Το ALT.GR δημοσιεύει σήμερα το τέταρτο και τελευταίο μέρος του άρθρου του Γιάννη Ντουνιαδάκη υποναύαρχου ΠΝ ε.α. : «Οι αγορές του αιώνα» με τίτλο: «Υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες και χρέη για ποιο σκοπό;».
Γενικά σχόλια και συμπεράσματα
Όπως αναφέρθηκε νωρίτερα στο κείμενο αυτό, μέχρι και το ΦΠΑ «παράβλεψαν» να συνυπολογίσουν σε πρόγραμμα των τεθωρακισμένων. Επίσης στο ΕΜΠΑΕ 2001 – 2005, δεν είχαν συμπεριληφθεί όλες οι ανειλημμένες υποχρεώσεις για συμβάσεις που είχαν υπογραφεί πριν το 2001 κ.α.!
Φαίνεται λοιπόν ότι η πρακτική των κυβερνήσεων, τουλάχιστον μέχρι εκείνη την εποχή, ήταν να αποκρύπτουν το πραγματικό ύψος των στρατιωτικών δαπανών, οι οποίες είναι πραγματικά υπέρογκες και αποτελούν στο μεγαλύτερο μέρος τους τη «συνεισφορά» των ελληνικών κυρίαρχων κύκλων στο στρατιωτικο – βιομηχανικό σύμπλεγμα του διεθνούς ιμπεριαλισμού, κυρίως ευρωενωσιακού ή αμερικανικού. Στα πλαίσια αυτής της πρακτικής οι κυβερνήσεις στον Κρατικό Προϋπολογισμό φροντίζουν από τη μια πλευρά να «μοιράζουν» τις στρατιωτικές δαπάνες σε διάφορα Υπουργεία και από την άλλη ένα πολύ μεγάλο μέρος των δαπανών αυτών δεν περιλαμβάνεται στον Προϋπολογισμό.
Σημαντικός παράγοντας των δαπανών είναι και τα σχετικά δάνεια με κορυφή τα πανάκριβα δάνεια FMF – FMS των ΗΠΑ. Από όσα αναδείχθηκαν στο κείμενο αυτό, έχουμε και λέμε ενδεικτικά:
- Για τα εξοπλιστικά προγράμματα του 1997, προβλέπονται πιστώσεις 122,5 εκατ. $ ΗΠΑ από δάνεια FMF.
- Το έτος 2000, το συσσωρευμένο χρέος προς τράπεζες των ΗΠΑ, εξαιτίας αυτού του λόγου, ξεπερνούσε τα 6,3 δισ. δολάρια (δάνεια και τόκοι).
- Μόνο για το έτος 2001 δάνεια FMF ανέρχονται σε 523,25 εκατ. δολάρια με βάση στοιχεία των ΗΠΑ και όχι του ελληνικού κράτους.
Εξοπλισμοί για ποιον σκοπό
Από την έκδοση του ΥΕΘΑ «Αμυντική Στρατηγική Αναθεώρηση» (ΑΣΑ) Σεπτ. 2001 σελ. 6, αντλούμε τα ακόλουθα σχετικά με το στρατηγικό δόγμα και τους στόχους της χώρας, που, όπως είναι επόμενο, επηρεάζουν τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς των ΕΔ της (οι επισημάνσεις είναι της ΑΣΑ):
«Η «Πολιτική Εθνικής Άμυνας» (ΠΕΑ) της χώρας έχει ως κεντρικό άξονα της αμυντικής στρατηγικής, την αποτροπή της Τουρκικής απειλής εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου και δευτερευόντως των κινδύνων από άλλες κατευθύνσεις, σε συνδυασμό με συστηματική πολιτική αποκλιμάκωσης των εντάσεων. Το στρατηγικό δόγμα είναι αμυντικό με προσανατολισμό στην αντιμετώπιση της Τουρκικής απειλής διατηρώντας την ευελιξία για την ταυτόχρονη αντιμετώπιση καταστάσεων αποσταθεροποίησης στα βόρεια σύνορά μας. Το στρατηγικό δόγμα της χώρας συνίσταται στην αμυντική επάρκεια, την στρατηγική ευελιξία, την άμεση ευέλικτη ανταπόδοση, την περιφεριακή παρουσία και την ικανότητα κάλυψης του «Ενιαίου Αμυντικού Χώρου» Ελλάδας Κύπρου». Η ΑΣΑ … εγγυάται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, την ακεραιότητα και την ασφάλεια του εθνικού χώρου, το σεβασμό … των διεθνών συνόρων και συνθηκών … Επιπλέον εξασφαλίζει την ενεργή ισότιμη συμμετοχή της Ελλάδας στην Κοινή Ευρωπαϊκή Ασφάλεια και Άμυνα, καθιστά τη χώρα ισότιμο και ισχυρό εταίρο στις συμμαχίες και αναβαθμίζει το ρόλο της Ελλάδας στο ευρύτερο περιφεριακό περιβάλλον …». Να υπογραμμίσουμε πάντως ότι τα πιο πάνω αφορούν τα ισχύοντα το 2001.
Επίσης όμως, σύμφωνα με την «Λευκή Βίβλο» του 2014 που είναι και σήμερα αναρτημένη στην ιστοσελίδα του ΥΕΘΑ, τον Μάρτιο 2011 εγκρίθηκε από το ΚΥΣΕΑ νέα ΠΕΑ. Σε αυτήν καθορίζεται το στρατηγικό δόγμα της χώρας ως «αποτρεπτικό και αμυντικό», που «στηρίζεται στην στρατηγική, επιχειρησιακή και τακτική ευελιξία των ΕΔ και στην ικανότητα άμεσης αντίδρασής τους». Προσδιορίζει μάλιστα ως θεμελιώδεις Στοχεύσεις της Πολιτικής Εθνικής Άμυνας:
- την «διατήρηση της εθνικής ακεραιότητας, της κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και ισχύος».
- την «συμβολή στην υπεράσπιση της κρατικής υπόστασης, της ανεξαρτησίας και της ασφάλειας της Κυπριακής Δημοκρατίας».
«Πέραν των ανωτέρω στόχων, βασική επιδίωξη της χώρας αποτελεί η διαφύλαξη της ειρήνης και της σταθερότητας στη ΝΑ Ευρώπη, στην Ανατολική Μεσόγειο και στις λοιπές περιοχές ιδιαίτερου ενδιαφέροντος».
Αντικειμενικά, εφόσον η κύρια απειλή είναι από την πλευρά της Τουρκίας και αυτή εξοπλίζεται στρατιωτικά με ρυθμούς 110%, το γεγονός δεν μπορεί να αγνοηθεί από ελληνικής πλευράς. Πολύ περισσότερο που, ανεξάρτητα από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούνται κάθε φορά, κοινός στόχος της χώρας σύμφωνα με τα δύο ντοκουμέντα είναι να καλύψει και την Κύπρο.
Αυτό όμως, είναι ένα το κρατούμενο, για το οποίο μπορούμε να συζητήσουμε και να βρούμε λύσεις, για το πως μπορεί να μεταφραστεί σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Όμως η ΑΣΑ 2001 – εκφράζοντας προφανώς τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης- επιδιώκει να αναδειχθεί σε «ισότιμο και ισχυρό εταίρο στις συμμαχίες και αναβαθμίζει το ρόλο της Ελλάδας στο ευρύτερο περιφεριακό περιβάλλον». Τα ίδια με άλλα λόγια ορίζει και η «Λευκή Βίβλος 2014». Αυτές οι επιδιώξεις όμως είναι που κοστίζουν πολλά και προ πάντως δεν αφορούν τον ελληνικό λαό. Αφορούν τον στόχο της ελληνικής αστικής τάξης για γεωστρατηγική της αναβάθμιση, που έρχεται μαζί με την όλο και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ.
Εξοπλισμοί – δαπάνες για τις «υποχρεώσεις» της αστικής τάξης
Είναι γνωστή και υποστηρίζεται με θέρμη από τις αστικές ελληνικές κυβερνήσεις η νατοϊκή «υποχρέωση» των κρατών να δαπανούν τουλάχιστον το 2% του ΑΕΠ σε στρατιωτικές δαπάνες. Τον στόχο αυτό επί σειρά ετών εκπληρώνει η χωρα και με το παραπάνω, έχοντας φθάσει σε επίπεδα ακόμη και 6-5%. Επίσης μια ακόμη νατοϊκή «υποχρέωση», που δεν αναδεικνύεται συχνά, είναι ότι το 20% των στρατιωτικών δαπανών κάθε χρόνο θα πρέπει να αφορά νέους εξοπλισμούς.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε η διαχρονική αναφορά μελών της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας αλλά και εθνικών ντοκουμέντων στην «ανάγκη» συμμόρφωσης με τις «δεσμεύσεις» προς τις συμμαχίες.
Είναι γνωστή η συμμετοχή των ελληνικών ΕΔ σε τουλάχιστον 12 στρατιωτικές επιχειρήσεις ΝΑΤΟ και ΕΕ εκτός συνόρων, ακόμη και όταν η καπιταλιστική κρίση έπνιγε τον λαό, ή όταν η επιθετικότητα της Τουρκικής αστικής τάξης κτυπούσε κόκκινο. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ΕΕ η χωρα έχει δεσμευτεί να διαθέσει, σύμφωνα με την ΑΣΑ 2001, ενδεικτικά: το στρατηγείο OHQ στη Λάρισα, μια ταξιαρχία 3.500 ατόμων, 2 φρεγάτες 4 πυραυλακάτους, 30 μαχητικά αεροσκάφη κλπ.
Είναι χαρακτηριστικό το ύψος των δαπανών για τις ελληνικές δυνάμεις που έχει αναπτύξει η Ελλάδα στο εξωτερικό (ΕΛΔΑΛ, ΕΛΔΥΒ, ΕΛΔΥΚΟ, ΕΛΔΥΣ) κατά την πενταετία 1995-2000, ανέρχεται στο ποσό των 61,9 δισ. δραχμών περίπου. Θα πρέπει να υπογραμμιστεί μάλιστα ότι το στοιχείο είναι ενδεικτικό, καθώς δεν περιλαμβάνει άλλες νατοϊκές αποστολές του ΣΞ όπως και άλλες του ΠΝ και της ΠΑ την ίδια εποχή.
«Διπλωματική ή στρατιωτική λύση»
Όπως συνέβη και μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, αλλά και μετά τις κατά καιρούς ελληνοτουρκικές κρίσεις τα εξοπλιστικά προγράμματα «μαμούθ» δίνουν και παίρνουν. Διαπιστώνουμε όμως ότι, όταν οι Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ) από πλευράς εξοπλισμών είναι σε ικανοποιητικά επίπεδα, αλλά η αποτροπή δεν πετυχαίνει και η τουρκική αστική τάξη γίνεται επιθετικότερη, οι κυβερνήσεις μπλεγμένες στο ευρωνατοϊκό πλαίσιο καταφεύγουν σε ενδοτισμούς και παραχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων (Βέρνη, Μαδρίτη, Ελσίνκι).
Στην ίδια κατεύθυνση είναι στις μέρες μας και ο περιορισμός των «κόκκινων γραμμών» στα 6 νμ, απεμπολώντας το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 νμ. Στην ίδια κατεύθυνση είναι και η ελληνο – αιγυπτιακή συμφωνία που σφράγισε μειωμένη επήρεια νησιών, όπως η Κρήτη σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.
Οι κυβερνήσεις για να συγκαλύψουν την συμμετοχή και υποταγή τους στα ιμπεριαλιστικά σχέδια με την έντονη παρουσία των ελληνικών ΕΔ τόσο σε νατοϊκές ασκήσεις, όσο και σε πραγματικές επιχειρήσεις – επεμβάσεις εκτός συνόρων, προβάλλουν το αποπροσανατολιστικό δίλημμα «διπλωματική ή στρατιωτική λύση». «Στην πραγματικότητα τόσο οι στρατιωτικές όσο και οι αποκαλούμενες διπλωματικές λύσεις είναι μέσα στη λογική της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και στα σχέδια της. Επιβάλλονται με το πιστόλι στον κρόταφο, με προκαθορισμένους κανόνες σε βάρος των λαών, της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητάς τους. Το δίλημμα είναι παραπλανητικό, πράγμα που φαίνεται και από το γεγονός ότι οι υποστηριχτές της διπλωματίας είναι οι ίδιοι που προσχωρούν στο επικίνδυνο παιχνίδι των εξοπλισμών και των ανταγωνισμών με τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα. Από την άλλη οι λεγόμενοι υπερπατριώτες οπαδοί της «σύγκρουσης» στηρίζουν τις αμερικανατοϊκές και δυτικοευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές διπλωματικές κινήσεις»*.
Αντίστοιχα, ο Δ. Κουτσούμπας κατά τη συζήτηση στη βουλή για την προμήθεια των RAFALE μεταξύ άλλων είπε: «Οι εξελίξεις στην περιοχή με την αναβάθμιση των οικονομικών και στρατιωτικών σχεδιασμών του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των ΗΠΑ, με τον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων της Ελλάδας και της Τουρκίας, εκθέτουν ανεπανόρθωτα τα αστικά κόμματα και προφανώς και την κυβέρνηση. Αν κάποιοι πρέπει να δώσουν εξηγήσεις απέναντι στον λαό, αυτοί είναι η κυβέρνηση της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ που εδώ και χρόνια έχουν αναγορεύσει αυτές τις αμαρτωλές συμμαχίες, σε παράγοντες δήθεν ασφάλειας, ενώ πρόκειται για παράγοντες αστάθειας και συνεχούς ανασφάλειας. … Αυτές οι ανάγκες καθορίζουν το περιεχόμενο των εξοπλισμών αλλά και τα “όριά” τους. … Η κούρσα των εξοπλισμών “τρέχει” και εγγυάται μόνο τα αμερικανοΝΑΤΟϊκά σχέδια και τα κέρδη των πολεμικών βιομηχανιών που τα χρυσοπληρώνουν οι λαοί, ακόμα και με το αίμα τους.
Η θέση του ΚΚΕ να καταψηφίσει το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα – μαμούθ είναι θέση ευθυγραμμισμένη με τις ανάγκες του ελληνικού λαού, συμπεριλαμβανομένων των αναγκών του για την θωράκιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων του, της ειρήνης και της ασφάλειάς του, της φιλίας και συνεργασίας με όλους τους λαούς της περιοχής και του κόσμου».
Μάρτης 2020
* ΚΕ του ΚΚΕ – 31 Μάρτη 2001
