Τα τελευταία χρόνια πέρασαν από τα σχολεία μας πολλά παιδιά προσφύγων. Παιδιά ενός κατώτερου θεού.
Βιώσαμε την προσπάθεια τους να κάνουν μια νέα αρχή σε μια νέα χώρα, σε ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα, σε μια κοινωνία με διαφορετικά ήθη κι έθιμα. Σε έναν κόσμο που δυστυχώς δεν ήταν και τόσο φιλόξενος. Νιώθαμε τις δυσκολίες τους. Μπορούσαμε να δούμε τα τραύματα που έφεραν στην ψυχή τους, εκείνα τα διαμπερή τραύματα που, τόσο σκληρά είχε σμιλεύσει ο βίαιος αποχωρισμός από την πατρίδα τους.
Τα μάτια τους καθρέφτης. Μάτια φοβισμένα και διστακτικά . Μάτια καθρέφτης, παιδικής ψυχής, που ήθελε να παίξει, να γελάσει και να ξεχάσει. Να τραβήξει μπροστά!
Ο αγώνας τους για προσαρμογή καθημερινός. Επίμονος και διαρκής, αγόγγυστος. Με τόσο θάρρος και πυγμή. Αγώνας αξιοθαύμαστος. Δε ζητούσαν πολλά. Μόνο αποδοχή κι αγάπη και λίγο «χώρο» να πετάξουν.
Σήμερα η Σισίντα και μαζί της όλα «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού».
Δεν μπορεί να γράψει, δεν πρόλαβε να μάθει, θα μιλήσω εγώ γι’ αυτήν!
«Κατάγεται από τη Συρία. Ετών 6. Ήρθε φέτος στην πρώτη τάξη. Αγωνιζόταν να προσαρμοστεί σε αυτό το άγνωστο περιβάλλον με την άγνωστη γλώσσα, τα άγνωστα παιδιά και τα άγνωστα γράμματα να χοροπηδούν μπροστά της! Δε μιλούσε συχνά. Ήταν δύσκολο να επικοινωνήσει. Σε απλές ερωτήσεις απαντούσε κουνώντας το κεφάλι αρνητικά η καταφατικά. Έδινε την εντύπωση πως δεν ήθελε να γίνει γνωστό το πώς ένιωθε και τι αντιλαμβανόταν. Ίσως αυτή ήταν η άμυνα της. Σιωπηλή κι αθόρυβη δεν εξέφραζε συναισθήματα, δεν διεκδικούσε φανερά. Όμως, πολλές φορές απρόσμενα, έτρεχε να μ’ αγκαλιάσει, κυρίως στην αυλή του σχολείου. Αυτή η αγκαλιά ήταν η επιβεβαίωση πως είμαι δίπλα της κι αυτό της αρκούσε.
Για δεύτερη φορά η Σισίντα δοκιμάζει τις αντοχές της σε έναν άλλον, διαφορετικό πόλεμο.
Σε έναν πόλεμο που ήρθε ξαφνικά κι απλώνεται σταδιακά με απομόνωση και απαγορεύσεις. Δρόμοι άδειοι, κλειστοί. Εγκλωβισμός όχι μόνο σ’ ένα σπίτι, αλλά και σε μια χώρα ξένη με ένα αβέβαιο μέλλον, με έναν ακόμα λόγο για φόβο.
Καθώς η επικοινωνίας μας είναι ακόμα πιο δύσκολη τον τελευταίο καιρό, δεν ξέρω ποιες διεξόδους βρίσκει, πώς περνά τη μέρα της. Ξέρω όμως ότι έχει μάθει από τόσο μικρή να αντέχει όσα εμείς βιώνουμε πρωτόγνωρα.
Θέλω μόνο να βρω έναν τρόπο να της πω:
Να μάθεις να πετάς, γιατί αύριο ίσως μας πάρουν και τους δρόμους!
Να μάθεις να πετάς Σισίντα, γιατί τα βράδια, δες τί όμορφα που μυρίζει η γη!
«Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει παίρνει το μέρος των φτωχών
Δως μου το χέρι σου… Δως μου το χέρι σου…»
Ρούλα Καραγιάννη
Εκπαιδευτικός
