Βιοπολεμική ηθική: Οι πόλεμοι και οι πανδημίες έχουν ταξικά χαρακτηριστικά

βιοπολεμικη ηθικη

Του Αεροπεζοναύτη

Ζούμε σε μια περίοδο οπού δοκιμάζεται η ανθρώπινη αξία με όρους ζωής. Πολλά λέγονται για το νέο COVID – 19.

Για το πως γεννήθηκε, πως ξέφυγε, οι συζητήσεις ξεπερνούν κάθε φαντασία, αλλά η ιστορία, των πανδημιών έχει αφήσει αφήνει το αποτύπωμα της και μπορούμε να την ιχνηλατήσουμε.

Πολλοί μιλούν για ιό, που ξέφυγε από βιοχημικά εργαστήρια πολέμου, κάτι που δεν είναι βεβαιωμένο, αλλά στην ιστορία της βιοπολεμικής, έχουν υπάρξει τέτοιου είδους δεδομένα.

Το παρόν κείμενο, προσπαθεί να προσεγγίσει, πλευρές της βιοπολεμικής ηθικής από αρχαιοτάτων χρόνων και με την μορφή των συνεχειών θα παρουσιάσει επιμέρους πλευρές του θέματος, από ταξική σκοπιά.

Οι λαοί και οι εργαζόμενοι πλήρωναν και πληρώνουν πάντα το θανατικό βίαια, είτε ήταν πόλεμος με συμβατικά όπλα, είτε με μικροβιακά, βιοχημικά όπλα, είτε με πανδημία σαν τον COVID – 19!

Ιστορικά η πλουτοκρατία και η αστική τάξη, ποτέ δε δίστασε να χρησιμοποιήσουν την βιοπολεμική, ως μέσο προκειμένου να ρυθμίσουν τις αγορές και τα κέρδη τους και μέσα από αυτές, να επανατοποθετήσουν βίαια την εξουσία τους.

Το ηθικό μέρος της χρήσης βιολογικών παραγόντων στον πόλεμο απασχόλησε τόσο έντονα τους φιλοσόφους, στρατηγούς και πολιτικούς της αρχαίας εποχής και τους απασχολεί και σήμερα, κάτι που αποδεικνύει ότι τα ηθικά ερωτήματα σχετικά με τα βιολογικά όπλα δεν είναι αποκλειστικά σύγχρονο φαινόμενο.

Το ηθικό δίλημμα για τη χρήση βιολογικών όπλων παρουσιάστηκε προφανώς ως αντίδραση στις πρακτικές εφαρμογές και στα τρομακτικά αποτελέσματα που επέφεραν τα όπλα αυτά.

Τον 1ο αιώνα π.X., ο γεωγράφος Στράβων σχολίασε ότι: «στον πόλεμο και στη χρήση όπλων δεν υπάρχει, ούτε έχει υπάρξει, ούτε ένας κανόνας.»

Ο Θουκυδίδης, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της ρεαλιστικής σχολής στην πολιτική και τη στρατηγική, υπογράμμισε ότι « οι ιδανικές αρχές συμπεριφοράς στον πόλεμο ήταν σε διαρκή αντίθεση με την αποτελεσματικότητα, την εφευρετικότητα και το πάθος.»

O Κικέρων (106 – 43 π.X.), που πίστευε ότι: «… η υπακοή στους κανόνες του πολέμου και η αποφυγή βιαιοτήτων είναι αυτό που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα.»

Τον 2ο αιώνα μ.X., ο Ρωμαίος ειδικός στη στρατηγική, Πολύαιμος, έγραψε μία στρατιωτική πραγματεία για Αυτοκράτορες που υποστήριζαν ανοιχτά ότι:«τα βιοχημικά και δόλια στρατηγήματα για την κατατρόπωση των εχθρών, χωρίς να διακινδυνεύουν εμπλοκή σε μάχη.»

Καθώς οι παλιές ιδέες της «καθαρής» μάχης και της επιείκειας αντικαταστάθηκαν από πολιτικές αυξημένης βίας και «ύπουλων» στρατηγημάτων.

Ο Ρωμαίος στρατηγός Βιγκέτιος, το 390 π.X. είχε υποστήριξε ότι «είναι προτιμότερο να υποταχθεί ένας εχθρός μέσω της πείνας, των επιδρομών και του τρόμου, παρά μέσω της μάχης, όπου η τύχη έχει μεγαλύτερη επιρροή από τη γενναιότητα.»

Στην αρχαία Ινδία, όπως στην Ελλάδα και τη Ρώμη, παρουσιάζονται και οι δύο τάσεις.

  1. Ο δίκαιος πόλεμος με τις ηθικές αρχές.
  2. Ο δόλιος, ανηλεής πόλεμος, που κατευθυνόταν με μυστικότητα, χωρίς να υπολογίζει ηθικές αρχές.

Στην περίπτωση αυτή η στράτευση της φύσης στην υπηρεσία των πολέμων και αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της στρατιωτικής στρατηγικής του αστικού συστήματος και σήμερα.

Δεν παίζει κανένα ρόλο εάν το όπλο που χρησιμοποιείται είναι ένα μεταλλαγμένο βακτήριο ή ιός, καλλιεργημένο σε υπερσύγχρονα εργαστήρια ή εάν πρόκειται για την κομμένη και αποξηραμένη ρίζα μανδραγόρα ή το δηλητήριο ενός φιδιού.

Το κίνητρο παραμένει πάντα το ίδιο: η απόκτηση του πλεονεκτήματος κατά του αντιπάλου, το οποίο θα εξασφαλίσει την τελική επικράτηση, ανεξάρτητα από τις συνέπειες που θα έχει η χρήση των όπλων αυτών.

Στη σύγχρονη εποχή, έτσι και στην αρχαιότητα, αυτό που έπαιζε μεγαλύτερο ρόλο ήταν η επικράτηση, η νίκη, ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο αυτή θα έρθει.

Η φύση μπορούσε να προσφέρει τα μέσα αυτά που θα οδηγούσαν στην πολυπόθητη νίκη και η αστική εξουσία δεν θα άφηνε να πάει χαμένο ένα τέτοιο δώρο.

Η ανθρωπότητα μέχρι σήμερα έζησε μεγάλες καταστροφές. Οι πανδημίες ήταν και είναι μέρος του πολέμου και αποτέλεσμά του. Στα μέσα που χρησιμοποιούνται θα επανέρθουμε με εξειδικευμένη αρθρογραφία, αποκαλύπτοντας πλευρές του υβριδικού πολέμου.

Η τρομερή πανούκλα του Μεσαίωνα (1348 – 1353 μ.Χ.) που αποτέλεσε την αιτία να δημιουργηθεί η λέξη «καραντίνα» το μεσαίωνα, ξεκίνησε από την Σεβαστούπολη, όταν οι Τάταροι πολιορκούσαν τους Γενοβέζους, ρίχνοντας τα πτώματα μέσα στα κάστρα για να προκαλέσουν λιμό. Φεύγοντας τα πλοία των Γενοβέζων μετέφεραν την πανούκλα στην Ιταλία και την Ευρώπη με τα γνωστά αποτελέσματα να πεθάνουν εκατομμύρια άνθρωποι. Αρκεί να σκεφτεί κανείς πως έχασε τη ζωή του περίπου ένας στους τρεις κατοίκους της γηραιάς ηπείρου με τον πληθυσμό, να μειώνεται από τα 85 εκατομμύρια στα περίπου 30.

Πάντα ο αθωράκιστος λαός σε πανδημίες είναι το θύμα, όσο τα βιοπολεμικά μέσα, υπηρετούν γεωστρατηγικά, την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και κατ’ επέκταση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο από την αστική εξουσία.

Όπως αντιλαμβάνεστε στον καπιταλισμό και στους πολέμους του, δεν προκύπτει από πουθενά η ηθική που να υπηρετεί τον άνθρωπο.

Οι πόλεμοι, οι πανδημίες έχουν ταξικά χαρακτηριστικά και στην περίπτωση που ζούμε οφείλουμε να ανησυχούμε, διεκδικώντας θωράκιση της λαϊκής υγείας τώρα!

Δείτε ακόμα...