Τάγματα ασφαλείας μέρος 10ο

Τάγματα Ασφαλείας - Γερμανοτσολιάδες
Τάγματα Ασφαλείας – Γερμανοτσολιάδες

Το ALT.GR δημοσιεύει το 10ο και τελευταίο μέρος της σειράς άρθρων, σχετικά με τα “Τάγματα Ασφαλείας” με επιμέλεια του Μ.Κ.

Ας δούμε όμως ποια είναι η τύχη των ταγμάτων ασφαλείας αμέσως μετά την αποχώρηση των κατοχικών ναζιστικών δυνάμεων. Σχεδόν σε όλες τις περιοχές της ελεύθερης πια χώρας όπου έδρασαν τα τάγματα ασφαλείας πολιορκήθηκαν και καταδιώχθηκαν από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ αλλά και από τους υπόλοιπους Έλληνες που είχαν υποστεί τα πάνδεινα από την δοσιλογική τους δράση.

Αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών, αρχικά από την Πελοπόννησο και στην συνέχεια από ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο, στις 3 Σεπτεμβρίου του 1944 με ανακοίνωσή του ο στρατιωτικός αρχηγός του ΕΛΑΣ στρατηγός Στέφανος Σαράφης καλεί τους ταγματασφαλίτες να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ με τα όπλα τους ώστε να σώσουν την ζωή τους. Την ίδια μέρα και ο Βρετανός αντιστράτηγος Ρόναλντ Σκόμπι μέσω του υφιστάμενου του αντιστράτηγου Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου, τους συστήνει να λιποτακτήσουν ή να παραδοθούν σε εκείνον με την υπόσχεση ότι θα φυλακίζονταν ως αιχμάλωτοι πολέμου.

Η ήττες που υπέστησαν ήταν βαριές και οι απώλειες τους μεγάλες. Πολλοί ήταν οι ταγματασφαλίτες που παραδόθηκαν στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ αλλά ακόμη περισσότεροι στις Βρετανικές δυνάμεις που εντωμεταξύ είχαν αποβιβαστεί στην ελεύθερη από Γερμανούς Ελλάδα. Η παράδοση των ταγματασφαλιτών στους Βρετανούς γινόταν συνήθως μετά από διαπραγματεύσεις και όσοι παραδίδονταν μεταφέρονταν στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο στρατόπεδο στο Γουδί όπου και παρέμεναν εκεί υπό φύλαξη. Στην διάρκεια των Δεκεμβριανών αυτούς τους ανθρώπους εξόπλισαν η κυβέρνηση Παπανδρέου και οι Βρετανοί και τους χρησιμοποίησαν κατά του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.

Στην Πελοπόννησο ο Παπαδόγκωνας με τις δυνάμεις του μετά την αποχώρηση των Γερμανών συγκεντρώθηκαν στην Τρίπολη. Εκεί επιδόθηκαν σε ένα όργιο εκφοβισμού και τρομοκρατικών δράσεων εναντίον του πληθυσμού της περιοχής. Εκεί τον περικύκλωσαν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ με αρχηγό τον Βελουχιώτη στα τέλη του Σεπτέμβρη του 44.

Τελικά με την μεσολάβηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και των Βρετανών παραδόθηκαν στα Βρετανικά στρατεύματα και μεταφέρθηκαν στην Αθήνα όπου και κρατήθηκαν. Ο Παπαδόγκωνας στην διάρκεια των Δεκεμβριανών θα σκοτωθεί στις μάχες με τον ΕΛΑΣ στο Γουδί.

Τα τάγματα ασφαλείας του Μελιγαλά μαζί με τους ταγματασφαλίτες των γύρω από την Καλαμάτα περιοχών θα οχυρωθούν στον Μελιγαλά όπου και θα περικυκλωθούν από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Στις μάχες που θα ακολουθήσουν στο διάστημα 13-15 Σεπτεμβρίου 1944 θα έχουν τεράστιες απώλειες ενώ εκατοντάδες θα συλληφθούν.

Όμως ήταν τέτοιο το μέγεθος των εγκλημάτων που είχαν διαπράξει ώστε θα σταθεί αδύνατο στους άντρες του ΕΛΑΣ να γλιτώσουν τους αιχμάλωτους ταγματασφαλίτες από τους εξαγριωμένους χωρικούς των γύρω περιοχών και κυρίως από αυτούς του γειτονικού χωριού Σκάλα που προχώρησαν σε μαζικές εκτελέσεις. Την ίδια τύχη είχε και ο νομάρχης Καλαμάτας Περρώτης διορισμένος από τους Γερμανούς κατακτητές αλλά και 17 συνεργάτες των γερμανών «επιφανείς πολίτες της Καλαμάτας» όπου εκτελέστηκαν από τον λαό της Καλαμάτας. Με αυτόν τον τρόπο ο λαός της Καλαμάτας πήρε εκδίκηση για τον χαμό των συγγενών του από τις εγκληματικές πράξεις του δοσίλογου νομάρχη και των υπολοίπων συνεργατών των Γερμανών.

Από την συγκέντρωση του λαού στην Καλαμάτα για να πάρουν μέρος στο ανοιχτό λαϊκό δικαστήριο του Περρωτή και των συνεργατών τους

Να σημειώσουμε εδώ ότι το χωριό Σκάλα είναι ένα από τα πολλά χωριά που στην διάρκεια της κατοχής καταστράφηκαν εξ’ ολοκλήρου από τους Γερμανούς και τους ταγματασφαλίτες συνεργούς τους θρηνώντας εκατοντάδες νεκρούς άμαχους κυρίως γυναίκες και παιδιά.

Παρόμοια τύχη είχαν και οι ταγματασφαλίτες στους Γαργαλιάνους και στον Πύργο. Οι ταγματασφαλίτες του τάγματος της Πάτρας θα παραδοθούν στις Βρετανικές δυνάμεις, ενώ το τάγμα του Αγρινίου θα παραδοθεί στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ στις 14 Σεπτεμβρίου μετά από μάχες 3 ημερών. Τα τάγματα Ευζώνων στην Αθήνα αφοπλίστηκαν και οδηγήθηκαν στο Γουδί.

Οι δοσιλογικές ομάδες από την Μακεδονία, την Θεσσαλία αλλά και δοσίλογοι από όλη την Ελλάδα που ακολούθησαν τους Γερμανούς στην αποχώρησή τους συγκεντρώθηκαν στο Κιλκίς όπου και περικυκλώθηκαν από δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Αρνήθηκαν να παραδοθούν και ακολούθησε μάχη που τελείωσε με νίκη των δυνάμεων του ΕΛΑΣ. Αυτή είναι και η φονικότερη μάχη μεταξύ δυνάμεων του ΕΛΑΣ και ταγματασφαλιτών. Από κάποιους ιστορικούς χαρακτηρίζεται σαν η φονικότερη μάχη του εμφυλίου πολέμου παρ’ όλο που δεν έχει ξεκινήσει εκείνη την περίοδο. Ακολούθησαν οι εκτελέσεις όσων κρίθηκαν ένοχοι για εγκλήματα κατά των αμάχων των γύρω περιοχών.

Η μάχη του Κιλκίς έλαβε χώρα στις 4 Νοεμβρίου του 1944 μεταξύ του ΕΛΑΣ και των ταγμάτων ασφαλείας και των υπολοίπων δοσιλογικών δυνάμεων του ΕΕΣ της περιοχής με σημαντικότερους αρχηγούς τους Κισά Μπατζάκ και Αντώνιο Δάγκουλα. Από την πλευρά του ΕΛΑΣ συμμετείχαν τμήματα από τις Μεραρχίες Χ, ΧΙ, ΙΧ του ΕΛΑΣ στην Μακεδονία με αρχηγό τον καπετάνιο Σαράντη Πρωτόπαππα. Οι δυνάμεις των μαχητών του ΕΛΑΣ που έλαβαν μέρος υπολογίζονται σε περίπου 7.000 (υπάρχουν πηγές που αναφέρουν ότι ήταν 10.000). Οι δυνάμεις των δοσιλόγων και των ταγματασφαλιτών ήταν περίπου 9.000.

Ελασίτες στη μάχη του Κιλκίς

Πως έφτασε όμως αυτός ο μεγάλος αριθμός ταγματασφαλιτών και δοσιλόγων να οχυρωθούν στην πόλη του Κιλκίς; Το αρχικό σχέδιο τους ήταν να ακολουθήσουν τους υποχωρούντες Γερμανούς μαζί τους στην Γερμανία. Είχαν διαπράξει τέτοια εγκλήματα σε άμαχο πληθυσμό που γνώριζαν ότι θα ακολουθούσαν αντίποινα από τους συγγενείς όσων υπέφεραν και πέθαναν στα χέρια τους. Η απροθυμία όμως από την μία των Γερμανών να τους φορτωθούν, αλλά και τα σχέδια των Βρετανών που σκόπευαν να τους χρησιμοποιήσουν αργότερα εναντίον του ΕΛΑΣ είχαν ως αποτέλεσμα να παγιδευτούν στο Κιλκίς δηλαδή σε μία περιοχή που ήταν και φιλικά προσκείμενη στον ΕΛΑΣ έχοντας δώσει μεγάλο αριθμό ΕΛΑΣιτών, αλλά είχε υποφέρει και αρκετά από την δράση όλων αυτών των ταγματασφαλιτών.

Υπήρχαν βέβαια και κάποιοι που τους πήραν μαζί τους οι Γερμανοί όπως ήταν το τάγμα του Πούλου οι οποίοι συνέχισαν να πολεμούν μαζί με τους Γερμανούς μέχρι και τον Απρίλιο του 1945 στη Σλοβενία και την Αυστρία.

Όσοι οχυρώθηκαν στο Κιλκίς είχαν στο πλευρό των Γερμανών σκοτώσει και βασανίσει πολλούς συμπατριώτες τους, είχαν συλλάβει κομμουνιστές, πατριώτες, Εβραίους ή ότι άλλο τους είχε διατάξει ο Γερμανός κατακτητής, είχαν κάψει και λεηλατήσεις δεκάδες χωριά και ζώα. Η πιο φυσική κατάληξη που ακολούθησε όλες αυτές τις πράξεις τους ήταν (όπως συνέβη και στον Μελιγαλά) το λιντσάρισμα από τους ίδιους τους συγχωριανούς τους.

Κιλκίς φωτογραφία μετά τον πόλεμο. Στο βάθος ο λόφος Αγίου Γεωργίου

Να σημειωθεί εδώ ότι οι ταγματασφαλίτες είχαν επικηρυχθεί επισήμως ως εχθροί της πατρίδας. Μάλιστα, με την υπογραφή της Συμφωνίας της Καζέρτας που είχε προηγηθεί τον Σεπτέμβριο, τα Τάγματα Ασφαλείας καλούνταν από τους Συμμάχους να αφοπλιστούν και να παραδώσουν τα όπλα τους στον ΕΛΑΣ ο οποίος είχε εγγυηθεί για όσους παραδοθούν την ασφάλειά τους.

Την 30η Οκτωβρίου του 1944 ξεκίνησαν οι δυνάμεις των ταγματασφαλιτών να εγκαθίστανται στους Άνω, Μέσους και Κάτω Αποστόλους Κιλκίς. Την επόμενη ξεκίνησαν συγκρούσεις με μικρές δυνάμεις του ΕΛΑΣ που είχαν σαν σκοπό τους να τους καθυστερήσουν. Την 31η Οκτωβρίου το απόγευμα όλες οι δυνάμεις των ταγματασφαλιτών μπήκαν στο Κιλκίς και ξεκίνησαν να οχυρώνονται.

Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ένας από τους αρχηγούς των δοσιλογικών ταγμάτων του ΕΕΣ διαφώνησε με την οχύρωση στο Κιλκίς και αποχώρησε μαζί με τους άντρες του προς τις Μουριές. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος προσπάθησε να έρθει προς βοήθεια στους εγκλωβισμένους αλλά δεν τα κατάφερε λόγω επιθέσεων που δέχτηκε από τον ΕΛΑΣ. Επέζησε και το 1946 εξελέγη βουλευτής Κοζάνης. Από το 1950 έως το 1964 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Κιλκίς με την ΕΡΕ.

Τον Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο, τον αναγνώρισε ως αντιστασιακό, η κυβέρνηση της ΕΠΕΚ και των Φιλελευθέρων το 1952, για να καταπέσει ωστόσο αυτή η αναγνώριση στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Η κυβέρνηση του Παπάγου, με βασιλικό διάταγμα της 9ης Δεκεμβρίου του 1952, αχρήστευσε την απόφαση του ΣτΕ και προχώρησε στην αναγνώριση της “εθνικής δράσις” του Παπαδόπουλου!!!

Η μάχη ξεκίνησε το πρωί της 4ης Νοεμβρίου με επίθεση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ. Στις 5 τα ξημερώματα, άρχισε ο βομβαρδισμός των θέσεων των ταγματασφαλιτών προξενώντας τους σοβαρότατα πλήγματα. Τρεις ώρες μετά τον βομβαρδισμό κατέλαβαν το λόφο του Αγίου Γεωργίου, που αποτελούσε θέση στρατηγικής σημασίας για την άμυνα της πόλης και μετά μπήκαν στην πόλη. Ακολούθησαν σφοδρές οδομαχίες, στις οποίες οι αντάρτες επικράτησαν με ευκολία. Μέχρι τις 4 το απόγευμα, είχαν εξουδετερώσει κάθε αντίσταση και η μάχη ουσιαστικά είχε λάβει τέλος.

Ελασίτες σε μάχη

Τις περισσότερες απώλειες ο ΕΛΑΣ τις είχε στο Δημοτικό Νοσοκομείο της πόλης, όπου είχαν καταφύγει περίπου τετρακόσιοι ταγματασφαλίτες. Καθώς περικυκλώθηκαν από τους άντρες του ΕΛΑΣ σήκωσαν λευκή σημαία. Μια ομάδα του ΕΛΑΣ πλησίασε το νοσοκομείο προκειμένου να διαπραγματευτεί τους όρους της παράδοσης. Μπαίνοντας όμως στο προαύλιο του νοσοκομείου δέχτηκαν πυρά με αποτέλεσμα να σκοτωθούν περίπου 60 με 70 άτομα. Αυτό εξόργισε τους άντρες του ΕΛΑΣ που έβαλαν με μπαζούκας εναντίον των δοσιλόγων σκοτώνοντας πάρα πολλούς πριν αυτοί παραδοθούν οριστικά.

Αναφορικά με τις απώλειες από διάφορες ιστορικέ πηγές μαθαίνουμε για 128-180 νεκρούς και 410 – 800 τραυματίες από τον ΕΛΑΣ ενώ από τους ταγματασφαλίτες υπήρξαν τουλάχιστον 1500 νεκροί και 2200 αιχμάλωτοι. Η μάχη του Κιλκίς θεωρείται από τους ιστορικούς η πλέον πολύνεκρη εμφύλια σύγκρουση κατά τη διάρκεια τόσο της κατοχικής περιόδου, αλλά και μέχρι το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1949.

Αναφορικά με τις εκτελέσεις που ακολούθησαν ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης με καταγωγή το Κιλκίς, αναφέρει ότι πολλές γυναίκες εκτέλεσαν οι ίδιες τους βιαστές τους, που τους αναζήτησαν ανάμεσα στους αιχμαλώτους. Ο ΕΛΑΣ προχώρησε σε εκτελέσεις όσων είχαν αποδεδειγμένη συμμετοχή σε εγκληματικές ενέργειες. Όμως παρά τις προσπάθειες των διοικητών του ΕΛΑΣ, η οργή ήταν τεράστια και δεν έλειψαν οι πράξεις αντεκδίκησης από τους κατοίκους της περιοχής.

Ο αιμοσταγής Αντώνης Δάγκουλας, που είχε αιματοκυλίσει την Θεσσαλονίκη με τα φονικά μπλόκα στην Νέα Ευκαρπία, την Καλαμαριά και την Κάτω Τούμπα, τραυματίστηκε βαριά και υπέκυψε στα τραύματά του μερικές βδομάδες αργότερα σε νοσοκομείο όπως είδαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση. Ο διαβόητος δοσίλογος δεν πρόλαβε να περάσει από την ανάκριση του ΕΑΜ και να λογοδοτήσει για τα φριχτά εγκλήματα που είχε διαπράξει στα χρόνια της κατοχής. Στην ιστορία πέρασε η διαπόμπευση του πτώματός του στους δρόμους της Θεσσαλονίκης από τις οικογένειες των θυμάτων του.

Αρκετοί πολιορκημένοι, στην πόλη του Κιλκίς μετά την μάχη κατάφεραν να απεγκλωβιστούν και να αναζητήσουν την σωτηρία τους επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη. Κατά την φυγή του σκοτώνεται ο Κυριάκος Παπαδόπουλος (Κισά Μπατζάκ), από τον Κούκο της Κατερίνης, τουρκόφωνος οπλαρχηγός από τον Πόντο και αρχηγός του ΕΕΣ όταν επικεφαλής 800 περίπου ανδρών του, προσπαθώντας να ξεφύγει χώνεται σε ένα φαράγγι, όπου εξοντώνεται από την Ταξιαρχία Ιππικού του Μπουκουβάλα.

Κυριάκος Παπαδόπουλος (Κισά Μπατζάκ)

Άλλοι 800 ταγματασφαλίτες κατάφεραν να φτάσουν στην Θεσσαλονίκη και να οχυρωθούν στον συνοικισμό του Βαρδάρη. Εκεί τους χτύπησε το 3ο τάγμα του 50ού Συντάγματος του ΕΛΑΣ, σκοτώνοντας περισσότερους από 30 και πιάνοντας 750 αιχμαλώτους από τους οποίους οι 45 τραυματίες.

Τελευταία αναφορά για την τύχη των ταγματασφαλιτών στον Γ. Πούλο ο οποίος τον Νοέμβριο του 1944 μαζί με τους άντρες του ακολούθησαν τους Γερμανούς στην αποχώρησή τους. Τελικά ο Πούλος δεν κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη στο Kitzbühel της Αυστρίας στις 19-5-1945 από τους Αμερικανούς.

Αρχικά κρατήθηκε σε στρατιωτικές φυλακές έξω από τη Στουτγκάρδη όπου κρατήθηκαν πολλοί εγκληματίες ναζί. Παραδόθηκε στην Ελλάδα και στις 22 Μαΐου 1947 άρχισε η δίκη του στο Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης. Κατηγορούμενοι μαζί του οι συνεργάτες του δωσίλογοι εγκληματίες η Μ. Πούλου, ο Αν. Καναβάτζογλου, ο Αρ. Ζαρταλούδης, ο Ν. Πανταζής, ο Θ. Λαζαρίδης, ο Π. Θεοδωρίδης, ο Διογ. Καρακάσογλου, ο Ηλίας Συκαμιώτης και άλλοι. Η απόφαση ήταν καταδικαστική και εκτελέστηκε στις 11 Ιουνίου 1949 στο Γουδί.

Τι ακολούθησε μετά την απελευθέρωση της χώρας.

Με την έναρξη των εχθροπραξιών το Δεκέμβριο του 1944 οι φυλακισμένοι ταγματασφαλίτες στο στρατόπεδο στο Γουδί απελευθερώθηκαν και με διαταγή του Γ. Παπανδρέου τους έδωσαν οπλισμό και τους έστειλαν να πολεμήσουν μαζί με τις Βρετανικές δυνάμεις.

Με την λήξη των Δεκεμβριανών, οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν χαρακτηριστεί ως προδότες από την κυβέρνηση του Καϊρου κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, αποτέλεσαν τελικά τον κορμό του Εθνικού Στρατού κατά την διάρκεια του εμφυλίου που ακολούθησε.

Οι περισσότεροι από αυτούς συνέχισαν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και τις επόμενες δεκαετίες σε βιαιότητες και εκδικητικές πράξεις ενάντια σε αριστερούς.

Εξ’ αιτίας αυτής της συμμετοχής τους στον εμφύλιο από τις γραμμές του κυβερνητικού στρατού στην μεγάλη τους πλειοψηφία δόθηκε αμνηστία για τα εγκλήματά τους στην διάρκεια της κατοχής.

Οι περισσότεροι από αυτούς ακολούθησαν στρατιωτική καριέρα στον Ελληνικό στρατό. Πέρα από την στρατιωτική καριέρα πολλοί ήταν αυτοί που στελέχωσαν το κράτος σε σημαντικές κυβερνητικές θέσεις. Πολλοί από αυτούς τιμήθηκαν αντί για να τιμωρηθούν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Παπαδόγκωνας που μετά θάνατον τιμήθηκε με προαγωγή. Την συγκεκριμένη πράξη μετά την κατακραυγή που την ακολούθησε αναγκάστηκαν να την πάρουν πίσω μιλώντας για λάθος.

1944 πλατεία συντάγματος – Ράλλης και Πλυτζανόπουλος

Άλλο παράδειγμα είναι ο ανιψιός του Πλυτζανόπουλου που διορίστηκε από την χούντα δήμαρχος στην Κοκκινιά !!!! Τέλος δεκάδες είναι και τα παραδείγματα όπου τόσο οι ίδιοι όσο και οι απόγονοι των ταγματασφαλιτών εκλέχτηκαν σε βουλευτικές και σε υπουργικές θέσεις.

Ο υποδιοικητής των ταγμάτων ασφαλείας της Εύβοιας Χρήστος Γερακίνης μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου θα διορισθεί υποδιοικητής της σχολής Ευελπίδων. Αργότερα θα ακολουθήσει πολιτική καριέρα και θα τον βρούμε στην κυβέρνηση Παπάγου στη θέση του υφυπουργού συγκοινωνιών.

Χρήστος Γερακίνης ως υφυπουργός συγκοινωνιών

Ο ιδρυτής των ταγμάτων ασφαλείας ο κατοχικός πρωθυπουργός Ι. Ράλλης κρίθηκε ένοχος εσχάτης προδοσίας από το δικαστήριο δοσιλόγων και πέθανε το 1946 στη φυλακή.

Ήταν ο πλέον σημαντικός από τους τρεις κατοχικούς πρωθυπουργούς με βάση τα «έργα του». Λόγω του αντικομουνισμού του επιλέχθηκε από τους Γερμανούς για να αντιμετωπίσει την εξάπλωση του ΕΑΜ. Μέσα στους όρους αποδοχής ήταν και η ίδρυση των ταγμάτων ασφαλείας. Λόγω του αντικομουνισμού του γρήγορα συσπείρωσε γύρω του την αστική τάξη και τους μεγαλό μαυραγορίτες που φοβόντουσαν το ΕΑΜ και ήθελαν να προετοιμάσουν την επόμενη μέρα μετά την κατοχή.

Ανέλαβε πρωθυπουργός της κατοχικής “Ελληνικής Πολιτείας” τον Απρίλη του 1943, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και υπουργός Γεωργίας, Επισιτισμού και Άμυνας.

Το διάγγελμα την ημέρα της ορκομωσίας του είναι μνημείο δοσιλογισμού και τελείωνε ως εξής :

«…..Ακούσατε την φωνήν μου, φωνήν ειλικρινούς πατριωτισμού, φωνήν τιμίας ελληνικής συνειδήσεως και βοηθήσατε να σώσωμεν όλοι μαζί την Μεγάλην και Αγαπητήν μας Πατρίδα και την Ελληνικήν Φυλήν».

Εν Αθήναις τη 5 Μαΐου 1943.
ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΡΑΛΛΗΣ».»

Ολόκληρο το διάγγελμα εδώ ΅ https://www.rizospastis.gr/story.do?id=2159168

Παρά τις εγκληματικές του πράξεις αντιμετωπίστηκε με σχετική επιείκια από Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων, γλιτώνοντας τελικά την εκτέλεση όπως είχε προτείνει ο επίτροπος του δικαστηρίου. Ίσως αν είχε επιζήσει μερικά χρόνια ακόμη να είχε αποκατασταθεί πλήρως με κάποιο διάταγμα και να είχε επανέλθει στην ενεργό πολιτική σκηνή.

Τον εισηγητή των ταγμάτων ασφαλείας στρατηγό Θεόδωρο Πάγκαλο τον συνέλαβαν στις 25 Αυγούστου 1945 ως δωσίλογος μετά από την έρευνα του 6ου ανακριτικού γραφείο δωσίλογων. Πέρα από την κατηγορία ότι υπήρξε εισηγητής της ίδρυσης των ταγμάτων του απαγγέλθηκαν κατηγορίες και για τα άρθρα του στον φιλογερμανικό τύπο της κατοχής τα οποία, σύμφωνα με την κατηγορία εξυπηρετούσαν τους σκοπούς του εχθρού. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1945 αθωώθηκε.

Θεόδωρος Πάγκαλος

Ο έτερος εισηγητής της ίδρυσης και συγκρότησης των Ταγμάτων Ασφαλείας Στυλιανός Γονατάς. Κατηγορήθηκε τόσο για τις ενέργειες των ταγμάτων ασφαλείας αλλά και για την εκτέλεση του στελέχους του ΕΔΕΣ Αθηνών Δημητρίου Γιαννακόπουλου. Ωστόσο αθωώθηκε καθώς δήλωσε την αποστασιοποίησή του από το όλο εγχείρημα των Ταγμάτων Ασφαλείας λόγω των αγριοτήτων που διέπραξαν κατά του άμαχου πληθυσμού και της επικράτησης φιλοβασιλικών ακροδεξιών στοιχείων στην καθοδήγησή τους. Ίδρυσε στις 18 Μαρτίου 1945 δικό του κόμμα, το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων (Κ.Ε.Φ.) με το οποίο στις εκλογές του 1946 εκλέχθηκαν 32 βουλευτές. Στο δημοψήφισμα της 1ης Σεπτεμβρίου 1946 για την επάνοδο του Βασιλέως Γεωργίου Β΄, ο Γονατάς τάχθηκε υπέρ της επανόδου. Κατά την πολιτική του σταδιοδρομία διετέλεσε υπουργός δημοσίων έργων, υπουργός των Ναυτικών, υπουργός των Στρατιωτικών, υπουργός Γεωργίας και υπουργός Εσωτερικών για σύντομα κάθε φορά διαστήματα. Πέθανε το 1966 και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη.

Στυλιανός Γονατάς

Θα μπορούσαν να γραφτούν πάρα πολλά για την αντιμετώπιση των ταγματασφαλιτών από το Ελληνικό κράτος αμέσως μετά την λήξη του εμφυλίου. Στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό και τις κυβερνήσεις αφήνοντας μία τεράστια πληγή στην Ελληνική κοινωνία καθώς η Ελλάδα υπήρξε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που τα εγκλήματα των συνεργατών των ναζί δεν τιμωρήθηκαν. Οι περισσότεροι από αυτούς συνέχισαν να απολαμβάνουν τα πλούτη που απέχτησαν στην διάρκεια της κατοχής και να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο.

Όμως παρ’ όλα τα παραπάνω και το γεγονός ότι τα τάγματα ασφαλείας βρέθηκαν τελικά με την πλευρά των νικητών δεν κατάφεραν ποτέ να κερδίσουν την συμπάθεια και την συγχώρεση του λαού. Μέχρι και σήμερα ο χαρακτηρισμός ταγματασφαλίτης θεωρείται βρισιά και είναι έννοια συνώνυμη της προδοσίας.

Επιμέλεια: Μ.Κ.

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...