Με παζάρια για Ενέργεια και θαλάσσιες ζώνες στην κινούμενη άμμο των ανταγωνισμών πραγματοποιήθηκε χθες η άτυπη τριμερής συνάντηση των ηγετών Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου στο Ελ Αλαμέιν, όπως και η διμερής που προηγήθηκε μεταξύ Κυρ. Μητσοτάκη και Αμπντέλ Φατάχ Σίσι.
Διεργασίες που αναπόσπαστο κομμάτι τους είναι και η βαθύτερη εμπλοκή σε επικίνδυνα σχέδια του ευρωατλαντικού άξονα στην ευρύτερη περιοχή για τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, και ενώ τα δικά της αντίστοιχα σχέδια προωθεί και η τουρκική αστική τάξη, με φόντο τον πόλεμο που κλιμακώνεται από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ουκρανία.
Διόλου τυχαία, η διμερής και η τριμερής έγιναν στο φόντο της αναθέρμανσης των σχέσεων των αστικών τάξεων Αιγύπτου και Τουρκίας και των μεταξύ τους παζαριών για την ένταξη της Αιγύπτου στη «Συμφωνία της Μέκκας» για την «επόμενη μέρα» στη Μ. Ανατολή, μετά την αδυναμία των ΗΠΑ – Ισραήλ να επιβάλουν τα σχέδιά τους, ενώ στην ατζέντα βρέθηκαν και οι εξελίξεις στη Λιβύη, όπου επίσης έχει διείσδυση η Αγκυρα. Αξίζει δε να σημειωθεί, για τη «μεγαλύτερη εικόνα», ότι λίγες μέρες πριν είχε επισκεφτεί την Αίγυπτο ο Πρόεδρος της Κίνας.
Σε ένα τέτοιο φόντο, στις δηλώσεις που ακολούθησαν ο Μητσοτάκης είπε ότι συζήτησαν εκτενώς «όλες τις μεγάλες περιφερειακές προκλήσεις», παρουσιάζοντας την τριμερή ως «θετικό υπόδειγμα υπέρ της σταθερότητας και της ευημερίας στην Ανατολική Μεσόγειο», «πυλώνα ασφάλειας σε μια περιοχή και σε μια εποχή συγκρούσεων και ανταγωνισμών», «δρόμο συνεννόησης, ο οποίος προτάσσει πάντα τη θετική ατζέντα και δεν στρέφεται εναντίον καμίας χώρας» – με το περιεχόμενο βέβαια που δίνει το κεφάλαιο σε αυτές τις έννοιες, καλώντας επί της ουσίας και την τουρκική αστική τάξη να συμμετάσχει στα αντίστοιχα σχήματα με αμερικανοΝΑΤΟικό πατρόν. Εστειλε άλλωστε μήνυμα ότι μια λύση στο Κυπριακό (με βάση σχέδια που νομιμοποιούν τη διχοτόμηση και τη ΝΑΤΟποίηση του νησιού) θα ήταν «μια εξαιρετικά σημαντική συμβολή στην ειρήνη, στη σταθερότητα και στην ευημερία ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου», όπως τις εννοούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Κλίνοντας δε σε όλες τις πτώσεις την «προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο και στο Δίκαιο της Θάλασσας», έστειλε κι άλλο σήμα ότι η οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών μπορεί να επιτυγχάνεται με διάλογο και σεβασμό τάχα στα κυριαρχικά δικαιώματα κάθε χώρας, αν και ιδίως αυτά μπαίνουν στο κρεβάτι του Προκρούστη, στα παζάρια των καπιταλιστών. Εξάλλου, και η σχετική συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου (υπεγράφη προ 6ετίας), την οποία μάλιστα παρουσίασε ως υπόδειγμα χθες ο Μητσοτάκης, αναγνώρισε μικρότερη επήρεια για την Ελλάδα στα νοτιοανατολικά ακόμα και του μεγαλύτερου ελληνικού νησιού, της Κρήτης, ενώ αφήνει για παραπέρα παζάρεμα όλη τη ζώνη ανατολικά της Ρόδου μέχρι και το Καστελόριζο, γκριζάροντάς την. Ο πρωθυπουργός όμως τόνισε ότι αυτή θα είναι η «προσέγγιση» της κυβέρνησης σε Ανατ. Μεσόγειο και Αιγαίο, με στόχο «αμοιβαία ωφέλιμες συγκλίσεις» – «διευθετήσεις», δηλαδή ανάμεσα στις αστικές τάξεις, με βορά τα κυριαρχικά δικαιώματα.
Με μπούσουλα εξάλλου τις μπίζνες, προέταξε ξανά τη «θαλάσσια ασφάλεια» και την «ελευθερία της ναυσιπλοΐας», προσθέτοντας – με έγνοια τα εφοπλιστικά συμφέροντα – ότι μια παγκόσμια ναυτική δύναμη όπως η Ελλάδα βάζει το θέμα ως απόλυτη προτεραιότητα. Προανήγγειλε δε ότι αναλαμβάνοντας σύντομα την προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η κυβέρνησή του θα πάρει και νέες πρωτοβουλίες για την ανάδειξη του θέματος.
Στην πρώτη γραμμή οι ενεργειακές διασυνδέσεις
Δελεάζοντας παραπέρα την αιγυπτιακή πλευρά με τα «χαρτιά» που έχει στα χέρια της η αστική τάξη, ο Μητσοτάκης εξήρε τη σημασία της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Αιγύπτου «GREGY» και έβαλε κι άλλα πεδία για κοινές μπίζνες, όπως το φυσικό αέριο, με υγροποίηση κυπριακού φυσικού αερίου στην Αίγυπτο και επαναεροποίησή του κατόπιν στην Ελλάδα (σε Ρεβυθούσα και Αλεξανδρούπολη).
Δεν παρέλειψε να βάλει και την «ευρωπαϊκή διάσταση της συνεργασίας», σπεύδοντας να θυμίσει ότι οι αστικές τάξεις Ελλάδας και Κύπρου πρωτοστάτησαν, όπως είπε, για την αναβάθμιση των σχέσεων Αιγύπτου – ΕΕ. Στο ίδιο μοτίβο, ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης διαβεβαίωσε ότι εργάζονται «αδιάλειπτα» για τη στήριξη της Αιγύπτου από την ΕΕ, χαιρετίζοντας την αποδέσμευση, σύντομα, της επόμενης δόσης ευρωενωσιακής οικονομικής βοήθειας προς το Κάιρο.
Σε άλλα θέματα, ο Μητσοτάκης επέμεινε να περάσουν στη δεύτερη φάση του κατάπτυστου αμερικανο-ισραηλινού σχεδίου για τη Γάζα και στον προβλεπόμενο αφοπλισμό της Χαμάς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ενώ αντίστοιχα δεσμεύτηκε για «αμέριστη στήριξη» από την Αθήνα στις Ενοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου ώστε να εφαρμόσουν το σχέδιο των ΗΠΑ – Ισραήλ κόντρα στη Χεζμπολάχ. Για τη δε Λιβύη ζήτησε ενότητα της χώρας και έναρξη της «πολιτικής διαδικασίας» υπό «λιβυκή ιδιοκτησία» και τον ΟΗΕ, χωρίς ξένες παρεμβάσεις (βλ. Τουρκία), «για ελεύθερες, δίκαιες και συμπεριληπτικές εκλογές».
Ο Σίσι έβαλε την Ενέργεια στην πρώτη γραμμή της συνεργασίας τους, εστιάζοντας στο «GREGY» και στο φυσικό αέριο, αλλά διαβλέποντας ευκαιρίες για μπίζνες και σε άλλους τομείς, όπως στις Κατασκευές. Ως πεδίο συνεργασίας ανέφερε επίσης την «ασφάλεια και άμυνα», για την «αντιμετώπιση προκλήσεων που αντιμετωπίζει η περιοχή» όπως είπε, δείχνοντας κι αυτός προς ακόμα πιο ενεργό εμπλοκή. Αλλωστε έθεσε ως στόχο να οικοδομήσουν ένα «περιφερειακό πρότυπο που να προσφέρει πρακτικές λύσεις για σταθερότητα και ανάπτυξη», όπως είπε, μην αφήνοντας περιθώρια παρερμηνείας.
Ο Χριστοδουλίδης έσπευσε να μιλήσει για κοινούς στόχους και επιδιώξεις, ξεχωρίζοντας «σταθερότητα, ασφάλεια, συνδεσιμότητα και συνεργασία στην ευρύτερη περιοχή». Εδωσε και τα επόμενα ραντεβού τους για συνεννοήσεις, π.χ. ότι σε λίγες μέρες γίνεται η 6η τριμερής των υπουργών Αμυνας στο Κάιρο, ενώ οι υπουργοί Εξωτερικών θα συναντηθούν στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της ετήσιας ΓΣ του ΟΗΕ (22 – 28 Σεπτέμβρη), με στόχο μεταξύ άλλων να καταστεί η Ανατ. Μεσόγειος «αξιόπιστος εναλλακτικός διάδρομος για ενεργειακή τροφοδοσία Ευρώπης». Σε αυτό το μοτίβο, έκλεισε κι αυτός το μάτι στην Αγκυρα, ζητώντας να χαρακτηρίζεται η Ανατ. Μεσόγειος από «συνεργασία, σχέσεις καλής γειτονίας και σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου».
Τέλος, δεν περνά απαρατήρητο ότι στην Κοινή τους Διακήρυξη αποφεύγουν να κατονομάσουν την Τουρκία ή να καταδικάσουν ανοικτά το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Μόνο λένε γενικά ότι «τυχόν συμφωνίες ή μνημόνια συναντίληψης για την οριοθέτηση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας θα πρέπει να συνάπτονται σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), καθώς και τις από κοινού συμφωνημένες αρχές στο τριμερές μας πλαίσιο». Επίσης αποφεύγουν να κατονομάσουν το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ και τα εγκλήματά του, μόνο αναλώνονται σε ένα ευχολόγιο για την τύχη του παλαιστινιακού λαού, που στο μεταξύ σφαγιάζεται.
Πηγή: Ριζοσπάστης
