Συνέντευξη με τη Φωτεινή Βελεσιώτου

Ήταν αρχές του Γενάρη του 2012. Οδηγούσα και άκουγα μουσική στο ραδιόφωνο. Κι εκεί που υπήρχαν γνωστά ή λιγότερο γνωστά τραγούδια, ακούω μια μουσική ιδιαίτερη και μια ερμηνεύτρια, που με καθήλωσε. Έβαλα φώτα στάθμευσης και έκανα δεξιά. Σταμάτησα να ακούσω, να απολαύσω, να αισθανθώ αυτό το τραγούδι. Και στο ρεφρέν, σε ένα τραγούδι που πρωτοάκουγα, τα λόγια του με πήραν από το χέρι και άρχισα να προσπαθώ να τα ψιθυρίσω. Η φωνή με έκανε να ανατριχιάσω.

Νυχτώνει, βγαίνω να σε βρω
σα φεγγαράκι δυο μερώ
κλειστά παραθυρόφυλλα
να μ΄ αγαπάς, πώς το θελα.

Θυμάρι ρίχνω στις φωτιές
με τυραννούν οι ομορφιές
οι ομορφιές οι φόνισσες
κι εσύ που με λησμόνησες.

Γυρίζω σπίτι και αναζήτησα το τραγούδι, το συνθέτη, την ερμηνεύτρια, τη στιχουργό. Αυτό ήταν! Δεν ξέρω πόσες φορές το άκουσα. Την επόμενη μέρα αγόρασα και το CD κι έγινε η μόνιμη συντροφιά μου.

Τη Φωτεινή Βελεσιώτου είχα τη χαρά και την τύχη να την ακούσω ζωντανά. Στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, το 2014. Μόλις άρχισε να τραγουδά, εκστασιάστηκα. Δεν τραγουδά, δεν ερμηνεύει. Δίνει στο τραγούδι τη δική της διάσταση, το δικό της πάθος. Ήθελα πολύ να πάω να τη συγχαρώ, να την ευχαριστήσω για αυτό που μου έδωσε όταν την ανακάλυψα και μου δίνει κάθε φορά που την ακούω. Η φωνή που σε καλεί να σηκωθείς, να χορέψεις, να ακούσεις, να κλάψεις. Η μοναδική φωνή της Φωτεινής Βελεσιώτου.

Τα χρόνια πέρασαν. Φέτος το καλοκαίρι είχε μια συναυλία της στα πλαίσια των εκδηλώσεων «Τρία Φεγγάρια», στη Λέρο. Δεν το έχανα. Δεν την έχανα. Γέμισε το νησί ήχο και χρώμα, η φωνή της απλώθηκε, σκορπώντας μακριά κάθε τι που μας χώριζε, που μας κρατούσε μακριά από τον πολιτισμό, τη μουσική, τα πρόσωπα που μας θυμίζουν γιατί υπάρχουμε…

Στο τέλος της συναυλίας πήγα να τη δω. Η εξαίρετη αυτή κυρία, με συστολή και χαμόγελο, δέχθηκε να μας μιλήσει και είναι σήμερα κοντά μας.


– Αγαπητή κυρία Βελεσιώτου, αγαπητή Φωτεινή, ευχαριστούμε για τη χαρά να είστε κοντά μας, στην ιστοσελίδα alt.gr.

– Και για μένα είναι μεγάλη χαρά και σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

– Επανέρχεται ο πολιτισμός δριμύτερος μετά την πανδημία;

– Δυστυχώς, ο πολιτισμός έχει πληγεί ανεπανόρθωτα όλο αυτό το διάστημα. Φέτος το καλοκαίρι έγιναν αρκετά πράγματα. Όμως οι άνθρωποι, όπως κι εμείς οι καλλιτέχνες, είμαστε φοβισμένοι. Οι συνθήκες που γνωρίζαμε, δεν υπάρχουν πια. Υπάρχει η απόσταση, που εμένα, προσωπικά, με κάνει να νιώθω πολύ άβολα. Δε μπορώ να αγκαλιάσω και να πλησιάσω τους ανθρώπους που έρχονται να με ακούσουν, οπότε δε νιώθω ακόμα την επιθυμητή συνεύρεση. Είμαστε σε μια εποχή οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Άρα η υγειονομική κρίση που ζούμε, μας έχει αφαιρέσει και τη στοιχειώδη αισιοδοξία.

– Γεννηθήκατε στην Καρδίτσα και τα μουσικά σας ακούσματα ήταν από τη βυζαντινή μουσική, που αγαπούσε ο μπαμπάς σας. Πόσο σας βοήθησε αυτό στη συνέχεια;

– Θεωρώ ότι τα πρώτα μου ακούσματα, που ήταν η βυζαντινή και η κλασική μουσική, έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Η γνωριμία μου με Έλληνες συνθέτες, έγινε στα δεκαέξι μου, στη χορωδία της Καρδίτσας, που ήμουν μέλος της. Ήταν λίγο μετά τη μεταπολίτευση, το 1974 και συνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος κλπ, προχώρησαν τη σκέψη μου. Η λαμπρή εποχή της μουσικής, με έκανε να γνωρίσω και τους ποιητές που μελοποιήθηκαν. Άνοιξε ο νους μου μελετώντας και στίχους ποιητών.

– Από τα 18 σας χρόνια για σπουδές στη Θεσσαλονίκη. Κι εκεί, παράλληλα, η γνωριμία με το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Πείτε μας λίγο για εκείνα τα χρόνια.

– Η μουσική για μένα ήταν ένα λαμπικάρισμα της ψυχής μου. Γνώρισα το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι, γυρνώντας τα στέκια της Θεσσαλονίκης. Ήταν τόσα πολλά τα στέκια τότε!!! Παντού άκουγες καλοπαιγμένα ρεμπέτικα. Έτσι άρχισα να διαβάζω για το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Από ένα τυχαίο συμβάν, βρέθηκα να τραγουδάω σε ένα τέτοιο στέκι, στο καφωδείο «Τα χνάρια». Έτσι ξεκίνησα.

Από το 1983 ουσιαστικά ξεκινήσατε να τραγουδάτε, παράλληλα με την εργασία σας. Για να έχει μια γυναίκα τη δουλειά της και δυο παιδιά, αντιλαμβάνομαι πόσο σημαντικό ήταν το τραγούδι για σας.

– Το 1978 άρχισα να εργάζομαι ως δασκάλα σε δημοτικά σχολεία. Το 1983 ξεκίνησα να τραγουδάω. Δεν ήταν εύκολο να έχω πρωινή και υπεύθυνη εργασία και να τραγουδάω με μεγάλη συχνότητα. Έτσι επέλεξα να τραγουδάω κάποιες Παρασκευές. Αργότερα, όταν γέννησα τα δυο μου παιδιά, το πράγμα δυσκόλεψε πιο πολύ. Σταμάτησα για 3 χρόνια να εμφανίζομαι. Ήμουν πολυπράγμων άνθρωπος, όμως. Ασχολιόμουν και με χίλια δυο άλλα πράγματα. Εκτός από μάνα, δασκάλα και τραγουδίστρια, ήμουν ενεργό μέλος της κοινωνίας που ζούσα. Με ενδιέφερε πολύ να αναβαθμιστεί η ποιότητα ζωής στον τόπο μου. Ήμουν ενεργό μέλος στον πολιτιστικό σύλλογο, έφορος στην ομάδα μπάσκετ και είχα και τις αγροτικές μου δουλειές στο κτήμα που ήταν το σπίτι μας, οπότε καταλαβαίνετε ότι το τραγούδι δεν ήταν και δεν είναι αυτοσκοπός.

Και το 2004, στη δισκογραφία. Στη δουλειά του Μιχάλη Νικολούδη και της Μάγδας Παπαδάκη, όπου τραγουδούσατε μαζί με τη Σωτηρία Λεονάρδου. Πείτε μου γι αυτή τη δουλειά.

– Ήταν η πρώτη μου δουλειά στη δισκογραφία. Ο δίσκος «Γυναίκες» είναι αφηγήσεις γυναικών. Είχα την ευτυχία να γνωρίσω τη Μ. Νικολούδη και τη Μ. Παπαδάκη. Όμως η γνωριμία μου με τη Σωτηρία Λεονάρδου ήταν ονειρική. Ήταν ένας γλυκύτατος και πολύ σεμνός άνθρωπος.

«Καφωδείο το Ελληνικό» επί 7 χρόνια και η Θεσσαλονίκη γνωρίζει για τα καλά τη δασκάλα από την Καρδίτσα. Κι εδώ ξεκινά μια γνωριμία που πλέον είναι σταθμός για το ελληνικό τραγούδι. Γιώργος Καζαντζής, Ελένη Φωτάκη και «Μέλισσες», με ερμηνεύτρια εσάς.

– Το 2007 ήρθε στο καφωδείο «Το Ελληνικό» και με άκουσε ο Γιώργος Καζαντζής. Με κάλεσε το στούντιο «Πολύτροπον» και μου έβαλε να ακούσω τις «Μέλισσες». Ενθουσιάστηκα. Βέβαια, δεν είχα την εμπειρία να διακρίνω αν θα γινόταν επιτυχία. Χωρίς να το επιδιώξω, λοιπόν, ποτέ, έγινα γνωστή στον κόσμο. Θεωρώ ότι αυτό το τραγούδι, καθόρισε και την πορεία μου, μετέπειτα.

Σε συνέντευξή σας είχατε αναφέρει πως όνειρό σας ήταν να γίνετε γυμνάστρια. Θα μας μιλήσετε γι’ αυτό;

– Αγαπούσα πολύ τον αθλητισμό. Λογικό ήταν να θέλω να γίνω γυμνάστρια. Όμως, δεν είχα τη σύμφωνη γνώμη του πατέρα μου, κυρίως. Έτσι έγινα δασκάλα και δεν το μετάνιωσα ποτέ στη ζωή μου. Ούτως ή άλλως ασχολήθηκα με τον αθλητισμό. Έπαιξα 15 χρόνια μπάσκετ σε ομάδες της Θεσσαλονίκης και ήμουν ευτυχής.

Το 2009 έρχεται ο 2ος προσωπικός σας δίσκος σε μουσική Γιώργου Καζαντζή με τίτλο “Tα παιδιά της άλλης όχθης”. Εδώ ερμηνεύετε, μεταξύ των άλλων και Μάνο Ελευθερίου και Μανόλη Ρασούλη.

– Είναι μια εξαιρετική δουλειά ο δίσκος αυτός. Είναι οι ιδιαίτερες μουσικές του Γιώργου Καζαντζή, που παντρεύονται με υπέροχους στίχους μεγάλων στιχουργών, όπως είναι ο Μάνος Ελευθερίου, ο Μανόλης Ρασούλης, η Ελένη Φωτάκη, ο Γιάννης Τσατσόπουλος και άλλοι. Έγινε το 2011.

Ο επαγγελματικός σας κύκλος ως δασκάλας έκλεισε το 2004 και ανοίγει ο νέος κύκλος που λέγεται τραγούδι. Έρχεστε στην Αθήνα το 2011, συνεχίζοντας την παράδοση που θέλει πολλοί εξαιρετικοί τραγουδιστές να ξεκινάνε από τη Θεσσαλονίκη και να έρχονται Αθήνα. Πώς διαχειριστήκατε αυτές τις αλλαγές;

– Συνταξιοδοτήθηκα το 2004. Είχα νομίζω ολοκληρώσει τον επαγγελματικό μου κύκλο ως δασκάλα. 24 συναπτά χρόνια δημιουργίας ήταν αρκετά για μένα. Όμως, δεν είχα κάτι στο νου, όσον αφορά την εξέλιξή μου στο τραγούδι. Παρέμεινα στη Θεσσαλονίκη έως το 2011. Ήταν επιλογή μου να έρθω στην Αθήνα. Δεν την γνώριζα την πόλη καλά κι ίσως γι αυτό δε μου άρεσε πριν το 2011. Όμως, γνωρίζοντάς την, την αγάπησα. Έχω φίλους πολλούς και καλούς και πλέον νιώθω υπέροχα.

Ας έρθουμε στο σήμερα. Πέρασε ενάμισης χρόνος με πανδημία, με τον πολιτισμό στα σχοινιά και την πολιτεία να παρακολουθεί χωρίς να στηρίζει. Πώς περάσατε αυτό το μεγάλο διάστημα; Σας έλειψε η επαφή με τον κόσμο;

– Έτσι κι αλλιώς ο πολιτισμός πάντα βαλλόταν, διότι ξεσκουριάζει τα μυαλά των ανθρώπων. Δεν περίμενα κάτι από την πολιτεία. Γύρω από τον πολιτισμό, όμως, εργάζονται άπειροι άνθρωποι. Πώς θα τραγουδούσαμε εμείς χωρίς τους ηχολήπτες και τους φωτιστές; Πώς θα γινόταν θεατρική παράσταση χωρίς τους παραπάνω και χωρίς σκηνοθέτες, σκηνογράφους, ενδυματολόγους κλπ. Όλοι αυτοί οι αφανείς αλλά τόσο πολύτιμοι άνθρωποι, έμειναν ξεκρέμαστοι, όλο αυτό το διάστημα, με την πολιτεία απούσα. Όσον αφορά το 2ο σκέλος της ερώτησης, βέβαια και μου έλειψε η επαφή με τον κόσμο. Έχω σχέση αγάπης με τον κόσμο, που ξέρω τι στερείται για να έρθει να με ακούσει. Δεν τραγουδάω διεκπεραιωτικά. Είναι ανάγκη για μένα η επαφή με τους ανθρώπους.

Πολλοί ταυτίζουν τη φωνή σας με της Σωτηρίας Μπέλλου. Τι έχετε να πείτε γι’ αυτό;

– Η Σωτηρία Μπέλλου έτσι κι αλλιώς είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Το ότι τραγουδάω στον ίδιο τόνο με την Σωτηρία Μπέλλου, ίσως αυτό να τους μπερδεύει.

Πού βρισκόσαστε στη φάση των μεγάλων πυρκαγιών και πόσο επηρέασε τις συναυλίες που είχατε προγραμματίσει;

– Αυτό που με κυρίευε στη φάση των μεγάλων πυρκαγιών, είναι η απόγνωση. Χιλιάδες άνθρωποι αβοήθητοι μπροστά στην πύρινη λαίλαπα. Θα σκεφτώ πόσο επηρέασε αυτή η καταστροφή τις συναυλίες μου; Αισθάνομαι πολύ στενοχωρημένη για όλες τις ψυχές που κινδύνευσαν, τις ατελείωτες εκτάσεις που καταστράφηκαν και θυμωμένη που δεν υπήρξε προγραμματισμός στην αντιμετώπιση της μανίας της φωτιάς απ’ το κράτος. Έχουμε χρήματα για να προσλαμβάνουμε αστυνομικούς και δεν έχουμε για να προσλαμβάνουμε πυροσβέστες.

Φέτος σας είδαμε στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Θέλω να μου σχολιάσετε τη συμμετοχή σας.

– Για πολλά χρόνια και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, είμαι παρούσα στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Είναι τιμή για μένα να τραγουδάω σε ανθρώπους που είναι υποψιασμένοι και επιθυμούν και αγωνίζονται για την καλυτέρευση της κατάστασης της χώρας και της ζωής του λαού μας.

Προγραμματίζετε κάτι για το χειμώνα, υπό την προϋπόθεση ότι όλα θα εξελιχθούν ομαλά;

– Ναι, υπάρχουν σχέδια για το χειμώνα. Είμαι πολύ χαρούμενη που θα συνεργαστούμε με τη Γλυκερία και τη Μελίνα Κανά. Οι εμφανίσεις μας ξεκινάνε την Παρασκευή 26/11 και κάθε Παρασκευή στην ΑΚΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ. Στήσαμε μια μεγάλη γιορτή με τραγούδια που έχουμε αγαπήσει.

Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη συνέντευξη που μας παραχωρήσατε, θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Συνέντευξη – Επιμέλεια: Γιάννης Αγγέλου

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...