«Στη διοίκηση της ΓΣΕΕ σχηματίστηκε συγκυβέρνηση. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μοίρασαν τις καρέκλες, τα πόστα και τους ρόλους. Τόσο μεγάλες είναι τελικά οι “διαφορές” τους, που συγκρότησαν προεδρείο υποταγής στην κυβέρνηση της ΝΔ και στο κεφάλαιο, ενώ οι εργαζόμενοι υποφέρουν από την ακρίβεια και τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής» καταγγέλλει το ΠΑΜΕ και προσθέτει:
«Και δεν σταμάτησαν εκεί. Η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, παραβιάζοντας ακόμη και το ίδιο το καταστατικό της ΓΣΕΕ, προχώρησε αιφνιδιαστικά και στη συγκρότηση διοίκησης του αμαρτωλού ΙΝΕ. Του ΙΝΕ για τα σκάνδαλα εκατομμυρίων του οποίου ο ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ βρίσκεται ελεγχόμενος.
Άλλωστε, όταν πρόκειται να βάλουν πλάτη στην κυβέρνηση, στην εργοδοσία και στο κεφάλαιο, βρίσκονται πάντα στην ίδια όχθη. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που στήριξαν την “κοινωνική συμφωνία” της ντροπής. Που έκαναν απεργοσπασία απέναντι στον αγώνα ενάντια στο 13ωρο. Που χάρισαν τον κατώτατο μισθό στην κυβέρνηση και στους επιχειρηματικούς ομίλους.
Μόνο που οι εργαζόμενοι τους έχουν γυρίσει την πλάτη. Το απέδειξε και η Πρωτομαγιά, όταν δεν κατάφεραν να μαζέψουν στη θλιβερή τους σύναξη ούτε τα περιστέρια της Κλαυθμώνος για να τους ακούσουν. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες ήταν οι εργαζόμενοι, οι νέοι, με τα συνδικάτα τους, που πλημμύρισαν τους δρόμους στο Σύνταγμα με σύνθημα καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους.
Αυτοί είναι οι δύο κόσμοι στο εργατικό κίνημα. Από τη μία, ο κόσμος της συναλλαγής, της καρέκλα, της ρεμούλας Ο κόσμος του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, που θέλει τους εργαζόμενους θεατές, που θέλει συνδικάτα σφραγίδες και μηχανισμούς αναπαραγωγής νόθων αντιπροσώπων, το εργατικό κίνημα δεμένο στο άρμα της κυβέρνησης, της ΕΕ και των επιχειρηματικών ομίλων.
Από την άλλη, ο κόσμος των πραγματικών συνδικάτων που παλεύουν μέσα στους χώρους δουλειάς. Ο κόσμος της εργατικής τάξης που παίρνει την υπόθεση στα χέρια του.
Οι εργαζόμενοι της χώρας μας δεν έχουν τίποτα καλό να περιμένουν από αυτή την ηγεσία της ΓΣΕΕ των ισόβιων και ελεγχόμενων για σκάνδαλα εργατοπατέρων.
Η ελπίδα βρίσκεται στα ζωντανά, μαχητικά, πραγματικά συνδικάτα της εργατικής τάξης. Στην οργάνωση, στον αγώνα, στη σύγκρουση με την κυβέρνηση, την πολιτική κεφαλαίου – ΕΕ που θυσιάζει τη ζωή μας για τα κέρδη και τους πολέμους τους».
