Η στρατιωτική θητεία για κάθε νέο είναι ένα ενδιαφέρον «ταξίδι», στη διάρκεια του οποίου γεμίζει τις αποσκευές του με νέες εμπειρίες, φιλίες και «ιστορίες» που διαρκούν για μια ζωή.
Για κάθε νέο που σκέφτεται και δρα σε ριζοσπαστική κατεύθυνση είναι «κερδισμένος χρόνος» γιατί έχει την ευκαιρία να δοκιμαστεί στην επικοινωνία και την κοινή δράση με δεκάδες νέους ανθρώπους – που μοιραζόμαστε κοινά προβλήματα αλλά διαφορετικές απόψεις -, να τους «κερδίσει» με τις ιδέες και την στάση του αλλά και να διδαχθεί από αυτούς. Έχει την ευκαιρία να έρθει σε μια πρώτη επαφή με τη στρατιωτική τέχνη, να αναμετρηθεί με δυσκολίες και αντιλήψεις, να μην τσιμπήσει σε άδικες απαγορεύσεις ή πονηρά δολώματα. Τελικά να βγει πιο έμπειρος και σίγουρος για τις ιδέες και τις δυνάμεις του.
Άλλωστε η ίδια η θητεία είναι συνέχεια της κοινωνικής μας ζωής σε διαφορετικές συνθήκες. Μπορεί να είμαστε όλοι ντυμένοι στο χακί αλλά ο «στίβος μάχης» της θητείας είναι για τους πολλούς μαραθώνιος και για άλλους περίπατος. Στη διάρκεια της δικής μου θητείας γνώρισα νέους που μαζί μετράγαμε τα ψιλά για ένα ταξί ή για το εισιτήριο του ΚΤΕΛ γιατί το μηνιάτικο των 8,60€ δε φτάνει ούτε για νοικιασμένο πατίνι! Γνώρισα νέους που μοιράζονταν με τους γονείς ή την κοπέλα τους την αγωνία για τις αναστολές συμβάσεων και την απληρωσιά, για το αβέβαιο μέλλον τους μετά το στρατό ή για τα χαμένα εξάμηνα λόγω κλειστών πανεπιστημίων. Γνώρισα νέους που εκτίμησαν τον κερασμένο καφέ στο ΚΨΜ ή το δανεικό sleeping bag σε όποιον δεν είχε δικό του. Νέους που έβαζαν πλάτη στις κοινές «αγγαρείες» και δεν «λούφαζαν», ούτε έψαχναν το βύσμα για να «βολευτούν» εις βάρος των άλλων.
Η ομαδική συμβίωση ξυπνά μέσα στους περισσότερους φαντάρους το αίσθημα της αλληλεγγύης. Αλληλεγγύη που πρέπει να καλλιεργείται και στις επόμενες «σειρές», στους νεοσύλλεκτους από τα πρώτα τους βήματα και στα πιο απλά ζητήματα, από το στρώσιμο του κρεβατιού, τη δίκαιη κατανομή των «βαρών», την ισότιμη αντιμετώπιση, κλπ.
Μέσα από την αλληλοβοήθεια και την αντιμετώπιση κοινών προβλημάτων ξεπηδά και η ανάγκη της συλλογικής διεκδίκησης. Συχνά όλοι οι στρατιώτες γκρινιάζουν για κάποιο θέμα αλλά δυστυχώς διστάζουν να βγούνε στην αναφορά. Συνήθως πρέπει κάποιος να κάνει την αρχή και να πει αυτό που όλοι σκέφτονται! Ότι το κράτος δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη ενώ αντίθετα στοχοποιεί εμάς, επικαλούμενο την «ατομική ευθύνη». Για το υψηλό κόστος διαβίωσης, για τα πανάκριβα πλυντήρια που διαχειρίζεται επιχειρηματίας εντός του στρατοπέδου, για τις ελλείψεις προϊόντων στο ΚΨΜ, τις κουβέρτες του 1970(!), την τρύπια στέγη, το χαλασμένο λέβητα ή το θάλαμο-κατάψυξη, το κλειστό γυμναστήριο, την έλλειψη υποδομών άθλησης. Για τα μέτρα προστασίας από την πανδημία, την ανάγκη μαζικών και επαναλαμβανόμενων δωρεάν τεστ, για τη δωρεάν παροχή μασκών και αντισηπτικών, την αποσυμφόρηση και απολύμανση των κτιρίων, για την υπεύθυνη ιατρική ενημέρωση όλων μας για το εμβόλιο ώστε να λυθούν απορίες και συγχύσεις, την επιτάχυνση του εμβολιασμού. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος…
Η διεκδίκηση ενισχύεται όσο γίνεται υπόθεση περισσότερων φαντάρων, όσο συζητάνε οι ίδιοι τι, πώς και γιατί αξίζει να αγωνιστούν, τι θα κάνει ο καθένας. Όσο η φωνή τους ακούγεται και έξω από τα «τείχη» ενός θαλάμου, μιας μονάδας, ενός στρατοπέδου. Όσο οι ίδιοι είναι τυπικοί στα καθήκοντά τους, τηρούν τους βασικούς κανόνες υγιεινής και συμβίωσης. Για παράδειγμα μαζί με το αίτημα για τεστ για τον κορονοϊό, σε μια μονάδα οι φαντάροι σκέφτηκαν να φτιάξουν επιτροπή υγιεινής ώστε να φροντίσουν για την υγεία τους!
Με αυτό τον τρόπο κερδίζουν τη συμπαράσταση ή την αναγνώριση αρκετών στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων. Άλλωστε υπάρχουν στελέχη που στα μάτια των κληρωτών είναι ψηλά γιατί νοιάζονται για τις συνθήκες ζωής στις μονάδες, δίνουν βοήθεια αντί για «καμπάνες», προβληματίζονται για την κατάσταση μέσα και έξω από τα στρατόπεδα. Αναγνωρίζουν ότι η ζωή του λαού μέσα στην πανδημία θυσιάζεται για τα κέρδη κάποιων λίγων μεγαλομετόχων και φαρμακοβιομηχάνων ακόμη και αν πιστεύουν ότι «δεν μπορούμε να τα βάλουμε μαζί τους». Ανησυχούν όταν τα σχολεία των παιδιών τους να ανοιγοκλείνουν χωρίς μέτρα προστασίας της υγείας, με τραγικές, μορφωτικές και ψυχικές συνέπειες στην ζωή των μαθητών. Προβληματίζονται με την κυβέρνηση που σπαταλά δισεκατομμύρια για πανάκριβους ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς την ίδια στιγμή που παζαρεύει τα κυριαρχικά δικαιώματα και τον ενεργειακό πλούτο στο τραπέζι των διερευνητικών επαφών με την Τουρκία υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ.
Όλα αυτά αντικειμενικά συζητιούνται ανάμεσα στους φαντάρους. Δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν κυβερνητικές αποφάσεις επιβάλλουν εγκλεισμό στα στρατόπεδα, οι ΝΑΤΟϊκοί σουλατσάρουν και συνεκπαιδεύονται δίπλα μας, έχουμε συναγερμό σε κάθε όξυνση των ελληνοτουρκικών, κοκ. Ο θάλαμος, το ΚΨΜ είναι ένα μεγάλο χωνευτήρι των πιο διαφορετικών απόψεων. Εκεί ο «ψαγμένος» στρατιώτης μπορεί να ακουστεί, να προβληματίσει, να σπείρει την ριζοσπαστική σκέψη. Με πολύτιμο εφόδιο το πόρταλ και κυρίως το Ριζοσπάστη που η παρουσία του από μόνη της είναι ευκαιρία για συζήτηση. Με ανοιχτά αυτιά στην άποψη των υπολοίπων και αμείλικτη στάση απέναντι σε κάθε φασιστική-ρατσιστική φωνή, στον ανορθολογισμό, τον αντικομμουνισμό. Η απομόνωσή των φασιστών είναι καθήκον κάθε σκεπτόμενου νέου και μπορεί να γίνει υπόθεση της πλειοψηφίας όπως απέδειξε και η περίοδος ολοκλήρωσης της δίκης της ΧΑ.
Το επόμενο διάστημα η αξιοποίηση των Θέσεων της ΚΕ για το 21ο Συνέδριο είναι μια πολύ καλή ευκαιρία συζήτησης με τους νέους στρατευμένους αφού σε αυτές θα μάθουν από πρώτο χέρι τι λέει το ΚΚΕ και θα βρουν απαντήσεις σε κρίσιμα ζητήματα που τους αφορούν. Ιδιαίτερα το 2ο κείμενο πατάει ακριβώς σε ερωτήματα και ανησυχίες που όλοι έχουν.
Ο ελεύθερος χρόνος που έχουμε στον στρατό μπορεί να αξιοποιηθεί δημιουργικά με τη μελέτη των Θέσεων, την καλύτερη παρακολούθηση των εξελίξεων, την απόκτηση νέων γνώσεων και τη διάδοσή τους.
Το καλύτερο δώρο στον εαυτό μας αλλά και σε ένα συμφάνταρο για να θυμάται την κοινή μας θητεία είναι το κείμενο των Θέσεων μαζί με ένα καλό βιβλίο. Στις σελίδες του μπορεί να γνωρίσει καλύτερα τις ιδέες και τις αξίες μας, να κατανοήσει την ενότητα λόγων και έργων μας, να αναζητήσει βαθύτερες απαντήσεις μετά τη θητεία.
Καθένας μας μπορεί να «μετράει μέρες» μέχρι την απόλυση αλλά ταυτόχρονα μετράμε και μικρές νίκες, γερούς συναδελφικούς δεσμούς, νέες αγωνιστικές εμπειρίες.
Κωτσαντής Θοδωρής,
732 Διεύθυνση Στρατιωτικών Έργων
Στρατόπεδο «Αποστολίδη» Ξάνθη
