Οι ελπιδοφόροι αγώνες που δίνουν τις μέρες αυτές οι εργαζόμενοι σε μια σειρά κλάδους, η απεργία της Κυριακής στο Εμπόριο, που έστειλε το μήνυμα ότι «οι Κυριακές είναι δικές μας, όχι των εργοδοτών», η απεργία στο Θριάσιο, οι κινητοποιήσεις των ντελιβεράδων για μέτρα ασφάλειας, των δημοσίων υπαλλήλων ενάντια στα σχέδια για την κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο, αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για όλη την εργατική τάξη και τον λαό.
Εκεί που το δίλημμα είναι «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», εκεί όπου καλούν τον λαό να δεχτεί ως μονόδρομο τη «σταθερότητα» της ανασφάλειας, της αντεργατικής επίθεσης, των πολέμων, έχει μεγάλη σημασία ότι χιλιάδες εργαζόμενοι απαντούν «οι ζωές μας», αμφισβητούν τους στόχους του κεφαλαίου και των αστικών κυβερνήσεων, τον κορσέ της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και τις υπόλοιπες «σταθερές» της αντιλαϊκής επίθεσης, κάνουν πράξη το σύνθημα «Δώστε λεφτά για μισθούς – Υγεία – Παιδεία. Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους».
Οι κινητοποιήσεις αυτές γίνονται έτσι κρίκος στην αλυσίδα των κινητοποιήσεων όλου του προηγούμενου διαστήματος, στον Επισιτισμό και τον Τουρισμό, σε μεγάλες βιομηχανίες στα Τρόφιμα – Ποτά, των Οικοδόμων, στην Υγεία, στα λιμάνια, σε διυλιστήρια, αλλά και των αυτοαπασχολούμενων και φτωχών αγροτών που κινητοποιούνται, της πολύμορφης δράσης που ξεδιπλώνεται τις μέρες αυτές σε όλη την Ελλάδα με κινητοποιήσεις, συσκέψεις, εκδηλώσεις, οργανώνοντας το μεγάλο πανελλαδικό – παλλαϊκό συλλαλητήριο της ΔΕΘ στις 5 Σεπτέμβρη.
Δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι έχουν μεγάλη δύναμη, μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές για όσα δικαιούνται και τους τα στερούν το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, το κυνήγι του κέρδους, το αστικό κράτος, η κυβέρνηση και συνολικά η πολιτική που το στηρίζει.
Απ’ αυτήν την άποψη, αποτελούν απάντηση στην κυβέρνηση ΝΔ, στις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και σε όλους τους υπόλοιπους που θέλουν τους εργαζόμενους θεατές στα προεκλογικά μπαλκόνια που ετοιμάζουν στη ΔΕΘ, όχι απλά στήνοντας από τώρα το χιλιοπαιγμένο και άθλιο σκηνικό των δήθεν παροχών και του «δέκα σου παίρνω, ένα σου δίνω», αλλά επιχειρώντας να κρύψουν ότι την επόμενη μέρα ο λαός θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια σφοδρή αντιλαϊκή επίθεση με στόχο να του φορτώσουν την πολεμική προετοιμασία και τον πόλεμο, μια νέα καπιταλιστική κρίση που πλησιάζει, αλλά και τις «πολυκρίσεις» που προκύπτουν από τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος.
Αυτό προσπαθεί να κουκουλώσει η κυβέρνηση της ΝΔ. Την ώρα που φουσκώνει σαν το παγώνι που δίνει 7,5 δισ. σε έναν χρόνο μόνο για ΝΑΤΟικές δαπάνες, την ώρα που ετοιμάζεται να δώσει 500 εκατομμύρια «ζεστό» χρήμα στην Ουκρανία ρίχνοντας κι άλλο λάδι στη φωτιά του πολέμου, παριστάνει πως «ξύνει τον πάτο του βαρελιού» για να πάρει μερικά εφάπαξ μέτρα για την Ενέργεια, που κι αυτά στην πλειοψηφία τους θα πάνε για να στηρίξουν τους βιομηχάνους, και μάλιστα κατόπιν «εξαίρεσης» από την ΕΕ. Την ώρα που ζητάει στήριξη για να «πατήσει γκάζι στις μεταρρυθμίσεις» που προβλέπουν νέα επίθεση στην εργατική τάξη, νέα «ψηφιακά» χαράτσια στους αυτοαπασχολούμενους, ΚΑΠ «από το μέλλον» που θα τσακίσει παραπέρα τους φτωχούς αγρότες, νέο πλιάτσικο στα ασφαλιστικά ταμεία και τις αποταμιεύσεις για να ταΐσουν την πολεμική βιομηχανία, την ίδια ώρα παριστάνει τη «γαλαντόμα» με τα λεφτά που έχει πάρει από τον λαό στο δεκαπλάσιο από τη φοροληστεία και τις περικοπές και με δήθεν φιλολαϊκά μέτρα, που θα φορτωθούν και πάλι στον λαό για να θωρακίσουν την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Αυτές τις δεσμεύσεις συνυπογράφουν με τις «κοστολογημένες» προτάσεις τους και με τη «στροφή στον ρεαλισμό» το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα, που τις μέρες αυτές δίνουν ξανά όρκους πίστης και διαπιστευτήρια στο σύστημα, περιφέρουν ξανά την απάτη ότι «μια διαφορετική κυβέρνηση σεβόμενη απολύτως τους ίδιους δημοσιονομικούς κανόνες» θα μπορούσε τάχα να ασκήσει και φιλολαϊκή πολιτική, με περισσότερη …διαφάνεια και ηθική, στο βρώμικο και ανήθικο εκμεταλλευτικό σύστημα. Τα δήθεν καθαρά τους χέρια εξάλλου έχουν υπογράψει ό,τι πιο βρώμικο σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού, μνημόνια, αντεργατικά «εντέλλεσθαι», ευρωατλαντικές αποφάσεις, ως κυβέρνηση, ως αντιπολίτευση, αλλά και στο κίνημα, με τις διάφορες «συμφωνίες» ταξικής υποταγής των εργαζομένων. Τώρα παίρνουν ξανά το όπλο τους σε βάρος του λαού, παρουσιάζοντας ως μονόδρομο την αντιλαϊκή επίθεση και λέγοντας «τσάμπα μάγκες» όσους δίνουν καθημερινά τη μάχη για δουλειά με δικαιώματα, όσους αρνούνται να σηκώσουν λευκή σημαία απέναντι στην όποια αντιλαϊκή κυβέρνηση που θα τσακίζει τον λαό την επόμενη μέρα, όσους κοιτάνε έξω από τα όρια του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος που εκείνοι υπηρετούν, και δείχνουν ότι ο λαός έχει τη δύναμη να επιβάλει το δίκιο του.
Όλοι αυτοί δείχνουν έτσι και την αγωνία τους, και το πού βρίσκεται το πραγματικό αντίπαλο δέος της σημερινής και της κάθε επόμενης αντιλαϊκής κυβέρνησης, του κεφαλαίου και των κομμάτων του: Στο εργατικό – λαϊκό κίνημα, στους εργαζόμενους, στους αυτοαπασχολούμενους, στους βιοπαλαιστές αγρότες, στους νέους που σηκώνουν το ανάστημά τους, αρνούνται να υποταχθούν στον «ρεαλισμό της υποταγής» στα κέρδη και στους στόχους του κεφαλαίου, στην αντιλαϊκή «σταθερότητα» – αστάθεια. Αυτό το κριτήριο χρειάζεται τώρα να γίνει κριτήριο πολύ περισσότερων, κριτήριο δράσης και πολιτικής επιλογής, συμπόρευσης και στις επερχόμενες εκλογές με το ΚΚΕ, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης, φωτίζει τον δρόμο της ανατροπής για να νικήσει ο λαός, έχει επιστημονικά θεμελιωμένη πρόταση για το ότι ο λαός μπορεί να ζήσει όπως του αξίζει, απαλλαγμένος από τα παράσιτα τους καπιταλιστές.
Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη» της Τρίτης 21 Ιούλη 2026
