Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών

Ο Κόκκινος Στρατός της Άνοιξης, Takis Varelas

Η άνοιξη δεν ήρθε στα νοσοκομεία που στενάζουν κάτω από το βαρύ φορτίο της διαρκούς υποστελέχωσής τους.

Δεν ήρθε στους ασθενείς που βρίσκονται διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ, στο δεκαπεντάχρονο κορίτσι που πέθανε από covid, το τρίτο ανήλικο θύμα στη χώρα μας, γιατί η πρωτοβάθμια φροντίδα είναι ανύπαρκτη.

Δεν ήρθε στους ασθενείς με εγκεφαλικά, που χρειάζονται θρομβόλυση, που ως τώρα πήγαιναν στον Ερυθρό που πλέον δεν εφημερεύει, δεν ήρθε στους ασθενείς με καρδιολογικά προβλήματα που χρήζουν άμεσης χειρουργικής επέμβασης και ως τώρα πήγαιναν στον Ευαγγελισμό, αφού έκλεισε η καρδιολογική κλινική του νοσοκομείου και μετατράπηκε σε covid. Μακρύς ο κατάλογος του εγκλήματος στην υγεία της πολιτικής τους που τζογάρει την υγεία του λαού για τα κέρδη.

Η άνοιξη δεν ήρθε στα έρημα σχολεία και στα μαραζωμένα παιδιά, που επί μήνες βρίσκονται μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, δεν ήρθε στα κλειστά πανεπιστήμια. Η συνειδητή και μεθοδική εγκατάλειψη του υπέρτατου αγαθού της παιδείας είναι ένα οργανωμένο σχέδιο ενός άλλου εγκλήματος.

Η άνοιξη δεν ήρθε στους απελπισμένους πολίτες, τους άνεργους, τους οικονομικά κατεστραμμένους επαγγελματίες.

Τούτη η άνοιξη σέρνει βαρύ χειμώνα πίσω της στο φόβο και στην αβεβαιότητα ενός ολόκληρου λαού, στον οποίο ασκείται ωμά ποικιλόμορφη βία και καταστολή μέχρι να σπάσει κάθε ίχνος αντίστασης. Αυτός είναι ο στόχος τους.

Πάντα με πρόσχημα την πανδημία, ψηφίζουν διαρκώς νομοσχέδια, καθώς είναι αποφασισμένοι να φέρουν ψύχος δριμύ σε κάθε εργατικό δικαίωμα που κατακτήθηκε και περιφρουρήθηκε σχεδόν έναν αιώνα, με αίμα. Το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου εργασίας φέρει την κατάργηση του 8ωρου και τη θέσπιση του δεκάωρου. Η πλήρης απελευθέρωση των ατομικών συμβάσεων, η απογείωση των υπερωριών έως και 150 ώρες, φέρνουν την κόλαση σε εκατομμύρια εργαζόμενους, η καθιέρωση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, η γενίκευση της τηλεργασίας, όπου τσακίζουν τα όρια μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής.

Ωστόσο, βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών έγραφε ο Ελύτης. Ας σταθούμε σε τούτο το στίχο διεκδικώντας την άνοιξη σε κάθε πτυχή της ζωής μας όχι ως ανταμοιβή αλλά ως δικαίωμα. Όμως ξέρουμε καλά πως η ελευθερία δεν κερδίζεται μ’ ένα χέρι που ζητιανεύει, αλλά μ’ ένα χέρι υψωμένο σε γροθιά και σαφώς την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις!

Κι αν μας πουν ότι κυνηγάμε το άπιαστο, ότι είμαστε αδιόρθωτοι ιδεαλιστές ότι είμαστε ρομαντικοί και ονειροπόλοι…

Εμείς χίλιες φορές θα πούμε… Ναι, είμαστε! (Τσε)

Ρούλα Καραγιάννη

Δείτε ακόμα...