Θεοκρατικές δοξασίες του Πάσχα στη λαϊκή δυτική παράδοση

Ο Λένιν, ως μέγας ερμηνευτής της μαρξιστικής σκέψης, που δε θα ήταν αυθαίρετο αν τη θεωρούσαμε ως βασική πολιτική έκφραση του μοντερνισμού, του σήμερα, της καινούριας εποχής και της μοναδικής επαναστατικής πρότασης για την αλλαγή της κοινωνίας, χαρακτήρισε τη θρησκεία ως «όπιο του λαού». Τετρακόσια χρόνια μετά την Αναγέννηση.
Και δεν τη χαρακτήρισε έτσι αμφισβητώντας τη διάθεση του ανθρώπου να «πιστεύει». ΟΧΙ.
Ο Λένιν, τοποθέτησε στη θέση του θεού τον άνθρωπο. Θέλησε κι αυτός να λυτρώσει τον προλετάριο από την καταπίεση του κεφαλαίου και να τον τοποθετήσει στο κέντρο. Να τον καταστήσει δραστήριο υποκείμενο μιας δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας. Να τον καταστήσει δημιουργό των πραγμάτων της νέας ζωής, με βάση τους κανόνες της ελευθερίας και της ομορφιάς.

Ο άνθρωπος δεν αγωνίζεται πάντα να αλλάξει τον κόσμοειδικά σήμερα. Δεν αντιστέκεται, ούτε διαμαρτύρεται, απλώς ελπίζει…
Εκεί όπου η «Γκουέρνικα» του Πικάσο δεν τον παραπέμπει στους κατατεμαχισμούς του πολέμου, αλλά στους ακατανόητους συλλαβισμούς της μοντέρνας τέχνης, και η γυμνή «Ολυμπία» του Μανέ τον σκανδαλίζει, γιατί τον απομακρύνει από την πρόκληση της φύσης και τον παγιδεύει στην απειλή της αμαρτίας.

Η «Ολυμπία» –Μανέ

Μεταφέρεται τελικά εκεί όπου η θρησκεία μετατρέπεται από «πίστη» σε «όπιο». Εκεί όπου η κοινωνική δύναμη μετατρέπεται σε θρησκευτική υποταγή. Και στην περίπτωση αυτή είναι βέβαιο πως ο άνθρωπος εγκαταλείπει την αναζήτηση ενός νέου, μοντέρνου κόσμου και ξενυχτά μπροστά σε εικόνες εφησυχασμών και παραίτησης. Μπροστά σε εικόνες ελπίδων, που η ζωή δε φαίνεται να τις λαμβάνει υπόψη της, μια και μπορεί να στηρίζεται στις οιμωγές απελπισμένων πολέμων. Στη «χριστιανική» προέλευση του ιμπεριαλιστικού κανιβαλισμού! (…)

Με αυτά εισαγωγικά, περνάμε στη ρωμαιοκαθολική εκκλησία, που έχει κάνει από χρόνια το σκοταδισμό τέχνη… (και όποιος μασήσει μάσησε)

Νυχτερινό λιμάνι… φώτα πνιγμένα στα νερά
πρόσωπα δίχως μνήμη και συνέχεια
φωτισμένα απ’ τους περαστικούς προβολείς μακρινών πλοίων
κι ύστερα βυθισμένα στη σκιά του ταξιδιού
λοξά ιστία με κρεμασμένες λάμπες ονείρου
σαν τις ραγισμένες φτερούγες των αγγέλων που αμάρτησαν
οι στρατιώτες με τις κάσκες
ανάμεσα στη νύχτα και στο κάρβουνο
τραυματισμένα χέρια σαν τη συγνώμη που έφτασεν αργά.

Αιχμάλωτοι δεμένοι στις άγκυρες
ένας κρίκος γύρω στο λαιμό του ορίζοντα
κι άλλες αλυσίδες εκεί στα πόδια των παιδιών
και στα χέρια της αυγής που κρατούν μια μαργαρίτα.

(Από το Εμβατήριο του ωκεανούΓιάννης Ρίτσος 1940)

«Ιερή» εξέταση

Η μεγαλοβδομάδα των καθολικών (Hebdomas Sancta ή Hebdomas Maior) ακολουθεί την πρώτη πανσέληνο της άνοιξης (μεταξύ τέλους Μαρτίου και Απριλίου).

  • (μεγάλη) Δευτέρα: είναι η μέρα της φιλίας. Ο Ιησούς βρίσκεται στη Βηθλεέμ με τους πιο κοντινούς του, που είναι ο Λάζαρος και οι αδερφές του Μαρία & Μάρθα. Εξ ου το δώρο και η αποστολή των χριστιανών να είναι φίλοι με όλο τον κόσμο
  • Τρίτη: Είναι η μέρα που προηγείται της προδοσίας. Ο Ιησούς ανακοινώνει αυτά που μέλλει να γίνουν (από τον Ιούδα) και την άρνηση του από τον Πέτρο.
  • Τετάρτη: Είναι η ημέρα της προδοσίας, ημέρα της θλίψης.
    Και τις τρεις μέρες η καθολική εκκλησία προβάλει ιδίως την προδοσία του Ιούδα για «τριάντα αργύρια».
    Η πρώτη ανάγνωση της λειτουργίας παρουσιάζει τους πρώτους τρεις ύμνους του Προφήτη Ισαΐα για τον Ιησού υπηρέτη του θεού.
  • Μεγάλη Πέμπτη: λειτουργία του χρίσματος (σσ. θρησκευτική τελετή στον Ρωμαιοκαθολικισμό, τον Λουθηρανισμό και τον Αγγλικανισμό, όπου ο τοπικός επίσκοπος –ο πάπας για τη Ρώμη, αγιάζει τα (ήδη άγια…) έλαια που χρησιμοποιηθούν σε όλη τη διάρκεια του λειτουργικού έτους για να γιορτάσουν τα μυστήρια της βάφτισης, της χάριτος (crisma -άφεσης αμαρτιών) και της «unzione degli infermi» (σσ. δέησης υπέρ των αρρώστων)
    Στην Καθολική Εκκλησία, το πρωί της μεγάλης Πέμπτης ή το απόγευμα της Τετάρτης, το παπαδαριό ανανεώνει τους όρκους που έδωσε την ημέρα της ιερατικής του χειροτονίας.
    Ο «Δείπνος του Κυρίου» (μυστικός δείπνος), αποτελεί την επίσημη τελετή των τριών ημερών -Triduo Pasquale (πάθη, θάνατος και ανάσταση του Χριστού) που  ξεκινά το απόγευμα της Μεγάλης Πέμπτης, με πορείες σταυρών βουβές καμπάνες και θυσιαστήρια, εκτός από εκείνο όπου διατηρείται η ostia divina (σσ. πρόσφορο & κρασί) με την οποία θα κοινωνήσουν οι πιστοί την επόμενης ημέρας.
  • (μεγάλη) Παρασκευή: θυμίζει την ημέρα της σταύρωσης και χωρίζεται σε τρία μέρη:
    Η «λειτουργία της λέξης», με την ανάγνωση των παθών του Ιωάννη και του 4ου του Ησαΐα -της επιστολής προς τους Φιλιππησίους (σσ. ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης, γραμμένη από τον απόστολο Παύλο το 61 μΧ. κατά την διάρκεια της πρώτης φυλάκισης του στην Ρώμη. Ο Παύλος στέλνει την επιστολή αυτή σε μια εκκλησία που ο ίδιος είχε ιδρύσει, αυτή των Φιλίππων, με βασικά θέματα τη «δικαιοσύνη εκ πίστεως» και την εσχατολογική ελπίδα».
    Η «λατρεία του σταυρού», στην οποία αφαιρείται το πέπλο και η «Ιερή Κοινωνία» με την ostia divina, που «αγιάστηκε» το βράδυ πριν.
    Καμιά λειτουργία δε γίνεται: αποτελεί μια από τις δύο λεγόμενες «αλειτουργικές» ημέρες της ρωμαϊοκαθολικής πίστης.
    Τη (μεγάλη) Παρασκευή κατά η παράδοση πραγματοποιείται η Via Crucis: η Καθολική Εκκλησία ασκεί την εκκλησιαστική νηστεία (αποκλείεται μόνο το κρέας όχι το ψάρι) ως μορφή συμμετοχής στο πάθη και το θάνατο του Χριστού. Την ημέρα αυτή είναι επίσης συνηθισμένη στις περισσότερες εκκλησίες η λατρεία των Ευχαριστιών (επανάθεση στα θυσιαστήρια των εκκλησιών αφιερωμάτων -των λεγόμενων «Sepulchri»).
  • Μεγάλο Σάββατο είναι παραδοσιακή ημέρα που δεν γιορτάζονται Ευχαριστίες (2η «αλειτουργική» ημέρα) και η κοινωνία επιτρέπεται μόνο στους ετοιμοθάνατους. Γίνεται η λεγόμενη liturgia delle Ore και με αγρυπνία (veglia pasquale) ξεκινάει ο γιορτασμός του Πάσχα τη νύχτα μεταξύ Σάββατου και Κυριακής, η οποία, στην Καθολική Εκκλησία, είναι η πιο σημαντική γιορτή ολόκληρου του λειτουργικού έτους.
    Η ανάσταση του Χριστού γιορτάζεται (όπως και στους ορθόδοξους) μέσω της λειτουργίας του «θείου φωτός» του Πάσχα που ανάβει, στην εκκλησία και σε συνέχεια τα κεριά των πιστών το ένα μετά το άλλο.
    Η «λειτουργία της λέξης» περιλαμβάνει επτά αναγνώσεις της Παλαιάς Διαθήκης, με τα κύρια γεγονότα της ιστορίας της σωτηρίας, από τη δημιουργία του κόσμου μέσω της απελευθέρωσης του λαού του Ισραήλ από τη δουλεία της Αιγύπτου, στην υπόσχεση της νέας συμμαχίας.
    Μετά το επίσημο τραγούδι της δόξας –Gloria (που δεν ακούγεται ποτέ κατά τη διάρκεια της σαρακοστής), διακηρύσσεται τη νέα ζωή του αναστημένου Χριστού και διαβάζεται από το Ευαγγέλιο την ιστορία της εμφάνισης των αγγέλων στις γυναίκες το πρωί του Πάσχα.

Ακολουθεί η λειτουργία της βάπτισης, στην οποία όλοι οι πιστοί ανανεώνουν όρκους και υποσχέσεις που έδωσαν όταν βαφτίστηκαν και κάποιοι …εξαγνίζονται έτοιμοι για να επαναλάβουν το μυστήριο.

Οι στάχτες (Officium Tenebrarum ή Tenebrae) είναι η επίσημη γιορτή του πρωινού της λατρείας (Mattutino e delle Lodi)  μεγάλη Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο, που γιορτάζονταν και πριν από τις μεταρρυθμίσεις του 20ού αιώνα.
Αποτελείται από το τραγούδι των Ψαλμών, των θρήνων και του Benedictus

Ένα συγκεκριμένο τελετουργικό είναι το σβήσιμο των δεκατεσσάρων κεριών, τοποθετημένο στη Saettia, ένα τριγωνικό κηροπήγιο με δεκαπέντε κεριά, ένα για κάθε Ψαλμό. Στο τέλος του Benedictus το τελευταίο κερί δεν σβήνεται αλλά φυλάσσεται, για να υποδείξει τη σύλληψη του Ιησού, του οποίου το φως παραμένει αέναο, αφήνοντας την εκκλησία στο τέλος σε πλήρες σκοτάδι την ώρα που έγινε κατά τις γραφές ο «σεισμός» (Strepitus).
Η Μεγάλη Εβδομάδα και η Κυριακή του Πάσχα (της Ανάστασης), ακολουθείται από την Ottava di Pasqua, οκταήμερη περίοδος, ή οκτάβα, που ξεκινά από το Πάσχα και τελειώνει με την επόμενη Κυριακή.

Ονομάζεται από την αρχαιότητα την Κυριακή in Albis, που ο Ιωάννης Παύλος Β’ ήθελε να αφιερώσει τη μνήμη του θεϊκού ελέους.

Μεγάλη εβδομάδα στη λαϊκή δυτική παράδοση

Οι τελετές θυμίζουν τις σημαντικότερες στιγμές του ανθρώπινου πάθους του Χριστού, ως Θεανθρώπου.
Πολλές έχουν να κάνουν με άσχετες δοξασίες, που η Καθολική Εκκλησία εγκρίνει και επαυξάνει, καθώς συμβάλλουν στην ενίσχυση του «πίστευε και μη ερεύνα».
Το Πάσχα (όπως και στους ορθόδοξους) γιορτάζεται πάντα Κυριακή, σε αντίθεση με το Εβραϊκό, το οποίο μπορεί να είναι οποιαδήποτε ημέρα της εβδομάδας. (…με αυτόν τον τρόπο, θα αποφευχθούν οι παραλληλισμοί ή οι συγχύσεις μεταξύ των δύο θρησκειών).
Το Πάσχα των Καθολικών ορίζεται την Κυριακή που ακολουθεί την πρώτη πανσέληνο μετά την ισημερία του Μαρτίου και υπολογίζεται χρησιμοποιώντας την αστρονομική πανσέληνο. Ως εκ τούτου, πέφτει όχι πριν από τις 22 Μαρτίου και όχι μετά τις 25 Απρίλη.

Αντίθετα με τη χώρα μας στον δυτικό κόσμο αλλά και στη Λατινική Αμερική υπάρχουν πολλοί γιορτασμοί που σχετίζονται με τη μεγαλοβδομάδα και το Πάσχα που αποτελούν επίκεντρο διεθνούς τουριστικού ενδιαφέροντος.
Στην Ισπανία, η Μεγάλη Εβδομάδα του Valladolid, της Λεόν, στην Zamora, στη Μάλαγα, στη Γρανάδα, τη Σεβίλλη κλπ.
Στο Περού, ξεχωρίζει η μεγαλοβδομάδα στο Ayacucho, μια θρησκευτική εκδήλωση πολλαπλού συγχρωτισμού, που πραγματοποιείται αδιάλειπτα για περισσότερα από 150 χρόνια και με την ασυνήθιστη διάρκεια δέκα ημερών.
Στην Κολομβία, ξεχωρίζει το Popayán, που αποτελεί μέρος πολιτιστικής κληρονομιάς (Lista Representativa del Patrimonio Cultural e Inmaterial de la Humanidad) της UNESCO. Tunja, Boyacá, Ciénaga de Oro, Córdoba, Mompox, Bolívar –σχεδόν παντού.
Στους καθεδρικούς ναούς της αγίας τριάδας (Santísima Trinidad), του San Antonio de Padua και του Catedral de Sal στην Zipaquirá στην Cundinamarca και στην Guamal -Magdalena.
Η Αργεντινή τιμά την μεγάλη εβδομάδα από την Κυριακή των βαΐων μέχρι την Ανάσταση.
Στην Ουρουγουάη ο κύκλος του Πάσχα είναι γνωστός ως «τουριστική εβδομάδα» καθιερωμένος με νόμο «κοσμικών» κομμάτων από το 1919.
Στη Βραζιλία, υπάρχουν ομάδες «μετανοούντων» που περιφέρονται στους δρόμους και προσεύχονται για τα πνεύματα που υποφέρουν.

Γαστρονομία

Αργεντινή

Όπως συμβαίνει σχεδόν παντού κατά το Καθολικό χριστιανικό δόγμα η νηστεία της μεγαλοβδομάδας επιτρέπει τα κάθε είδους ψαρικά.
Κυριαρχούν παραδοσιακές συνταγές με μπακαλιάρο και παραλαγές του, γαλέο ή ξιφία, συνοδεία λαχανικών, όσπριων και τοπικών σος, επίσης η διεθνής πλέον Bouillabaisse (Μπουγιαμπέσα), ενώ την παραμονή –εκτός από τα κόκκινα αυγά, γεμιστά διάφορα με τόνο κά (και εν είδει λουκάνικου)

Χιλή

Βασικά πιάτα με θαλασσινά, με λαχανικά, μερικές φορές μαρμελάδα φρούτων (αχλάδια), alcayota (τοπικό είδος –θυμίζει κολοκύθα ή καρπούζι) ή ψιλοκομμένο μήλο (χαρακτηριστικό στο νότο), τα θαλασσινά τηγανητά, στο φούρνο και με χίλιους άλλους τρόπους –μαζί με τυρί, τηγανητό (σαγανάκι) ή ψητό (στην περίπτωση αυτή ένα είδος σφολιάτα – μιλφέιγ, γεμιστό με τυρί).

Κολομβία

Στην Κολομβία, επίσης ψάρια στη χόβολη ή τηγανιτά, που -ως επί το πλείστον, συνοδεύονται από λευκό ρύζι, σαλάτα αβοκάντο ή πατάτες.
Στην Costa Caribe (σσ. βόρειο τμήμα της Κολομβίας γειτονικά με την ακτή της Καραϊβικής) παραδοσιακή ανταλλαγή μεταξύ οικογένειας, φίλων και γειτόνων το φίλεμα με σπιτικά γλυκά από φρούτα και κονδύλους (καρύδα, μάνγκο, corozo –είδος φουντουκιού φοινικιάς, γλυκοπατάτα-ñame κλπ). Στην πρωτεύουσα θα φάτε Ajiaco Santafeño , με ρύζι και αβοκάντο.

Η γαστρονομία της Μεγάλης Εβδομάδας στην Κολομβία είναι πολύ γνωστή για την ποικιλία των γλυκών της.
Στο Zipaquirá καταναλώνονται πολύ τέτοιες μέρες Turrones (νουγκάτ) και το Cuajada con Melao για αυτές τις ημερομηνίες. Στο Carmen de Bolivar καταναλώνουν μια κατηγορία ψωμιού-μπισκότων που ονομάζεται «Chepacorina» και κάνουν επίσης παρόμοιο γλυκό. Πρόκειται για παραδοσιακή τελετή προετοιμασίας μαζί με τα παιδιά και τους παππούδες, έτσι ώστε οι ηλικιωμένοι να διδάξουν τους νεώτερους και έτσι να μην χαθεί η παράδοση.

 Κόστα Ρίκα

Το τραπέζι εκεί κατά τη διάρκεια της μεγαλοβδομάδας χαρακτηρίζεται από κατανάλωση ψαριών και θαλασσινών «για φτωχούς» (μπακαλιάρος, σαρδέλες και τόνος), βάση για την προετοιμασία διαφόρων πιάτων, τα οποία περιλαμβάνουν ρύζι, σούπες και τουρσιά.
Ένα ισχυρό πιάτο του Πάσχα είναι το arroz con palmito (είδος σουφλέ ρυζιού με palmito –καρδιά φοίνικα, πλέον σε κονσέρβα, κρεμμύδι, σέλινο γλυκιά κρέμα, γάλα, τυριά τύπου cheddar παρμεζάνα κλπ), το οποίο συνήθως συνοδεύεται από flor de itabo (γιούκα) αυγά και ρώσικη σαλάτα, τουρσιά tamales mudos (τορτίγια καλαμποκιού με φασόλια) και κάθε είδους παρασκευάσματα και μπισκότα με βάση το καλαμπόκι.
Ένα από τα αγαπημένα αυτές τις γιορταστικές μέρες είναι το chiverre, με το οποίο γίνονται γλυκίσματα και πίτες, συχνά με γέμισμα cabello de ángel («μαλλιά αγγέλου» μια διαφανής μαρμελάδα από πολτό κολοκύθας που προέρχεται από τη Μαγιόρκα και έχει εξαπλωθεί στην Ισπανία και σε ορισμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής).
Το ρυζόγαλο είναι επίσης ένα άλλο από τα τυπικά αγαπημένα επιδόρπια όπως και τα σύκα σε σιρόπι ή το miel de toronja  (γλυκό με βάση γκρέιπφρουτ), ενώ πολλές οικογένειες διατηρούν την παράδοση σπιτικού γλυκού τυρόψωμου

El Salvador

Οι Καθολικοί της χώρας καταναλώνουν (συνήθως σπιτικές) κομπόστες φρούτων στο μέλι: Jogotes, Μάνγκο Mangoes και Torrejas (τηγανισμένο ψωμί με τυρί, βουτηγμένο σε χτυπημένα αυγά και μετά  στο μέλι).
Την Παρασκευή πολλοί κάνουν τηγανητές ζύμες παστών ψαριών με καρυκεύματα συνοδεία λαχανόσουπας.

Εκουαδόρ

Τυπικό πιάτο η «Fanesca», ένα είδος σούπας που παρασκευάζεται με λαχανικά, κόκκους δημητριακών και αλμυρό μπακαλιάρο, το οποίο συνήθως συνοδεύεται από επιδόρπια ως γλυκά σύκα και τυρί. Είναι συμβολισμός που αντιπροσωπεύει τον Ιησού και τους δώδεκα μαθητές ή τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ με τις ποικιλίες των τοπικών σπόρων.
Σε ορισμένες παραθαλάσσιες περιοχές, τα πιάτα με βάση το καλαμπόκι καταναλώνονται την ημέρα του Πάσχα. Οι humitas, με ειδικό (maíz tierno) αλεύρι καλαμποκιού, γάλα, αυγό, τυρί και βούτυρο τυλιγμένα σε φύλλα καλαμποκιού ψημένα στον ατμό, είναι πολύ δημοφιλείς στις αγροτικές περιοχές της Guayas.
Στα βουνίσια, κάτι παρόμοιο που ονομάζεται Chihuilde με βάση αλεύρι καλαμποκιού, τυρί και κρεμμύδια σε καθαρό βούτυρο αγελάδας ανάμεικτο με λαρδί, τυλιγμένο στα παχύτερα φύλλα του καλαμποκιού.
Επιπλέον όλη τη σαρακοστή καταναλώνεται ένα παραδοσιακό γλυκό που ονομάζεται jucho και γίνεται με μαύρη ζάχαρη, κανέλα, τοπικό αστεροειδή γλυκάνισο, γλυκό κοκκινοπίπερο συν ένα μείγμα αρωματικών βοτάνων σε σιρόπι ροδάκινου και άγριων φρούτων (Capulí).
Επίσης είδος ρυζόγαλου πολύ κρεμώδες, το παραδοσιακό chucula που γίνεται με ώριμες μπανάνες με γάλα, κανέλα, πιπέρι, ζάχαρη, τυρί και βούτυρο, δημοφιλές σε περιοχές όπου υπάρχει πολύ μπανάνα.

Γουατεμάλα

Παραδοσιακά είναι το φρέσκο γλυκό garbanzo y ayote en dulce, πλάι σε διαφορετικά είδη ψαριών και θαλασσινών, σαρδέλα σε σάλτσα ντομάτας και σαλάτα τόνου.
Τα muffins και torrejas αποτελούν επίσης μέρος των σπεσιαλιτέ της εποχής, αν και τρώγονται όλο το χρόνο.
Μάνγκο, καρύδα, σύκο και μούσμουλα, τα οποία είναι αυτά που καταναλώνονται περισσότερο μαζί με pan de yemas (ένα είδος τσουρεκιού που το μοιράζονται).

Ονδούρα

Τυπικά πιάτα torejas en miel (γλυκό ψωμί με piñol παραδοσιακό ζεστό ρόφημα ή ξηρό μίγμα, από Máchica -φρυγανισμένο αλεύρι κριθαριού και panela -μη επεξεργασμένη ζάχαρη, που αναμειγνύεται με μπαχαρικά και ένα υγρό, συνήθως γάλα) ντόνατς στο μέλι κά
Επίσης φρούτα και λαχανικά όπως η παπάγια και το μάνγκο μαζί με ένα φλιτζάνι Chilate (ποτό που παρασκευάζεται με διαφορετικούς σπόρους) και επίσης ψαρόσουπα και τηγανητές ή ψητές ζύμες παστών ψαριών (σε καλυμμένο παραδοσιακό σχήμα).

Μεξικό

Σε αυτή τη χώρα η παραδοσιακή αποχή κόκκινου κρέατος, γίνεται με πιάτα όπως το «romeritos», με βάση το συγκεκριμένο φυτό (μοιάζει με το δεντρολίβανο) που μαγειρεύεται σε «mole», μια πολύπλοκη σάλτσα με βάση τσίλι, ψωμί, σοκολάτα, πολλαπλά μπαχαρικά και σπόρους.
Αυτά τα πιάτα συνήθως συνοδεύονται από πατατόψωμο με τόνο ή ξηρή γαρίδα.

Επίσης το «Poblano» (σσ. το όνομα από μια ποικιλία πιπεριού) με κοτόπουλο σε σάλτσα ντομάτας, τυρί, τόνο κά σαν στιφάδο και ανάλογα με την περιοχή.
Εξίσου γνωστό η (καυτερή) φασολάδα και με τον ίδιο τρόπο φακές με τηγανισμένη ντομάτα και πολλά κρεμμύδια.
Στην πόλη Puebla, νότια της πρωτεύουσας τα chiles chipotles rellenos de queso (γεμιστά με τυρί σε κύβους Manchego, Oaxaca κά, αλεύρι, piloncillo, ολόκληρα τσίλι κρεμμύδια, μαϊντανό, αρκετό πιπέρι και αυγά) καθώς και το Nopal (από φραγκοσυκιά), με διαφορετικούς τρόπους.

Αφθονούν φαγώσιμα και λιχουδιές με ποικιλίες τοπικών ψαριών και φρούτα της θάλασσας τόσο σε μαγειρευτά (σούπα, ζωμός θαλασσινών και ψαριών), όσο και tacos Επίσης φρουτοσαλάτες (μήλο, μπανάνα, πεπόνι, καρπούζι, φράουλα, παπάγια … και μαρούλι) και ως επιδόρπιο, ένα ¨τσουρέκι» γεύσης βανίλιας, που φτιάχνεται με κανέλα, καρύδια, σταφίδες, αμύγδαλα, και φρουί γλασέ σύκα, μήλα, αχλάδι, ροδάκινα, φράουλες κά.

Παραγουάη.

Πάσχα = Chipa + sopa paraguaya (sólida) el chipa guasú (που δεν είναι σούπα αλλά …ψωμί «πολυτελείας»)
Η Chipa είναι ένας τύπος ψημένου bake-rolle, τυρο-αρωματισμένo δημοφιλές σνακ και πρωινό -συνταγή που υπήρχε από τον 18ο αιώνα και η προέλευσή του βρίσκεται με τους ιθαγενούς guaraní. Είναι φαΐ του φτωχού το βρίσκεις παντού σε stands του δρόμου, σε λεωφορεία και στο μεγάλο καλάθι τυλιγμένο σε ένα πανί που κουβαλάνε παντού.

Περού

Το Πάσχα, οι οικογένειες καταναλώνουν ψάρι ceviche, chilcano, bacalao, escabeche, jalea de pescado και άλλες ψαρομαγεριές, που στα βόρεια της χώρας, συνοδεύεται από ένα πιάτο βασισμένο σε φασόλια με τηγανισμένα ψάρια, frejols και μπανάνα.

Στο Νότο, το διάσημο Chupe την Παρασκευή από γαρίδες, ψάρια, machas (μύδια και τοπικά οστρακοειδή), καλαμπόκι, τυρί, κολοκύθα, φασόλια κλπ.

Δομινικανή Δημοκρατία

Για την μεγάλη εβδομάδα, παρασκευάζονται τα «Habichuelas con Dulce» (φασόλια – γλυκό), ένα πιάτο με κόκκινα φασόλια, γάλα καρύδας, γάλα, ζάχαρη, κανέλα, γλυκοπατάτα που συνοδεύεται από γλυκά μπισκότα και σταφίδες.
Αυτό προετοιμάζεται από την αρχή της σαρακοστής, και περιλαμβάνει τρατάρισμα των φίλων και γειτόνων.

Σε άλλες περιοχές της χώρας είναι παραδοσιακό ένα πιάτο καλαμποκιού με γλυκό. Το παρασκεύασμα είναι το ίδιο, το μόνο πράγμα που αλλάζει είναι τα φασόλια.

Βενεζουέλα

Το πολύ χαρακτηριστικό σε αυτή τη χώρα είναι ότι καταναλώσει κυρίως τα αλίπαστα ψάρια και λιγότερο τα φρέσκα, καθώς το ψάρι αποτελεί το μόνο που η θρησκεία επιτρέπει: Chigüire (Capibara) και Babo (μικρό caimán), που προετοιμάζονται με τη μορφή ψαριού.
Επίσης στην ανατολική περιοχή της χώρας, είναι κοινό το διάσημο cuajao σαν κέικ, φτιαγμένο με αυγό και κομματάκια ψάρια τηγανισμένη ώριμη μπανάνα κά., που ψήνεται και συνοδεύεται από ρύζι και φασόλια.
Τέτοιον καιρό καταναλώνονται γλυκίσματα όπως το Majerte, φρυγανιά από γιούκα, γλυκοπατάτες, ρύζι με καρύδα κά.

Καλή Ανάσταση λαών

Σ’ αυτούς τους άδικους καιρούς εσύ θέλεις ακόμη μια βόλτα κι αν σε ρωτήσουν «γιατί»; «για να γράψω καινούργια συνθήματα», θα πεις, συνθήματα για την αγάπη, εκεί με κόκκινο στο μαυροπίνακα της ζωής που όλο ξεμακραίνει και ξεθωριάζει αλλά εμείς θα παλέψουμε να το φέρουμε κοντά και να το κάνουμε πάλι μπαντιέρα (rossa)…

Χρόνια πολλά. Να στε όλοι καλά

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΛΑΟΥ με ΥΓΕΙΑ ΔΥΝΑΜΗ πίστη στις δυνάμεις μας και στη γροθιά μας
ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ στο δρόμο της ανατροπής!

Επιμέλεια Γιάννης Παπαγιάννης

Δείτε ακόμα...