως κάνουν εδώ αντίστοιχα οι φωστήρες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ. Αυτή η διεθνής πρωτοβουλία, με τη συμβολή και τη δράση των ταξικών σωματείων των λιμενεργατών στη χώρα μας, συμβάλλει στην αναβάθμιση του αγώνα με επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες, που δεν ταυτίζονται αλλά έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Είναι στοιχείο που μας γεμίζει αισιοδοξία και δύναμη για τη συνέχιση του αγώνα προς όφελος της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Η οργάνωση πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας στις 25 Νοέμβρη, με αποφάσεις δεκάδων Συνδικάτων, Εργατικών κέντρων και Ομοσπονδιών, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση μιας μαζικής, αγωνιστικής, ταξικής απάντησης των εργαζομένων απέναντι στο σύνολο της αντεργατικής πολιτικής, που γεννάει και πολλαπλασιάζει τα προβλήματα. Προσανατολίζει στον δρόμο που πρέπει να επιλέξουν οι εργαζόμενοι ώστε να κερδίσουν ουσιαστικές νίκες για το σήμερα και το αύριο της ζωής τους.
Οι εργαζόμενοι, ο απλός λαός δεν μπορεί να περιμένει σωτήρες για να τον σώσουν, και μάλιστα όλους αυτούς που μας έχουν φέρει σε αυτήν την κατάσταση. Το δίκιο δεν κερδίζεται με την αναμονή, με αυταπάτες και παρακάλια. Το επιβάλλει ο οργανωμένος λαός με τον αγώνα του, κάτω από τις σημαίες των δικών του αναγκών, και όχι με την αποδοχή της βαρβαρότητας της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Οσο οι άνθρωποι του συστήματος θα ψάχνουν «πεπόνι το καταχείμωνο» για να στηρίξουν τους φίλους τους, οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, οι πρωτοπόροι αγωνιστές σε κάθε χώρο δουλειάς, καταθέτουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής των εξελίξεων, να υπερασπιστεί και να προστατεύσει τη ζωή του και να ενισχύσει την προοπτική που έχει ανάγκη, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Η ελπίδα για τους εργαζόμενους βρίσκεται εδώ.
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» 24-25 / 10 / 2026
