Η επιχείρηση άρχισε στο δυτικό μέτωπο το βράδυ της 6η Ιουνίου του 1944 με την πτώση αλεξιπτωτιστών των δυτικών Συμμάχων στη Γαλλία με τη μεγάλη απόβαση στη Νορμανδία. Ο επίλογος γράφτηκε στις 19 – 21 Αυγούστου 1944 με αιματηρή μάχη στη Φαλέζ που είχε ως αποτέλεσμα την υποχώρηση των υπολοίπων ηττημένων ναζιστών και το άνοιγμα του δρόμου για την ελευθέρωση του Παρισιού 25 Αυγούστου του 1944.
Το αποτέλεσμα της νίκης στη Νορμανδία ενισχύθηκε σημαντικά από την επιχείρηση Μπαγκράτιον 22 Ιούνη 1944 στο Ανατολικό μέτωπο γιατί ο Κόκκινος Στρατός ελευθέρωσε παράλληλα τη Λευκορωσία και μερικές από τις Βαλτικές χώρες.
Το γεγονός αυτό δεν προβάλλεται από τους παραχαράκτες της ιστορίας γιατί θέλουν να απαξιώσουν τη συμβολή των σοβιετικών στην έκβαση της νίκης των λαών. Η μάχη της Νορμανδίας έφερε την ονομασία «Επιχείρηση Επικυρίαρχος» και ήταν η μεγαλύτερη αεροναυτική επιχείρηση της ιστορίας του Β Παγκοσμίου Πολέμου σε Ευρωπαϊκό έδαφος απέναντι στο Τρίτο Ράιχ.
Ο αντικειμενικός σκοπός της απόβασης ήταν η δημιουργία προγεφυρώματος στη Γαλλία στις εκβολές του Σηκουάνα που θα άνοιγε το δρόμο για την απελευθέρωση της χώρας. Στην επιχείρηση πήραν μέρος περίπου 150 χιλιάδες στρατιώτες Βρετανοί, Αμερικανοί, Καναδοί, Πολωνοί και Γάλλοι κ.α.
Η ελληνική συμμετοχή ήταν ναυτική με τις κορβέτες Τομπάζης και Κριεζής, το αντιτορπιλικό Ναβαρίνο και επίτακτα πλοία του Εμπορικού Ναυτικού.
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε σε δύο σκέλη: Την απόβαση στις ακτές της Νορμανδίας και τις ρίψεις 18.000 αλεξιπτωτιστών πίσω από τις ακτές για να στηρίξουν τις αποβατικές δυνάμεις.
Την επιτυχία της επιχείρησης την καθόρισαν κυρίως η παραπλάνηση των Γερμανών για τον τόπο και το χρόνο της απόβασης, μαζί με την αεροπορική υπεροχή των δυτικών.
Στο θαλάσσιο σκέλος της επιχείρησης Ποσειδών συμμετείχαν 7.000 πλοία που μετέφεραν τις αποβατικές δυνάμεις και ταυτόχρονα βομβάρδιζαν τις αμυντικές δυνάμεις των ναζί.
Η Γερμανία είχε οχυρώσει τις ακτές της Γαλλίας με μεγάλα οχυρωματικά έργα με την ονομασία «Το τείχος του Ατλαντικού».
Η αποβατική δύναμη δημιούργησε προγεφύρωμα στην παραλία του κόλπου του Σηκουάνα μήκους 8 χιλιομέτρων και βάθους 15 έως 20 χιλιομέτρων χωρίς αμφιβολία η επιχείρηση και το άνοιγμα του Δεύτερου μετώπου κατά των Γερμανών ήταν σημαντικά αλλά δεν καθόρισαν την έκβαση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Όπως τη γιορτάζουν, οι Αμερικάνοι δεν αναφέρουν βέβαια τίποτε για την επέλαση του Κόκκινου Στρατού που δέσμευσε ένα μεγάλο μέρος της ναζιστικής πολεμικής μηχανής στο ανατολικό μέτωπο ενάντια των σοβιετικών.
Το άνοιγμα του Δεύτερου μετώπου καθυστέρησε από τους δυτικούς κατά τρία χρόνια παρά την αφόρητη πίεση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ), όταν οι ναζί διέθεταν τη στρατιωτική υπεροχή που πιθανόν να έκρινε νωρίς την έκβαση του μεγάλου πολέμου.
Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας δεν ήθελαν να δημιουργήσουν νωρίς το δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη.
Το 1941 ο Χίτλερ κήρυξε τον πόλεμο στη Σοβιετική Ένωση, επειδή είχαν την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσαν οι ναζιστές να λύσουν τις ταξικές τους διαφορές με τους κομμουνιστές.
Το δεύτερο μέτωπο δεν δημιουργήθηκε ούτε το 1942 ούτε το 1943 όταν ο Κόκκινος Στρατός ανέτρεψε την έκβαση του πολέμου. Ακόμη και ο Γερμανός αντιστράτηγος Ρούντστεντ αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι εξεπλάγην γιατί οι δυτικοί δεν επιχείρησαν απόβαση των 1941. Επιτέλους το δεύτερο μέτωπο έστω και καθυστερημένα άνοιξε όταν πια ο πόλεμος είχε μπει στο τελικό του στάδιο.
Αυτό ήταν συνειδητή τακτική κίνηση των Αγγλοαμερικάνων για να δημιουργήσουν μεγάλα προβλήματα στους Σοβιετικούς, αφού αυτοί θα έβγαζαν τα ναζιστικά κάστανα από τη φωτιά του πολέμου. Πιθανόν να πίστευαν ότι οι βασικοί τους αντίπαλοι Γερμανοί και Σοβιετικοί θα αλληλοεξοντωθούν για να βγουν αυτοί οι νικητές του πολέμου με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.
Η διάσκεψη της Τεχεράνης έγινε μετά από τις συνεχείς πιέσεις της Σοβιετικής Ένωσης προς τους Αγγλοαμερικανούς οι οποίοι ανάγκασαν το Μάη του 1944 να ανοίξουν το δεύτερο μέτωπο στη Γαλλία. Αυτό έγινε αναγκαστικά αφού οι δυτικοί σύμμαχοι δεν μπορούσαν πλέον να ανακόψουν την προέλαση του Κόκκινου Στρατού στην καρδιά της Ευρώπης με στόχο το Βερολίνο. Στις διαπραγματεύσεις δεν πέρασαν τα αντισοβιετικά σχέδια των ιμπεριαλιστών, αφού υποχρεώθηκαν να συμφωνήσουν για την απόβαση στη Νορμανδία.
Στο τέλος του πολέμου οι ναζιστές ήθελαν οπωσδήποτε μία συμφωνία με τους δυτικούς συμμάχους ενάντια των σοβιετικών και για το λόγο αυτό δεν αντέδρασαν στον περίπατο των Αγγλοαμερικάνων προς τη Γερμανία αντίθετα με το ανατολικό μέτωπο εναντίον της Ρωσίας που πολέμησαν λυσσαλέα.
Η ιστορική πραγματικότητα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ότι η ΕΣΣΔ ήταν ο κύριος αιμοδότης του πολέμου με πάνω από 20 εκατομμύρια νεκρούς.
Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού γίνεται συστηματική προσπάθεια από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα να ξαναγράψουν την ιστορία όπως τους συμφέρει όμως ότι και να κάνουν δεν μπορούν με μύθους να αλλάξουν τα ιστορικά γεγονότα και την σκληρή γι’ αυτούς πραγματικότητα.
Ο Κόκκινος Στρατός, ο σοβιετικός λαός συνεπικουρούμενος από τα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα, ήταν οι ελευθερωτές των λαών από το γερμανικό φασισμό και απέδειξαν την υλική και ηθική δύναμη του σοσιαλισμού κομμουνισμού.
Σοφικίτης Μιχάλης
Ταξίαρχος (Π.Ζ) ε α
