Αυτή είναι η κατάλληλη φράση που μπορεί να περιγράψει την κατάσταση που αντίκρισαν εκπαιδευτικοί – γονείς – μαθητές με το άνοιγμα των νηπιαγωγείων και δημοτικών. Από τη μία η ανάγκη για δια ζώσης εκπαιδευτική διαδικασία και από την άλλη άγχος και αγωνία του καθενός μην εμφανιστεί κρούσμα σε κάποιο σχολείο ή τμήμα, αφού οι κυβερνητικές οδηγίες ξεκινούν και τελειώνουν στα ορθάνυχτα παράθυρα των σχολείων.
Μια εβδομάδα τώρα έχουμε δει μαθητές με κουβέρτες, τμήματα να συνεχίζουν να κλείνουν λόγω κρουσμάτων. Το πρόβλημα όμως που συνεχίζει να εντοπίζει η κυβέρνηση, και αναπαράγεται από τα διάφορα ΜΜΕ για την διασπορά του ιού, δεν είναι άλλο από τον συνωστισμό που δημιουργούν οι γονείς έξω από τα σχολεία! Οι όποιες προσπάθειές της για αλληλεγγύη και κατανόηση περιορίζονται στις περιβόητες περιοδείες της υπουργού Παιδείας, για να αποδείξει πως όλα τα μέτρα τηρούνται και όλα βαίνουν καλώς!
Για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ότι, όσο δεν λαμβάνονται ουσιαστικά μέτρα προστασίας τόσο θα μετράμε κρούσματα, κλειστά τμήματα και σχολεία. Και ας καυχιέται η κυβέρνηση ότι είμαστε σε καλύτερη μοίρα από τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. Από αυτές τις δηλώσεις αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά, πως οποιαδήποτε μορφή πολιτικής και αν ασκείται στα πλαίσια της ΕΕ –και όχι μόνο- δεν μπορεί να εξασφαλίσει στους λαούς την κάλυψη της Υγείας. Ας σταματήσει πλέον να κοκορεύεται για τον αποτελεσματικό τρόπο αντιμετώπισης της πανδημίας, γιατί πολύ απλά η ίδια η καθημερινότητα των μαθητών και εκπαιδευτικών φανερώνει το αντίθετο. Είναι απροκάλυπτες οι εικόνες από σχολεία που δεν μπορούν να τηρηθούν οι απαιτούμενες αποστάσεις, που τα υγειονομικά μέσα είναι από ελλιπή έως ανύπαρκτα, που οι δάσκαλοι καλούνται να παίζουν τον ρόλο χωροφύλακα έχοντας και τον προσωπικό φόβο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
Την ίδια στιγμή η επιστροφή των μαθητών Γυμνασίων και Λυκείων και των φοιτητών στον φυσιολογικό τους χώρο, που δεν είναι άλλος από τα σχολεία τους και τα πανεπιστήμια, μοιάζει άπιαστο όνειρο, με τις δυσκολίες στην τηλεκπαίδευση να είναι πλέον κανονικότητα. Και όλα αυτά σε μία περίοδο που η κυβέρνηση έσπευσε να φέρει νομοσχέδιο, που αντιμετωπίζει τους φοιτητές σαν εγκληματίες, κάνοντας τα Ανώτατα Ιδρύματα αστυνομοκρατούμενες περιοχές με πρόσχημα την πάταξη της εγκληματικότητας ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει τις διεκδικήσεις των φοιτητών, για πραγματική αναβάθμιση των σπουδών, παράλογες!
Γίνεται ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση ακολουθεί πιστά τις επιλογές που εξυπηρετούν επιχειρηματικούς ομίλους και μεγάλο κεφάλαιο, αφήνοντας στην άκρη τις ανάγκες του λαού και της νεολαίας. Δεν πρόκειται για ανευθυνότητα απέναντι στην δημόσια υγεία αλλά για στρατηγική επιλογή να συνεχίσει να βλέπει κόστος την διασφάλιση μέτρων προστασίας.
Δεν χωράει άλλη αναμονή! Οι εργαζόμενοι, τα παιδιά των φτωχών λαϊκών οικογενειών έχουν αποκτήσει πολύτιμη πείρα από τις κινητοποιήσεις τους όλο το προηγούμενο διάστημα αλλά και στην διάρκεια των περιοριστικών μέτρων. Τώρα είναι η ώρα ακόμα περισσότεροι να αντιληφθούν ότι κανονικότητα για το σύστημα που ζούμε είναι η εξασφάλιση του μέγιστου κέρδους σε όποιες συνθήκες κι αν ζούμε, με περιοριστικά μέτρα ή χωρίς, και αυτό δεν συνάδει με την κάλυψη των αναγκών του λαού και της νεολαίας.
Είναι η ώρα ακόμα περισσότεροι να βγάλουν συμπεράσματα για το ποιος φταίει για την κατάσταση που βιώνουμε αλλά και το πιο σημαντικό, να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια σε αυτή την πολική που γονατίζει την εργατική λαϊκή οικογένεια. Δεν μπορεί τον 21ο αιώνα, με αυτή την εξέλιξη της τεχνολογίας και της επιστήμης, κάποιος να δεχθεί να βλέπει εικόνες από 8χρονα παιδιά με κουβέρτες σε προαύλια σχολείων. Δεν μπορεί να είναι αυτό το μέλλον που οραματιζόμαστε για εμάς και τα παιδιά μας. Η όποια αγανάκτηση και οργή μπορεί να γίνει όπλο για διεκδίκηση, όταν βάζει στο επίκεντρο τον πραγματικό αντίπαλο. Λύση υπάρχει με το ΚΚΕ, την καρδιά και τον νου του αγώνα, που να δίνει όλες του τις δυνάμεις για το φούντωμα εστιών αγώνα κόντρα σε αυτήν την πολιτική.
Σταυρούλα Σ.Μ.
