Σαν σήμερα η Βρετανία κερδίζει τον Πόλεμο των Φόκλαντ

Φόκλαντ

Ο Πόλεμος των Φόκλαντ (Μαλβίνας) μεταξύ Αργεντινής και Βρετανίας λήγει με νίκη της δεύτερης. Μέχρι το 1982 τα νησιά Φόκλαντ για τη Βρετανία, Μαλβίνας για την Αργεντινή, μια μικρή κουκκίδα στον παγκόσμιο χάρτη, ήταν παντελώς άγνωστα στον πλανήτη.

Η κυριαρχία των νήσων Φόκλαντ στο Νότιο Ατλαντικό, ένα αρχιπέλαγος μόλις 280 μίλια ανατολικά από τα Στενά του Μαγγελάνου, αποτελεί πεδίο διαμάχης εδώ και αιώνες. Το 1833 η κυριαρχία των νησιών «κατοχυρώνεται» στη Μεγάλη Βρετανία. Ωστόσο, η Αργεντινή ποτέ δε συμφιλιώθηκε με το γεγονός ότι τα νησιά τελούν υπό βρετανική κυριαρχία, αν και απέχουν από το Λονδίνο τουλάχιστον 13 χιλιάδες χιλιόμετρα. Η αστική τάξη της Αργεντινής προσπάθησε να καταλάβει τα νησιά κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας (1976-’83) και ως διέξοδο στην κρίση (πληθωρισμός στο 600%, η βιομηχανική παραγωγή σε πτώση 23% και ξέσπασμα εργατικών αγώνων).

Στις 2 Απρίλη 1982 γίνεται η εισβολή των Αργεντινών στα Φόκλαντ. Η Βρετανία, υπό την Μάργκαρετ Θάτσερ, απαντά αρπάζοντας την ευκαιρία σε μια περίοδο εσωτερικών προβλημάτων: Η πολιτική των σαρωτικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων είχε προκαλέσει εκτόξευση της ανεργίας και συνεχείς απεργίες, ενώ η κυβέρνηση ήταν αντιμέτωπη με την εξέγερση στη Βόρεια Ιρλανδία αλλά και την πτώση του Συντηρητικού Κόμματος. Αποστέλλονται 127 πλοία, μεταξύ αυτών και τα δύο αεροπλανοφόρα «Invincible» και «Hermes». Ο υπουργός Εξωτερικών, Φράνσις Πιμ, υποκριτικά δηλώνει ότι η «Βρετανία δεν συμβιβάζεται με δικτάτορες»… αφού πρώτα είχε πουλήσει στο χουντικό καθεστώς στρατιωτικό εξοπλισμό και είχε επιβάλει ένα πρώτο άνοιγμα της αγοράς και προς όφελος φυσικά του βρετανικού κεφαλαίου. Ο πόλεμος έληξε 74 μέρες μετά, με βαρύ κόστος για την Αργεντινή. Με την ήττα και την ταπεινωτική συμφωνία συνθηκολόγησης επέρχονται πλήρης απελευθέρωση της αγοράς, ιδιωτικοποιήσεις, χτύπημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων και στρώνεται ο δρόμος για το ΔΝΤ και τη χρεοκοπία το 2001.

Ουδέποτε η ένταση μειώθηκε στο φόντο των πλούσιων αποθεμάτων πετρελαίου αλλά και ορυκτών στην περιοχή. Όσον αφορά στο πετρέλαιο, οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι τα αποθέματα γύρω από τα Φόκλαντ μετρώνται τουλάχιστον σε 8,3 δισεκατομμύρια βαρέλια, τρεις φορές τα αποθέματα της Βρετανίας. Η Αργεντινή έχει επαναφέρει το θέμα της κυριαρχίας των νησιών σε διεθνείς οργανισμούς, ενώ σημείο καμπής αποτέλεσε η απόφαση της Κοινής Αγοράς του Νότου (Mercosur) να υιοθετήσει πλήρως τις θέσεις της Αργεντινής και γοργά ακολούθησαν και οι υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Η απάντηση της Βρετανίας ήταν ανάλογη: Η στρατιωτικοποίηση των νησιών με την ανακοίνωση της αποστολής του υπερσύγχρονου αντιτορπιλικού «HMS Dauntless» αλλά κι ενός πυρηνικού υποβρυχίου κοντά στα χωρικά ύδατα της Αργεντινής. Το πετρέλαιο των νησιών φυσικά δεν είναι ο μόνος παράγοντας της έντασης. Είναι και το στρατηγικό σημείο των Φόκλαντ που βρίσκονται τόσο κοντά με την Ανταρκτική, που έχει επίσης αναξιοποίητα τεράστια αποθέματα.

Το Μάη του 2009 η Βρετανία κατέθεσε αιτήματα στην Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Όρια της Υφαλοκρηπίδας, προβάλλοντας τις αξιώσεις τόσο στο Βορρά στην Αρκτική όσο και στο Νότο, στην Ανταρκτική, επεκτείνοντας το έδαφός της κατά ένα εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η αξίωση της Βρετανίας στηρίζεται στη Συμφωνία για την Ανταρκτική του 1959, όπου καθορίζεται ότι η βρετανική επικράτεια στην Ανταρκτική είναι σε απόλυτη συνάρτηση με τις υπερπόντιες κτήσεις των νησιών Φόκλαντ και Νότιας Γεωργίας και Νότιου Σάντουιτς.

Η αντίδραση, τότε, της Αργεντινής – από κοινού με τη Χιλή – ήταν άμεση καταγγέλλοντας τη Βρετανία για «κατάφωρη παραβίαση» της συμφωνίας του 1959. Αναλόγως, και για την Αργεντινή η κυριαρχία των νησιών αποδεικνύεται στρατηγικής σημασίας καθώς θεωρούνται το μέλλον με προοπτικές «σωτήριες», καθώς η οικονομία της χώρας δεν έχει βγει από τη στενωπό. Έτσι γίνεται φανερό ότι η ένταση θα κλιμακώνεται.

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...