Συνέντευξη με τον Χρήστο Γκόντζο με αφορμή τον πρώτο του δίσκο «Του Χρόνου η Ζωή»

Χρήστος Γκόντζος - Του χρόνου η ζωή
Χρήστος Γκόντζος – Του χρόνου η ζωή

Το alt.gr βρίσκεται δίπλα στον Πολιτισμό και με κάθε τρόπο στηρίζει τις προσπάθειες των καλλιτεχνών.

Αυτή τη φορά φιλοξενείται ένας νέος μουσικός με αφορμή τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο «Του Χρόνου η Ζωή», που κυκλοφορεί από τη δισκογραφική εταιρεία Irida Music, με πολυετή παρουσία στον χώρο της ελληνικής κλασικής και λόγιας μουσικής.

Χρήστο χαίρομαι ιδιαίτερα γι αυτή τη συνάντηση. Θέλω να μιλήσουμε για τις μουσικές σπουδές σου.

Γιάννη σ’ ευχαριστώ, η χαρά είναι και δική μου. Τις σπουδές μου με την κανονιστική τους έννοια, μπορεί κάποιος που ενδιαφέρεται να τις βρει με πολύ λίγο κόπο, σήμερα, στην εποχή της πληροφορίας και της τεχνολογικής υπεροχής. Δεν θα ήθελα να κουράσω τους αναγνώστες μας μιλώντας σε αυτήν την κατεύθυνση, αυτά συνήθως αφορούν την “εργοδοσία” και δεν νομίζω πως εδώ κάνουμε μια τέτοιου τύπου κουβέντα. Ωστόσο επειδή η ερώτηση είναι λακωνική και καταλαβαίνω ότι έχω απέναντι μου έναν άνθρωπο με εμπειρία στο πώς να θέσει ένα ζήτημα, θα αρκεστώ για την οικονομία της κουβέντας σε μια βασική πλευρά. Η σπουδή πάνω στην μουσική είναι σπουδή στην τέχνη, η σπουδή στην τέχνη είναι πάθημα και μάθημα ζωής, αλλά και ζωή συνάμα.

Και Καρυωτάκης και Καβάφης και Σικελιανός και Ναζίμ Χικμέτ. Με μελοποιήσεις που πραγματικά προκαλούν να τις ακούσεις.

Με τιμά πραγματικά το ενδιαφέρον και η ενημέρωσή σου πάνω στο έργο μου. Η πρόκληση ήταν και είναι για μένα το πώς αυτοί οι αγαπημένοι ποιητές και το έργο τους, μπορεί να ερμηνευθεί. Είναι και ο λόγος που επιχείρησα την μελοποίηση τους. Και τώρα σχετικά με το ζήτημα της ερμηνείας… Εγώ προσωπικά στο ερώτημα “Τι θέλει να πει ο ποιητής” πιστεύω ότι ο κάθε ποιητής λέει αυτά που θέλει να πει μέσα από το ίδιο το ποίημα. Το ίδιο το ποίημα είναι το μέσον και τίποτα περισσότερο η λιγότερο. Πιθανόν αν ο ποιητής ήθελε να πει κάτι άλλο πέρα από το ποίημα, να μην το έγραφε και καθόλου και να επέλεγε να πει αυτά που “θέλει να πει” μετά από τον τίτλο κτήσης κάποιου διδακτορικού για παράδειγμα. Άραγε τότε θα’ταν περισσότερο “αποτελεσματικός”; Στο τέλος της ημέρας η “αξιολόγηση” του έργου τέχνης μάλλον είναι, αν όχι αδύνατη, τότε σίγουρα πρόταση κάλπικη.

Από πού εμπνέεσαι; Ποιες είναι οι πηγές της έμπνευσής σου;

Δεν μου δόθηκε η παραμικρή ιδέα. Δεν έχω ιδέα και μάλλον αν είχα σίγουρα δεν θα μιλούσαμε για έμπνευση, για φιλοσοφία μάλλον, πιο πιθανό. Δυστυχώς η ευτυχώς δεν έχω ορατότητα σε αυτό το πεδίο και δεν μπορώ να επιβεβαιώσω οπτική επαφή με τον “στόχο”.

Και τώρα «Του Χρόνου Η Ζωή», που περιλαμβάνει 12 τραγούδια. Είναι η πρώτη προσωπική σου δισκογραφική δουλειά.

Είναι πολύ συνηθισμένο ανάμεσα στους καλλιτέχνες και τους ανθρώπους εν γένει, αλλού να φαίνεται ότι είναι η αρχή μίας πορείας, αλλού να την τοποθετούν οι ίδιοι οι διαγράφοντες την πορεία αυτή και μόνο προς το “τέλος” να αρχίζει να αποκαλύπτεται η “αρχή” αυτής της πορείας. Είναι στην ουσία αυτό που μας κρατάει ακόμα ζωντανούς, το διακύβευμα! Με κάποιο τρόπο σου απαντώ και σχετικά με τον τίτλο “Του χρόνου η ζωή”, της πρώτης μου δισκογραφικής, όπως ωραία είπες, δουλειάς.

Οι μελωδίες σου είναι και σύγχρονες και μας ταξιδεύουν στο παρελθόν. Ταυτόχρονα οι στίχοι των τραγουδιών έχουν την ίδια διαδρομή. Πες μου γι αυτό

Οι μελωδίες και οι στίχοι, τα τραγούδια εν γένει, μπορεί κανείς να πει πως είναι επίκαιρα, μπορεί κανείς να πει ότι θυμίζουν… αλλά, θέτουν κιόλας πράγματα και πραγματικότητες. Για μένα “σύγχρονο” είναι το εμπορικό σήμερα και δεν μπορεί κάτι που δεν είναι εμπορικό με τα στάνταρ της Pop απήχησης και διάδοσης να λέγεται με τα σημερινά δεδομένα “σύγχρονο”. Αλήθεια… πόσο “πουλάει” στις μέρες μας ο Μάνος Χατζιδάκις ή ο Dmitri Shostakovich; Οι δείκτες είναι αμείλικτοι. Ίσως φταίει που είναι πλέον βαρετή “διαδικασία” η συναυλία, η ταβέρνα, η μπουάτ… Στο κάτω κάτω ακούμε Τσιτσάνη και από τις πλατφόρμες, βγαίνουν και νέες φωνές, νέες ερμηνείες!! Το λαϊκό τραγούδι είναι ακόμα ζωντανό, τελικά υπάρχει ελπίδα… θα πουν όσοι παραδέχονται ότι ξόφλησαν, είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι, βυθίστηκαν στην λήθη! Σχεδόν 50 χρόνια… το υπόλοιπο τραγούδι το ξέρετε και ας μην πέρασαν 50 χρόνια απ’ όταν το πρωτοτραγούδησε ο Μάνος Λοίζος… η Αλεξίου… και, και, και ….και εγώ, είμαι σύγχρονος αυτών.

Πόσο σε έχει επηρεάσει η αναγεννησιακή μουσική, η μουσική εκείνης της περιόδου;

Απ’ όσο εγώ μπορώ να γνωρίζω και να ξέρω, μηδαμινά. Ωστόσο δεν σημαίνει ότι εγώ είμαι η μόνη αλήθεια, η ότι μόνο εγώ έχω κυριότητα πάνω στο έργο μου. Είναι μια μερίδα ανθρώπων που πολύ θα ήθελε να μπορεί να ελέγξει κάθε ερμηνεία και “παρερμηνεία” των λεγομένων της. Νομίζουν μάλιστα ότι είναι και προς το συμφέρον τους κάτι τέτοιο. Ποιος είμαι εγώ να τους πείσω για το αντίθετο. Εγώ δεν ανησυχώ καθόλου προς αυτήν την κατεύθυνση. Νομίζω είναι μια ιδανική στενότητα που καλό θα είναι να μου λείπει. Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω, μαζί και την ουσία της ερώτησης όπως την βλέπω εγώ… Νομίζω ακράδαντα ότι όλο το ζήτημα της τέχνης περιστρέφεται γύρω από την μίμηση. Τώρα το ζήτημα της απομίμησης η του “ρεαλισμού” ας του αφήσουμε στην τεχνική.

Ζούμε εδώ και δυο χρόνια στον αστερισμό της πανδημίας. Είναι γνωστό πως ο πολιτισμός στη χώρα μας γνώρισε ένα μοναδικό χτύπημα από μια πολιτεία που πάντα έδειχνε από ελάχιστο έως καθόλου ενδιαφέρον. Πόσο επηρέασε εσένα αυτή η περίοδος που συνεχίζεται;

Πιστεύω ότι αυτά τα δύο χρόνια με όλες τις παραμέτρους που συναινούν στην σημερινή εικόνα, αναδεικνύεται στην δικιά μου συνείδηση ένα πράγμα που κυριαρχεί σαν παραδοχή. Ο πολιτισμός σήμερα στην Ελλάδα, πιο πολύ από ποτέ, τόσο σαν κληρονομιά όσο και σαν επικαιρότητα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εννοούμε λίγο πολύ “Ελληνικό Κράτος” ή για να γίνω πιο αντιληπτός, “Κρατικός μηχανισμός”. Είναι ξεκάθαρο πλέον στα μάτια μου ότι αλλού πατάει το ένα και αλλού το άλλο. Ιδού λοιπόν μια μεγάλη αδυναμία αλλά συνάμα και δυνατότητα!

Διαπιστώνω με πολύ μεγάλη μου χαρά πως έρχεται μια γενιά, τα παιδιά μας, που είστε ώριμοι, πολιτικοποιημένοι, με εξαιρετικές γνώσεις και αυξημένο το αίσθημα αλληλεγγύης. Πώς το σχολιάζεις;

Ίσως “φταίει” ότι προσπαθούμε παραπάνω από τις παλαιότερες γενιές, και ακόμα τα νούμερα όσων κάνουν πάσης φύσεως δημοσκοπήσεις, δεν είναι με το μέρος μας. Η δικιά μου γενιά και ακόμα περισσότερο οι νέες γενιές που μεγαλώνουν, αποδεικνύουν μέρα με την μέρα και κάθε μέρα, ολοένα και περισσότερο την εκκωφαντική αποφασιστικότητα τους να ζήσουν. Να παραμείνουν ζωντανοί, χωρίς να χρειάζεται να γίνουν “ανθρωποφάγοι” για να επιβιώσουν. Άλλωστε αυτό δεν είναι και ένα νόημα για την ζωή; Την ανθρωπιά;

Ποια τα όνειρά σου για το μέλλον;

Αν έχω ένα όραμα, ας το πούμε πιο γενικό, πιο ομιχλώδες, αλλά φλογερό μέσα μου, είναι στο μέλλον, να μην δίνουμε νερό μόνο σε όσους φωνάζουν ότι διψάνε, αλλά να διψάμε και εμείς μαζί τους.

Θες κάτι άλλο να προσθέσεις;

Όχι, για την ακρίβεια και την τιμή των όπλων, πιο πολύ θα ήθελα να αφαιρέσω. Ίσως μια άλλη φορά…

Σε ευχαριστώ για τη συνέντευξη και θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Σε ευχαριστώ πολύ, στην διάθεσή σας.

Συνέντευξη: Γιάννης Αγγέλου

Δείτε ακόμα...