Προσωπικές πινελιές της Ζωγράφου Εύας Μελά για τον Εικαστικό Ν. Ευγενίδη

Εύα Μελά - Ζωγράφος, Χαράκτρια
Εύα Μελά – Ζωγράφος, Χαράκτρια

…με αφορμή το αφιέρωμα του Alt.gr

Όπως αντιλαμβάνεστε είναι πολύ σημαντικό για το alt.gr και τους επισκέπτες του τα αφιερώματα του, να αποτελούν αφορμές για ανάκληση μνήμης προσωπικών στιγμών συνδεδεμένες με τη ζωή και τον αγώνα των συναγωνιστών μας.

Αισθανθήκαμε ότι με το αφιέρωμά μας, προκαλέσαμε την ανάγκη για περισσότερο φως.

Και ένα τέτοιο φως ήταν η συγκινητική ανάρτηση στην προσωπική της σελίδα στο facebook,  της Ζωγράφου – Χαράκτριας Εύας Μελά, συναδέλφισσας και συντρόφισσας του Νίκου Ευγενίδη, στους πολιτικούς αγώνες και το κίνημα των εικαστικών. Ανάρτηση την οποία με την άδειά της παρουσιάζουμε σήμερα  και την ευχαριστούμε.

«Είχα την καλή τύχη στη ζωή μου να γνωρίσω τον μεγάλο Νίκο Ευγενίδη.. 

Τον φιλόσοφο, το στοχαστή, τον κομμουνιστή ζωγράφο. 

Τον γνώρισα το 1976. Ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια στην ΑΣΚΤ και χάζευα μεσημέρι στην αυλή, μέσα στον ήλιο, τους μεγαλύτερους εικαστικούς καλλιτέχνες που οργάνωναν μια έκθεση διαμαρτυρίας. 

Ο Νίκος Ευγενίδης, αν και ανάπηρος, ήταν σκαρφαλωμένος σε μια τεράστια σκάλα και κρέμαγε ένα πανό διαμαρτυρίας πολύ ψηλά, πάνω τον τοίχο της Αρχιτεκτονικής Σχολής..

Μετά τον συνάντησα στα γραφεία του ΚΚΕ, ακούραστο μαχητή ως το τέλος της ζωής του…  Έλεγε για την Ντίνα Μπαλωνα και για μένα… “οι κόρες μου” και μας κοίταγε με αγάπη. Και εγώ καμάρωνα….

Ένας σπάνιος, ένας μοναδικός άνθρωπος. 

Βρισκόμαστε κάθε βδομάδα  (αυτό κράτησε σχεδόν όλη μας τη ζωή μέχρι το μεγάλο του ταξίδι) στο εργαστήρι μου: ο Ευγενίδης, ο Βαρλάμος, ο Φαρσακίδης και πολλοί άλλοι συνάδελφοι και φίλοι.. 

Ο Νίκος μας, πάντα στο κέντρο της παρέας, με τα καλαμπούρια του, με τη μοναδική του ευγένεια.. 

Ο Νίκος, στα χρόνια που πέρασε στην απομόνωση του νοσοκομείου (νομίζω 8 ολόκληρα χρόνια, παιδάκι, χωρίς τη μάνα του, ορφανός), κατάφερε να μετατρέψει την απομόνωση και τη θλίψη του νοσοκομείου σε δημιουργία: Εκεί σπούδασε παρατηρώντας τη φύση, τα έντομα, τα σύννεφα, εκεί έζησε τα παιδικά του χρόνια μελετώντας, σκεπτόμενος… Εκεί έγινε ένας σπουδαίος διανοητής.

Δάκρυζε  όταν μιλούσε για τους φίλους του, σπουδαίους επίσης: τον ποιητή Νίκο Καρούζο, τον μουσικό Γιώργο Ζωγράφο, τον ζωγράφο Δημήτρη Κακουλίδη...

Και πόση πίκρα όταν το κράτος (επί ημερών ΠΑΣΟΚ) αντί να τον τιμήσει, όπως είχε αποφασίσει η επιτροπή τιμητικών συντάξεων του Υπ. Πολιτισμού, του έστειλε ένα γράμμα από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ότι δεν θα του δοθεί η “Τιμητική Σύνταξη”… γιατί…

ΔΕΝ  ήταν ήδη ασφαλισμένος!!! όπως όριζε η γελοιότητα που είχε ψηφίσει ως νόμο η Κυβέρνηση  ΠΑΣΟΚ το 2002...

Ο Νίκος ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή των αγώνων για το δίκιο των ανθρώπων όλων, για να κατακτήσουν οι καλλιτέχνες το δικαίωμα στη δημιουργία ελεύθερα, χωρίς τα όρια που βάζει η δικτατορία της εκμετάλλευσης, ο καπιταλισμός… 

Ο Νίκος Ευγενίδης.. 

Ένας αληθινά Μεγάλος καλλιτέχνης… Ένας Μεγάλος άνθρωπος…»

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...