50 χρόνια πριν ο φοιτητικός-εργατικός-λαϊκός ξεσηκωμός του Νοέμβρη αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή της αντιδικτατορικής-αντιμπεριαλιστικής πάλης του λαού μας και απέδειξε οτι ο οργανωμένος λαός με την αλύγιστη στάση του, μέσα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση.
50 χρόνια μετά, το πολυτεχνείο είναι όρθιο, ζωντανό γιατί εξακολουθεί να αποτελεί απάντηση στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στην αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων και της ΕΕ, φωτίζοντας το δρόμο του ανυποχώρυτου αγώνα για τη δικαίωση των αιτημάτων του, για τους λαϊκούς ξεσηκωμούς του μέλλοντος, εκεί όπου γράφεται η ιστορία.
Η σπίθα του Νοέμβρη μας δείχνει ότι όπως και τότε, έτσι και τώρα μόνο ο λαός σώζει το λαό κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η θέση όλων, από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια μέχρι τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τα στάδια αλλά και τους στρατώνες για την εκπλήρωση αυτής της υπόθεσης.
Σήμερα, στα χνάρια του ξεσηκωμού του Νοέμβρη οι αγώνες μπολιάζονται με την αλληλεγγύη στο λαό της Παλαιστίνης.
Εκεί, όπου διαπράττεται ένα διαρκές, επί δεκαετίες, ιμπεριαλιστικό έγκλημα.
Εκεί, στη Γάζα, όπου βρίσκεται η μεγαλύτερη σύγχρονη φυλακή του κόσμου με εκατομμύρια ανθρώπους αποκλεισμένους να στερούνται βασικών στοιχείων επιβίωσης.
Εκεί, όπου το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ προχωρά στη σφαγή ενός ολόκληρου λαού με τη στήριξη των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ αλλά και της ελληνικής κυβέρνησης που αντιστρέφοντας την πραγματικότητα κάνει λόγο για ‘’το δικαίωμα στην αυτοάμυνα’’ του κατοχικού κράτους.
Εκεί, όπου το μιντιακό σύστημα έχει στήσει ένα άθλιο εργαστήριο κατασκευής fake news ώστε να ξεπλύνει την ισραηλινή κατοχή και να δικαιολογήσει τη θηριωδία.
Ως οπλίτης που υπηρετώ τη θητεία μου στις ένοπλες δυνάμεις, αρνιέμαι να συνταχθώ με αυτή την κατεύθυνση. Καθήκον του κάθε στρατιώτη είναι να υπερασπίζεται το λαό, τα σύνορα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας του. Ταυτόχρονα όμως, έχει χρέος να υψώσει ανάστημα απέναντι στην εμπλοκή-στήριξη της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ κι απέναντι στην μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο πολεμικό ορμητήριο, σ’ένα πεδίο βολής που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι.
Όποιος θέλει να λέγεται άνθρωπος σήμερα, είναι ενάντια στη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης. Είναι μαζί με τους ηρωικούς Παλαιστίνιους που αποτελούν εντυπωσιακό παράδειγμα αυτοθυσίας και πατριωτισμού και είναι το ζωντανό σύμβολο του μεγαλύτερου εγκλήματος του ιμπεριαλισμού της εποχής μας.
Ακλόνητα και αδιαπραγμάτευτα με το λαό της Παλαιστίνης και με όλους τους λαούς που δε σφίγγουν άλλο το ζωνάρι της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.
Μέχρι να κάνει ξαστεριά, με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά!
Στρατιώτης Πεζικού, Λεζάκης Κωνσταντίνος
