Του Γιώργου Μαργαρίτη, Καθηγητή Σύγχρονης Ιστορίας
Στο όνομα της τέχνης, της παιδείας, της επιστημονικής συνεργασίας και όλων των συναφών «αξιών της Δύσης» το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (που πήρε την ονομασία ΕΑΜ για την περίσταση) και το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο στην Αθήνα διοργανώνουν τις ημέρες αυτές από κοινού έκθεση με τίτλο «Διαιρεμένο παρελθόν. Ελληνογερμανικές σχέσεις σε σκοτεινούς καιρούς».
Από το τίτλο ήδη μπορεί να γίνει αντιληπτό το πνεύμα. Το παρελθόν είναι «διαιρεμένο», όθεν συνάγεται ότι όλοι έχουν «δικαίωμα» και «δίκιο» ως προς την παρουσίαση και την διαχείρισή του. Και έπειτα, η «επεξήγηση», το καθιστά σαφές: οι καιροί ήταν «σκοτεινοί» -υποθέτουμε και για τους μεν και για τους δε! Οι «σχέσεις» όμως «ελληνογερμανικές» – το λες και ισότιμες. Με τούτα και με εκείνα η πραγματικότητα έχει ολότελα διαγραφεί και τα πάντα όλα μεταφράζονται σε «κανονικότητα».
Για να θυμίσουμε τα αυτονόητα: Το 1941 – 1944 η Ελλάδα, για πρώτη και μοναδική φορά μετά το 1830, κατακτήθηκε από μια ξένη δύναμη και της επιβλήθηκαν στρατεύματα κατοχής με απόλυτες δικαιοδοσίες. Τα στρατεύματα αυτά είχαν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω σε κάθε Έλληνα, δικαίωμα που «εφάρμοσαν» με τον πλέον απεχθή τρόπο. Εκτέλεσαν και εξόντωσαν με μύριους όσους σαδιστικούς τρόπους δεκάδες χιλιάδες Έλληνες, ως κομμουνιστές, ως Εβραίους, ως ομήρους. Άρπαξαν από τα σπίτια τους άλλους τόσους για να τους στείλουν δουλικούς εργάτες στην Γερμανία. Έκαψαν εκατοντάδες χωριά, κατέστρεψαν κάθε παραγωγική ικμάδα της χώρας, οδήγησαν στην πείνα και στην εξαθλίωση την Ελλάδα και τους Έλληνες. Λεηλάτησαν ότι μπορούσε να λεηλατηθεί. Από τα υφαντά των Ανωγείων ως τα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας. Έκαναν δικές τους λαθρανασκαφές καθώς τα στελέχη του ναζισμού επιθυμούσαν να έχουν «αρχαιότητες» για τη διακόσμηση των σπιτιών τους.
«Ελληνογερμανικές σχέσεις» ονομάστηκε όλο αυτό!
Και το ΕΑΜ υποβαθμίστηκε σε Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Η ναζιστική σημαία στην Ακρόπολη – η γνωστή αφίσσα της έκθεσης και του συνεδρίου – δεν ήταν παρά η «φυσιολογική» έκφραση των σκοπών και του ήθους των εκδηλώσεων.
Τα δε πνευματικά ιδρύματα (sic) της χώρας δίνουν πάντα το παρόν όταν πρόκειται να ξευτελιστεί η χώρα, ο ελληνικός λαός και η Αντίστασή του στον ξένο κατακτητή – δήμιο και άρπαγα.
