Του Γιώργου Σαρρή
Εξορία
Ήταν μια οπτασία, ένα όνειρο
φορώντας πέπλα αχνά κατέβαινε
τη σιδερένια σκάλα
κι εγώ την ακολούθησα ο τρελός
μέσα στο λίγο φως και τις σκιές
Βρεθήκαμε σε υπόγειο υγρό
κι αγκαλιαστήκαμε
Πέρασαν νύχτες, μέρες, χρόνια
πέρασαν γυάλινοι καιροί
περιχυμένοι μέταλλο,
δεμένοι με τσιμέντο
και υλικά ημιαγωγών
με μουσικές ανώφελες
ανέφελες και γλυκερές
σ’ ωραίες αυταπάτες ανεβήκαμε
Ήπιαμε θάλασσες φτιαγμένο αλκοόλ
και τη ζωή την είδαμε
σε αισθήσεων εργαστήρια
και ιδανικές συνθήκες
σε υγρών κρυστάλλων
ξεχαστήκαμε οθόνες
και σε ξυλόσπιτα
αγκαλιάσαμε φωτιές
ανυποψίαστοι
και ηλίθια αφελείς!
Τώρα εκείνη έχει χαθεί
κι όπου κοιτάξω ερείπια
γελάνε ειρωνικά
που ακόμα πιο χαμένο
είναι ετούτο το σκαρί το ματαιόδοξο
που ψέμματα και σκοτεινιές
γουστάρει να ερωτεύεται
Και έτσι εδώ παρέα με τρωκτικά
διαπραγματεύομαι μια διέξοδο
Εκτίω φρικτή μα ίσως δίκαιη εξορία
φυλακισμένος
σ’ ένα υπόγειο υγρό
Γιώργος Σαρρής,
τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός
Υ.Γ. Ένα ποίημα που έγραψα το 2012 στην κορύφωση της αντίδρασης τότε του λαού στα μνημόνια, τότε που γκρεμιζόταν η αυταπάτη των εύκολων δρόμων. Βλέπω πως είναι σαν να το έγραψα τώρα…
