Της Ρούλας Ελευθεριάδου*
Στις 9 του Μάη 1945, πριν από 75 χρόνια, οι χιτλερικοί στρατηγοί υπέγραψαν στο προάστιο του Βερολίνου, Κάρλσχοτ, την χωρίς όρους συνθηκολόγηση των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων. Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος που σκοπό του είχε το ξαναμοίρασμα του κόσμου για τις αγορές και τη συντριβή του σοσιαλιστικού συστήματος, που τότε ήταν η Σοβιετική Ένωση, είχε τελειώσει. Οι φασίστες εξαπέλυσαν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο την 1η Σεπτεμβρίου 1939, με την επίθεση κατά της Πολωνίας. Αργότερα η μπότα της Βέρμαχτ συνέτριψε τη Νορβηγία, τη Δανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γιουγκοσλαβία, την Ελλάδα. Τον Αύγουστο του 1940 η φασιστική αεροπορία άρχισε τους μαζικούς βομβαρδισμούς των πληθυσμιακών κέντρων, των λιμανιών και των βιομηχανικών συγκροτημάτων της Αγγλίας. Και τέλος την 22α Ιουνίου 1941 χωρίς προειδοποίηση πολέμου, η φασιστική Γερμανία επιτέθηκε κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
Η Γερμανία του Χίτλερ επέβαλε στην ανθρωπότητα και ανάγκασε 61 κράτη, με 1,7 δισεκατομμύρια ανθρώπους, να μπουν στον πόλεμο, πληθυσμός που αντιπροσώπευε τότε τα 3/4 του συνολικού πληθυσμού της Γης.
Κράτησε ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος, 2194 μέρες, έφερε τον θάνατο 50,000,000 ανθρώπινων ζωών, 90 εκατομμύρια τραυματίες και άφησε πάνω από 35,000,000 αναπήρους.
Το μεγαλύτερο τίμημα πλήρωσε η Σοβιετική Ένωση, που σήκωσε το κύριο βάρος του πολέμου. Τα θύματα της υπερβαίνουν τα 20,000,000 μόνο σε νεκρούς, ενώ ταυτόχρονα καταστράφηκαν 1700 πόλεις και 70,000 χωριά.
Ο πόλεμος τους βρήκε να εργάζονται με ενθουσιασμό και ειρηνικά, υλοποιώντας το 3ο 5ετές πλάνο. Το 1937 ήταν ήδη χτισμένα χιλιάδες εργοστάσια. Στην πόλη Μαγνητογκόρσκ λιώνανε το ατσάλι. Στο Κραματόρσκ κατασκεύαζαν εξαρτήματα για γέφυρες. Στο εργοστάσιο του Κολόμενσκ, ατμομηχανές.
Στην πόλη Στάλινγκραντ που τότε είχε 450,000 κατοίκους, υπήρχαν 125 βιομηχανικές επιχειρήσεις, εργοστάσιο παραγωγής τρακτέρ που έβγαζε τα μισά σχεδόν τρακτέρ της χώρας, το εργοστάσιο “Κράσνιι Οκτιαμπρ” που παρήγαγε 800,000 τόνους χάλυβα και 600,000 τόνους ελάσματα, αποτελούσε ταυτόχρονα κόμβο από όπου μπορούσαν να ελεγχθούν βασικές σιτοπαραγωγικές περιοχές του Νότου, καθώς και περιοχές εξόρυξης πετρελαίου και μεταλλευμάτων, πράγμα που αποτελούσε στόχο για τις πολεμικές επιχειρήσεις της χιτλερικής ηγεσίας.
Δεν υπήρχε κλάδος της βιομηχανίας, ο οποίος δεν είχε συμβάλει στην εκβιομηχάνηση της χώρας.
Χτίστηκαν καινούργιες μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Πραγματοποιήθηκε το τεράστιο έργο του εξηλεκτρισμού της απέραντης χώρας των Σοβιέτ. Χτίζανε σχολεία, ανοίγανε καινούργια ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, νοσοκομεία κλπ.
Για την Σοβιετική Ένωση ο πόλεμος αυτός ήταν θέμα ζωής ή θανάτου.
Ο δρόμος προς τη νίκη ήταν μακρύς και εξαιρετικά δύσκολος. Ο αγώνας κατά των χιτλερικών κατακτητών απαιτούσε από τον Σοβιετικό λαό, μεγάλες προσπάθειες και θυσίες. 1418 μέρες και νύχτες συνεχίζονταν οι αιματηρές μάχες.
Την περίοδο του πολέμου, ειδικά τις πρώτες μέρες, είχε δημιουργηθεί επικίνδυνη κατάσταση. Ο εχθρός προχώρησε και πολιόρκησε το Λένινγκραντ. Είχε φτάσει έξω από τη Μόσχα, στις όχθες του ποταμού Βόλγα και στον Καύκασο.
Όμως εκείνο που δεν υπολόγισε καλά η φασιστική Γερμανία και ήταν καθοριστικό για την έκβαση του πολέμου, ήταν η υποτίμηση του μεγάλου ρόλου του Κομμουνιστικού Κόμματος, η πίστη των Σοβιετικών ανθρώπων στον θρίαμβο του Σοσιαλισμού. Η αστική προπαγάνδα σήμερα το εκλαμβάνει ως έναν απλό πατριωτισμό, ο οποίος πραγματικά υπήρχε, μόνο που ήταν ξεχωριστός-Σοβιετικός, που δεν υπήρχαν ταξικές διαφορές και εθνικιστικές συγκρούσεις. Οι φασίστες ελπίζανε, ότι από την πρώτη μέρα του πολέμου, η Σοβιετική Εξουσία θα είχε πέσει, γιατί θεωρούσαν ότι καθιερώθηκε με βία και καταπίεση. Στην πραγματικότητα, ήδη το 1941, είχαν διαπαιδαγωγηθεί ολόκληρες γενιές ανθρώπων, οι οποίοι δεν αμφέβαλαν το μεγαλείο της Σοβιετικής πατρίδας και ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν για αυτήν, θυσιάζοντας και τις ζωές τους.
Ο Σοβιετικός λαός είχε μεγάλη πίστη στις κομμουνιστικές ιδέες. Εκατομμύρια μαχητές στην περίοδο του πολέμου προσχώρησαν στις γραμμές του Κόμματος των Μπολσεβίκων. Δεν θα υπήρχε αυτή η νίκη χωρίς το κατόρθωμα του Νικολάι Γκαστέλο που κατεύθυνε το αεροπλάνο στη φάλαγγα των Γερμανών, χωρίς την πολιορκητική μηχανή του Βίκτωρ Ταλαλίχιν, χωρίς την ηρωική αυτοθυσία της Ζόγιας Κοσμοντεμιανσκαγια, ή και χιλιάδες άλλους Σοβιετικούς αγωνιστές.
Ο πόλεμος του Σοβιετικού λαού (1941-45) κατά του φασισμού ήταν δίκαιος και απελευθερωτικός. Ο Σοβιετικός λαός υπεράσπιζε τις κατακτήσεις του σοσιαλισμού, ήταν ένας πόλεμος που ο σοσιαλισμός κέρδισε τον καπιταλισμό στο πρόσωπο του μορφώματος που γέννησε, τον φασισμό.
Σύμφωνα με την επιχείρηση “Μπαρμπαρόσα”, τα γερμανικά στρατεύματα υπολόγιζαν σε σύντομο χρονικό διάστημα να κατακτήσουν τον πλούτο του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους. Στόχος τους ήταν να επιτεθούν ταυτόχρονα από την Βαλτική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, να καταλάβουν την δυτική περιοχή της Σοβιετικής Ένωσης και σε 6-8 εβδομάδες, από την έναρξη του πολέμου, να φτάσουν στην γραμμή Αρχαγκελσκ-Ποταμός Βόλγας-Άστραχαν. Αυτό το “αστραπιαίο χτύπημα” κατά την άποψη των χιτλερικών, θα έφερνε και την ολοκληρωτική συντριβή της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι χιτλερικοί καταλάβαιναν ότι χωρίς το Στάλινγκραντ δεν θα μπορούσαν να κυριαρχήσουν στον Καύκασο, γιατί η ευρύτερη περιοχή, όπως και η ίδια η πόλη, έπαιζαν σημαντικό ρόλο στο πολεμικό-οικονομικό δυναμικό της Ε.Σ.Σ.Δ.
Πριν επιτεθούν στο Στάλινγκραντ οι Γερμανοί, είχαν καταφέρει να έχουν υπό την κατοχή τους τις υπεραναπτυγμένες Σοβιετικές περιοχές, που προπολεμικά έδιναν το 71% της παραγωγής χυτοσιδήρου, το 58% του χάλυβα, το 63% του άνθρακα, καθώς και τον κύριο όγκο του πολεμικού εξοπλισμού και των εφοδίων. Στις περιοχές αυτές ζούσε το 42% του πληθυσμού που κάλυπτε το 40% του συνολικού χώρου παραγωγής σιτηρών και το 38% της κτηνοτροφίας.
Η μάχη του Στάλινγκραντ είχε μεγάλη σημασία για την έκβαση του πολέμου, από αυτήν θα καθοριζόταν η πορεία ολόκληρου του 2ου Π.Π. Θα αφορούσε και την τύχη των άλλων χωρών σε παγκόσμια κλίμακα.
Σε αυτή την κρίσιμη κατάσταση η Σοβιετική Ένωση έμεινε εντελώς μόνη της, αφού η Αγγλία και οι Η.Π.Α., την εγκατέλειψαν αβοήθητη. Οι χώρες αυτές, αν και σύμμαχες με την Ε.Σ.Σ.Δ. σε αυτόν τον πόλεμο, έβλεπαν στην μάχη του Στάλινγκραντ τη δυνατότητα να υπάρξει μια αμοιβαία εξασθένιση της Ε.Σ.Σ.Δ. και της Γερμανίας, που θα ήταν ευκαιρία να ξεμπερδέψουν με τον σοσιαλισμό και φυσικά να μοιράσουν τις παγκόσμιες αγορές μεταξύ τους, χωρίς τη Γερμανία. Υπολογίζοντας ότι έτσι μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα, δεν βιάζονταν για το δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη έναντι στους ναζί, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον Χίτλερ να συγκεντρώσει στο ανατολικό μέτωπο τεράστιο αριθμό δυνάμεων και πολεμικού υλικού.
Όμως ο Σοβιετικός λαός δεν είχε χάσει το ηθικό του. Οι φασίστες βρήκαν μπροστά τους οργισμένη αντίσταση.
Οι θριαμβευτικές νίκες στις μάχες της Μόσχας, του Στάλινγκραντ, του Λένινγκραντ, του Κουρσκ, του Κιέβου κ.α. κατατρόπωσαν την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και απελευθέρωσαν την Ευρώπη, φτάνοντας στη φωλιά του φασισμού και υψώνοντας την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ.
Οι παραχαράκτες της ιστορίας, εξυπηρετώντας τα σχέδια των ιμπεριαλιστών, θέλουν να σιωπήσουν και να υποβαθμίσουν τον ρόλο του Κόκκινου Στρατού στη συντριβή του ναζισμού. Δεν θα μπορέσουν να σβήσουν από την μνήμη των λαών, τα ηρωικά κατορθώματα των μαχητών της πρώτης σοσιαλιστικής χώρας.
Για να προστατεύσουν την εξουσία των εργαζομένων, ήδη από τις 23 Φλεβάρη το 1918 είχαν ιδρύσει τον εργατοαγροτικό Κόκκινο Στρατό τους, γέννημα και θρέμμα της νικηφόρας Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Ένας στρατός νέου τύπου, πλαισιωμένος από πιστούς επαναστάτες, από ένοπλους εργάτες και αγρότες, παιδιά του μόχθου και της ελπίδας.
Ο Β.Ι. Λένιν έλεγε “για να προστατέψουμε την εξουσία των εργαζομένων και των φτωχών αγροτών, από τους κλέφτες, δηλαδή από τους μεγαλοτσιφλικάδες και τους καπιταλιστές, χρειαζόμαστε έναν ισχυρό Κόκκινο Στρατό”. Ο ισχυρός Κόκκινος Στρατός δημιουργήθηκε σε μικρό χρονικό διάστημα και σε συνθήκες δύσκολες, που είχαν επιβάλλει οι ιμπεριαλιστές και ο ρωσικός εμφύλιος. Πέρασε δύσκολη αλλά και ένδοξη νικηφόρο διαδρομή. Από τις πρώτες μάχες, από την πρώτη συγκρότηση σε οργανωμένο στρατό, την περίοδο που ο Β.Ι. Λένιν υποστήριζε ότι η Σοβιετική πατρίδα κινδυνεύει. Τον Φλεβάρη του 1918, όταν τα στρατεύματα των ιμπεριαλιστών της Γερμανίας ξεκίνησαν να κατακτήσουν την κόκκινη Πετρούπολη. Ο σοβιετικός Κόκκινος Στρατός για δεκάδες χρόνια προστάτευε την εργασία του Σοβιετικού λαού, διατηρούσε την ειρήνη σε όλο τον κόσμο. Την δύναμη του την δοκίμασαν όλοι όσοι παραβίαζαν τα σύνορα της Σοβιετικής χώρας, με σκοπό να την εξοντώσουν. Αυτή ήταν και η επέμβαση των λευκών, η φασιστική Γερμανία και η μιλιταριστική Ιαπωνία. Η δύναμη του Κόκκινου Στρατού ήταν ότι δημιουργήθηκε από τα σπλάχνα της εργατικής τάξης και υπεράσπιζε τις κατακτήσεις της. Από την ενότητα που είχε με τον λαό και στις γραμμές των ενόπλων δυνάμεων. Δεν υπήρχε ταξικός φραγμός ανάμεσα στους στρατιώτες και τους αξιωματικούς.
Στη μάχη τους στρατιώτες τους καθοδηγούσαν ο γιος του εργάτης γης Συμεών Μπουντιόνι, ο σιδεράς από το Λουγκάνσκ, Κλιμ Βορολίσοφ, γιος αρχινοσοκόμου – Μιχαήλ Φρούζε και γιός φτωχού αγρότη-Γκεόργκι Ζούκοφ. Από δω πηγάζει η αγάπη και εμπιστοσύνη του Σοβιετικού λαού στο στρατό του, γι’ αυτό ήταν ανίκητος. Υπήρχε όμως και ο μαζικός ηρωισμός μέσα στις γραμμές του Κόκκινου Στρατού.
25 χρόνια μετά την ίδρυση του (23 Φλεβάρη 1943) στη μάχη στο χωριό Τσερνόφσκι, ο Αλεξαντρ Ματρόσοφ, 19χρόνο παλικάρι, σταμάτησε με το στήθος του το γερμανικό πολυβόλο. Η εικοσάχρονη νοσοκόμα Γιούλια Κορολιόβα μέσα σε μια μέρα μετέφερε από το πεδίο της μάχης του Στάλινγκραντ, 50 τραυματίες και όταν σκοτώθηκε ο διοικητής, ξεσήκωσε τον λόχο για επίθεση και πρώτη μπήκε στα χαρακώματα του εχθρού. Εξόντωσε πάρα πολλούς φασίστες πριν τραυματιστεί θανάσιμα. Τέτοια κατορθώματα διέπραξαν χιλιάδες και χιλιάδες. 3,000,000 κομμουνιστές και πάνω από 5,000,000 εκατομμύρια κομσομόλοι, έδωσαν τη ζωή τους στα πεδία των μαχών, στον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο, εκτελώντας την εντολή να υπερασπιστούν τη Σοβιετική εξουσία, τη Σοβιετική γη, τη ζωή και το πιο δίκαιο στον κόσμο, την εργασία.
Αλλά και άλλες χώρες είχαν θύματα και υλικές ζημιές, όπως και η χώρα μας, που οι τότε ιθύνοντες την είχαν θέσει ως δορυφόρο στα καταχθόνια σχέδια των ιμπεριαλιστών -και των Άγγλων και των Γερμανών.
Με τον αντικομμουνισμό που διακατέχει την Ε.Ε. και το Ν.Α.Τ.Ο, καταργούν την ιστορικής σημασίας ημέρα της 9ης Μάη του 1945 και την μετατρέπουν από μέρα της νίκης κατά του φασισμού και του πολέμου, σε “ημέρα της Ευρώπης”. Με αυτόν τον τρόπο παραγράφουν τον ρόλο που έπαιξε η Σοβιετική Ένωση και τα απελευθερωτικά κινήματα των λαών. Δε θέλουν να θυμούνται ότι η νίκη ανήκει σε όλους τους λαούς που αντιστάθηκαν, είτε πολεμώντας με το όπλο στο χέρι στα πεδία των μαχών, είτε αντιμετωπίζοντας με ηρωισμό και ανδρεία τα εκτελεστικά αποσπάσματα.
Έχουμε μεγάλη εμπειρία και ο λαός μας το έχει αποδείξει με τον Εθνικό Απελευθερωτικό Αγώνα ενάντια στην ιταλική, γερμανική και βουλγαρική κατοχή. Με την δημιουργία του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, του ΔΣΕ που εμπνευστής, αιμοδότης και καθοδηγητής του Αγώνα ήταν το ΚΚΕ. Στις συνθήκες εκείνες, ο ελληνικός λαός, δεν υποτάχθηκε στον κατακτητή. Η φωνή του ΚΚΕ για αντίσταση και αγώνα απλώθηκε στα πέρατα της Ελλάδας. Το ΚΚΕ σ΄ αυτόν τον αγώνα έδωσε τα καλύτερα παιδιά του.
Ελευθεριάδου Ρούλα
Συνταξιούχος Οδοντίατρος
Μέλος του Γενικού Συμβουλίου του συλλόγου
“Εμείς που σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό”
