Οι κολοσσοί του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος στις ΗΠΑ αναζητούν… καύσιμα από σόγια.
Τμήματα του εμπορικού κεφαλαίου «πλακώνονται» με τραπεζικούς ομίλους για τις «κρατήσεις» των πιστωτικών κρατών.
Οι πετρελαιάδες στο Τέξας παρουσιάζονται να στηρίζουν «Δημοκρατικούς» γιατί οι Ρεπουμπλικάνοι είναι με τα data center και οι όμιλοι τεχνολογίας έχουν περισσότερες φοροαπαλλαγές από αυτούς.
Ο έλεγχος της FED και των crypto ως «μηχανισμών» που διαμορφώνουν το πλαίσιο για το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό, την εποχή που αυτό αμφισβητείται.
Αυτά είναι απλά «τίτλοι» ζητημάτων σφοδρής διαπάλης που όπως γράφεται έπαιξαν ρόλο στη στήριξη υποψηφίων σε συγκεκριμένες πολιτείες.
Διαμόρφωσαν δηλαδή το «μπλε κύμα» των Δημοκρατικών στις «ενδιάμεσες» εκλογές στις ΗΠΑ, που και τα εγχώρια επιτελεία θέλουν να μας σαρώσει το μυαλό. Θέλουν να μας πείσουν ότι είναι ζήτημα «επιλογών» μιας αστικής διακυβέρνησης να «λειάνει» κοινωνικές αντιθέσεις, να αποσοβήσει την καπιταλιστική κρίση, να κάνει ιμπεριαλιστικούς πολέμους με «τακτ» και ολίγον «Διεθνές Δίκαιο», να ασκήσει εξουσία με «θεσμικό βάρος και όχι με κριτήριο τον πλουτισμό της οικογένειας», «να ελέγξει την ασυδοσία των εταιρειών». Γελοιότητες.
Αν κάτι αποτυπώνει η παραπάνω πολύ σχηματική -και περιορισμένη σε σχέση με το εύρος της ενδοαστικής σύγκρουσης- παράθεση ζητημάτων, είναι το «σημείο βρασμού» των αντιπαραθέσεων στη διχασμένη κοινωνία των ΗΠΑ.
Φανερώνουν τις τεράστιες δυσκολίες που δημιουργεί η γιγαντιαία υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, η αδυναμία να εξασφαλιστεί μέγιστο ποσοστό κέρδους στους κλάδους που «επιλέχτηκαν» να γίνουν τα «άλογα» της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην εποχή που αμφισβητείται η κυριαρχία των ΗΠΑ στο ιμπεριαλιστικό σύστημα από την Κίνα.
Φανερώνουν το πώς ο πόλεμος επιδρά στην αναδιάταξη του αστικού πολιτικού συστήματος με φόντο προτεραιότητες και «συμμαχίες» την ώρα που αυτές κλονίζονται και είναι σε συνεχείς «καραμπόλες» από συσχετισμούς που αλλάζουν στα πεδία της μάχης.
Φανερώνουν την αδυναμία να γίνουν αστικοί «ελιγμοί» σε συνθήκες που τα «όρια ανθεκτικότητας του συστήματος» στενεύουν, όπως λέει και το ΔΝΤ. Αυτά που «έταξε» το φουσκωτό «αντισυστημικό» (!) περιστέρι της ειρήνης Τραμπ σε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις που ήταν αηδιασμένες με το «κατεστημένο» που εξέφραζαν οι «Δημοκρατικοί» κατέρρευσαν με πάταγο.
Ας τα δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα και αντιπαραθετικά με βάση όσα λένε τα πιο φιλικά προς τους «Δημοκρατικούς» (από τμήματα της ΝΔ μέχρι διάφορες οπορτουνιστικές παραφυάδες) επιτελεία στη χώρα μας.
«Θα ελεγχθούν οι τεχνολογικοί κολοσσοί, θα μπει “φραγμός” στο ΑΙ». Όπως έχει αποδειχθεί με πλειάδα περιπτώσεων το τελευταίο διάστημα, τα «μπρος και πίσω» στην ανάπτυξη της ΑΙ σχετίζονται από τον τζόγο στο χρηματιστήριο μέχρι το ανταγωνιστικό «έλλειμμα» που πλέον φανερώνεται με τους αντίστοιχους ομίλους της Κίνας. Κυρίως όμως αποτυπώνουν ότι δεν υπάρχει «άλογο» που μπορεί να οδηγήσει σε «αέναη ανάπτυξη» το καπιταλιστικό σύστημα, πόσο μάλλον σε συνθήκες τέτοιου βαθμού διεθνοποίησης του κεφαλαίου. Τα ζήσαμε με τα «πράσινα άλογα», τα ζήσαμε και με τη «φούσκα του ΑΙ», που ακόμα και οι ίδιοι οι επενδυτές λένε πως έχουν συγκεντρωθεί τόσα κεφάλαια που πλέον δεν μπορούν να εκτιμούν ότι θα αποδώσουν το προσδοκώμενο κέρδος. Αυτό φυσικά είναι νόμος του καπιταλισμού.
«Ενισχύονται οι φωνές στο Κογκρέσο που είναι με την Ουκρανία, την Ευρώπη και στηρίζουν την Ελλάδα». Κάποιοι άλλοι που έχουν «έχουν κόψει καπίστρι» μετά τα πανηγύρια για τον Λούλα και τη Λίστα του πρώην κεντρικού τραπεζίτη της Σερβίας, τώρα λένε «καλά νέα για τους λαούς» με αφορμή τη νίκη των «Δημοκρατικών». Ποιος έχασε την τσίπα για να την βρουν οι κάθε απόχρωσης οπαδοί των αιμοσταγών «Δημοκρατικών».
Είναι «καλά νέα», μας λένε, να ενισχύονται αυτοί που έριξαν απεμπλουτισμένο ουράνιο στη Γιουγκοσλαβία, αυτοί που διέλυσαν τη Λιβύη (και διαμόρφωσαν την τωρινή κατάσταση με τους φυλάρχους που παρεμβαίνει κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη).
Αυτοί που στήριξαν κάθε ανοσιούργημα του κράτους-τρομοκράτη απλά με την παρατήρηση να γίνεται με «λελογισμένο τρόπο»!
Αυτοί που έκαναν το Μαϊντάν στην Ουκρανία, που στηρίζουν την πολεμική προετοιμασία για κλιμάκωση της σύγκρουσης με Ρωσία και Κίνα.
Αυτοί που σε κάθε φάση παζάρεψαν κυριαρχικά δικαιώματα και της Ελλάδας για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή.
Τα αδιέξοδα της νοσηρής πολιτικής που υπερασπίζονται όλοι όσοι σήμερα βρήκαν ακόμα μία αφορμή να… «πάρουν ανάσα» (!) από το αποτέλεσμα των εκλογών στις ΗΠΑ, τους οδηγούν να είναι με την Μαντλίν Ολμπράιτ (ΥΠΕΞ των Δημοκρατικών, που είχε δηλώσει πως για την… «απελευθέρωση» του Ιράκ θα άξιζε το «τίμημα» ακόμα και 500.000 νεκρών παιδιών) αντί με τον μακελάρη Ρούμπιο.
Τα «καλά νέα» από τις ΗΠΑ και γενικά από μια σειρά καπιταλιστικά κράτη του πλανήτη είναι οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί που οξύνονται. Από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πολωνίας μέχρι το Αϊντάχο και από το Παρίσι μέχρι τη Νάπολη τα αδιέξοδα του καπιταλισμού, οι κλονισμοί από τα χτυπήματα του ενός ιμπεριαλιστή στον άλλο διαμορφώνουν συνθήκες που οι λαοί μπορούν να παρέμβουν πιο αποφασιστικά στις εξελίξεις, να δυναμώσουν τα ρήγματα.
Όμως για αυτό υπάρχουν προϋποθέσεις. Να δυναμώνει η γραμμή σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τις «στρατηγικές» του επιλογές σήμερα. Να κερδίζει έδαφος η γραμμή ότι σε έναν κόσμο που φλέγεται κανένας «πυροσβεστήρας» δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως η δυνατότητα «κλονισμών» που θα φέρουν δυναμικά τμήματα της εργατικής τάξης στο προσκήνιο της Ιστορίας. Θα φέρουν μέρες, ακόμα και τις «αυριανές», που θα μπορούν να γευτούν τη μέθη της επαναστατικής αλλαγής.
Με ηγέτη το επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα θα σαρώσουν την εξουσία των αστών και θα οικοδομήσουν τη σοσιαλιστική κοινωνία. Όσοι θεωρούν ότι αυτό είναι ανέφικτο και κάτι «μακρινό» είναι «μεθυσμένοι» από τους «χυμούς» της νυσταλέας ζωής, ελπίζουν να αλλάξει η κοινωνία από τη διαχείριση του «Εγώ» τους και τους… Δημοκρατικούς των ΗΠΑ.
Δηλαδή κάπου Έλεος.
