Γεννήθηκε στις 22 του Δεκέμβρη του 1915, στην Αμαλιάδα, στη μικρή πόλη της Πελοποννήσου, που πήρε το όνομά της από τη βασίλισσα Αμαλία. Αυτή η μικρή πόλη που υποδέχτηκε πολλούς πρόσφυγες, πολλή φτωχολογιά, μετά τη μικρασιατική καταστροφή.
Η παρουσία του Γιώργου Μπελογιάννη (1878–1947), πατέρα του Νίκου, εντοπίζεται για πρώτη φορά στην πόλη της Αμαλιάδας σε εμπορικό Κατάστιχο του Δήμου Ήλιδος. Είχε καταγωγή από τον ορεινό οικισμό Τσίπιανα Ηλείας. Στο διάστημα της παραμονής του στην Αμαλιάδα ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας και παντρεύτηκε τη Βασιλική Μπέλμπα (1886–1956), η οποία είχε καταγωγή από τα Βυτινέικα Ηλείας. Λίγο αργότερα έφυγε, μετανάστευσε στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Βοστόνη των ΗΠΑ.
Οι λόγοι της μετακίνησης οφείλονταν στο γενικότερο κλίμα μετανάστευσης που επικράτησε στους αγροτικούς πληθυσμούς της Πελοποννήσου εκείνην την περίοδο. Στο εξωτερικό είχαν μεταβεί επίσης και τα αδέλφια του, Παναγιώτης και Λεωνίδας, τα οποία μάλλον παρέμειναν εκεί μόνιμα. Ο αδελφός του Λεωνίδας απέκτησε γιο στο εξωτερικό, τον Παναγιώτη, ο οποίος τιμήθηκε από την ελληνική κοινότητα της Μασαχουσέτης για την αποφοίτησή του ως δικηγόρος από το Κολέγιο της Βοστόνης.
Η οικογένεια του Γιώργου Μπελογιάννη, ήταν πολιτικοποιημένη και διατηρούσε πολιτικές επαφές με το μπλοκ των βενιζελικών στην περιοχή. Το 1910, στην εφημερίδα «Πατρίδα» του Πύργου ο Γιώργος Μπελογιάννης φαίνεται να υποστηρίζει ενεργά τους βενιζελικούς.
Όσο ήταν στη Βοστόνη ο Γιώργος Μπελογιάννης αγόρασε ένα οικόπεδο στο κέντρο της Αμαλιάδας στη συμβολή των οδών Καλαβρύτων και Ερμού, όπου αργότερα, στη δεκαετία του 1930, έχτισε το ξενοδοχείο «Τα Ολύμπια».
Εκτός από τον Νίκο, η οικογένεια απέκτησε την Ελένη (1920–1949) και την Αρζεντίνα (1925–1944). Το όνομα της μικρότερης αδελφής δεν οφείλεται στη μετάβαση του πατέρα στην Αργεντινή, όπως πιστευόταν, αλλά το είχε λάβει από τη γιαγιά της, μητέρα του Γιώργου Μπελογιάννη, που ονομαζόταν Αργέντω.
Ο Νίκος Μπελογιάννης φοίτησε στα σχολεία της περιοχής από το 1925–1933, αποκτώντας ευρύ φάσμα γνώσεων και εμπειριών, ενώ έδειξε ιδιαίτερη έφεση στη λογοτεχνία και στο θέατρο.
Το 1926 με την Πράξη 262 αποφοίτησε από την Α’ τάξη του Β’ Ελληνικού Σχολείου. Εκεί αναγράφεται (14 Ιουνίου 1926): «και λαβών υπόψιν την τε γραπτήν και προφορικήν δοκιμασίαν των μαθητών του σχολείου κρίνει άξιους προαγωγής» τους παρακάτω μαθητές, ανάμεσα στους οποίους διακρίνουμε και το όνομα του Νίκου Μπελογιάννη. Μαθητής πια Γυμνασίου, είχε έντονη πολιτική παρουσία, υπό την επιρροή του γυμνασιάρχη και φιλολόγου Ανδρέα Παπαθεοδώρου.
Μάλιστα υπήρξε αρχισυντάκτης στην εφημερίδα «Νέοι Καιροί».
Δεκαεπτά χρόνων πλέον, έγινε μέλος της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος (ΟΚΝΕ) μαζί με τους φίλους του: Γιάννη Ντάβο, Ανδρέα Ραμπαβίλα, Λάκη Αγάλο, Μίμη Θεοφίλη, Κώστα Καμαρινό και την αδελφή του Ελένη. Το πρώτο του κείμενο είναι έμμετρο και έχει τίτλο «Το λέν’ αγάπη», το οποίο και δημοσιεύεται στο περιοδικό Εξπρές, Μάιος 1932.
Το 1933 είναι η χρονιά κατά την οποία εκδίδει και κυκλοφορεί στην πόλη της Αμαλιάδας το φιλολογικό περιοδικό «Χαραυγή», που περιλαμβάνει τουλάχιστον έξι φύλλα. Στέλνει κείμενα λογοτεχνικού ενδιαφέροντος και στην Αθήνα, τα οποία και δημοσιεύονται. Δύο σύντομα κείμενά του, είναι αυτά με τίτλο: «Δικηγοράκος Επαρχιώτης» και «Απόσπασμα από ένα ημερολόγιο» («Εβδομάς», 13 Ιουλίου 1933 και 27 Οκτωβρίου 1933 αντίστοιχα).
Το 1934 γράφεται στη Νομική Σχολή Αθηνών και πρωτοστατεί στους φοιτητικούς αγώνες. Δεν ήθελε να πάει στη Νομική αλλά στο Πολυτεχνείο, στόχο που δεν μπόρεσε εν τέλει να υλοποιήσει λόγω οικονομικών δυσχερειών. Είναι κάτι που εκμυστηρεύεται αργότερα στο τετρασέλιδο βιογραφικό σημείωμα που διασώζεται στο αρχείο του ΚΚΕ. Εστειλε το πρώτο του κείμενο-μελέτη στους «Νέους Πρωτοπόρους» με τίτλο: «Υπαρξε ο Ιησούς;» χωρίς ωστόσο να δημοσιευτεί στο περιοδικό. Μάλιστα το κείμενο του Νίκου Μπελογιάννη έγινε δεκτό με έντονη κριτική από στέλεχος του περιοδικού.
Γράφει η συντάκτρια με αυστηρό ύφος: «Παρά τη γνώμη σου ότι τα κατάφερες καλά με τη μελέτη σου, έχουμε αντιρρήσεις. Πρώτα πρώτα δεν τοποθέτησες το βάρος της έρευνάς σου εκεί που έπρεπε. Τι σημασία μπορεί να έχει εάν ύπαρξε ο Ιησούς ή όχι; Από την ιστορική άποψη μας ενδιαφέρει, όχι το πρόσωπο του Ιησού, αλλά το φαινόμενο του Χριστιανισμού σαν κοινωνική ιδεολογία. Για την επιστημονική εξήγηση του Χριστιανισμού λίγη σημασία έχει το ερώτημα που βάζεις σαν κέντρο του βάρους της μελέτης σου»…
Πρωτοστάτησε και στις διαμαρτυρίες των σταφιδοπαραγωγών της περιοχής και συμμετείχε σε διαμαρτυρίες μαθητών. Σε ένορκη κατάθεση που δίνει αργότερα, στις 27 Απριλίου 1938, ο ίδιος ο Νίκος Μπελογιάννης περιγράφει με όλες τις λεπτομέρειες την έως τότε πολιτική δράση του. Από εκεί σημειώνουμε: «Στην Αμαλιάδα όπου ευρισκόμην δεν ήτο δυνατό να παρουσιάσω τι το θετικόν, ούτε ανήκον εις συγκεκριμένην και θετικήν κομμουνιστικήν οργάνωσιν… Ως νέος και μετά νέων συναναστρεφόμενος εις την Κομμουνιστικήν Νεολαίαν ανεμιγνυόμην. Μετά ταύτα μετέβην εις τας Αθήνας, ένθα ενεγράφην εις το Πανεπιστήμιον και υποβοηθούμενος από τας ελευθεριαζούσας ταύτας αρχάς ως προς τας εκδηλώσεις της φοιτητικής νεολαίας απεκόμισα περισσοτέρας υπέρ της Κομμουνιστικής ιδεολογίας γνώσεις. Ανήκον εις την αριστερήν παράταξιν των φοιτητών και δεν έλαβον ενεργόν μέρος εις αυτήν λόγω του μικρού διαστήματος κατά το οποίον διέμεινα εις Αθήνας».
Το 1935 τοποθετήθηκε γραμματέας της αχτίδας της Αμαλιάδας. Τον Σεπτέμβριο γνωρίστηκε στην Αθήνα με τους συντρόφους της πανεπιστημιακής αχτίδας της ΟΚΝΕ (Δρακόπουλο, Βέττα κ.λπ.). Τον Μάιο δικάστηκε ερήμην σε 2 χρόνια φυλακή για μαθητικές διαμαρτυρίες στις οποίες είχε συμμετάσχει πιο πριν στην Αμαλιάδα.
Το 1936 ο Ν. Μπελογιάννης επέστρεψε στην πόλη της Αμαλιάδας τον Μάιο, όπου κατηγορήθηκε για τη συμμετοχή του στις μαθητικές διαμαρτυρίες και προσήχθη στον εισαγγελέα Πατρών από τον οποίο έμεινε ελεύθερος, αλλά συνελήφθη και εκτοπίσθηκε για ένα τετράμηνο στην Ίο. Από την εξορία επέστρεψε στην Αμαλιάδα και συνελήφθη ξανά, διότι συμμετείχε σε κομμουνιστική συγκέντρωση, αλλά παρέμεινε ελεύθερος.
Στη συνέχεια υπηρέτησε ως κληρωτός με τον βαθμό του λοχία στο 12ο Σύνταγμα Πεζικού στην Πάτρα. Και εκεί ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση οργανώνοντας κομμουνιστικό πυρήνα. Από τον υπεύθυνο τότε της οργάνωσης Απόστολο Χαρίση επιλέχτηκε ως αρχηγός της κομμουνιστικής τριάδας. Συνελήφθη για παράνομη φιλοκομμουνιστική δράση και βασανίστηκε.
Ήταν σε εκκρεμότητα μια ακόμη απόφαση: η 75/1936 του Εφετείου Πατρών με την οποία είχε καταδικαστεί ερήμην σε φυλάκιση δύο ετών και του νόμου 4229 με χρηματική ποινή 5.000 δραχμών «περί μέτρων ασφαλείας του Κοινωνικού Καθεστώτος». Τον Δεκέμβριο καταδικάστηκε ερήμην για τις κινητοποιήσεις που έγιναν στον Πύργο με αφορμή το σταφιδικό ζήτημα. Οι συγγενείς του πάντως πέτυχαν την ακύρωση της ποινής ύστερα από αίτησή τους στο Συμβούλιο Χαρίτων.
Το 1937 δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 3μηνη φυλάκιση, την οποία εξέτισε στις στρατιωτικές φυλακές Πατρών. Μετά την έκτιση της ποινής συνέχισε τη στρατιωτική του θητεία στον πειθαρχικό λόχο Κεφαλληνίας από τον οποίο απολύθηκε κατά το πρώτο πενθήμερο του Ιουνίου 1937.
Μετά το τέλος της θητείας του «μετέβην εις Αίγιον και διοργάνωσα κομμουνιστικούς πυρήνες και έδωσα προς διανομήν κομμουνιστικάς προκηρύξεις». Τα μέλη των πυρήνων συνελήφθησαν τον μήνα Σεπτέμβριο. Ο ίδιος διέφυγε της σύλληψης και επέστρεψε στην Πάτρα όπου κρυβόταν στην οικία της θείας του Συριόπουλου. Είχε μάλιστα την εντύπωση ότι είχε πέσει σε κομματική δυσμένεια λόγω των συλλήψεων που είχαν προηγηθεί στο Αίγιο, ενώ ο ίδιος είχε γλιτώσει.
Στις 3.6 ελήφθη η οριστική απόφαση διαγραφής του από τη Νομική Σχολή. «Έχομεν την τιμήν να γνωρίσωμεν υμίν ότι υπό του Πειθαρχικού Συμβουλίου εν τη συνεδρία αυτού της 3.6.37 ετιμωρήθη διά της ποινής της μόνιμης διαγραφής ο Νίκος Γ. Μπελογιάννης διότι επεδίωκε την διάδοσιν, ανάπτυξιν και εφαρμογήν ιδεών και θεωριών τεινουσών εις την ανατροπήν του κρατούντος εν τη χώρα κοινωνικού καθεστώτος κ.λπ. επιδεικνύων ούτω διαγωγήν απάδουσα εις την αξιοπρέπειαν του φοιτητού».
Τον Σεπτέμβριο ανέλαβε την καθοδήγηση των πυρήνων της Πάτρας από κοινού με τους Γιώργο Σουλελέ και Γιώργο Πόθο. Ηταν ο βασικός συντάκτης της παράνομης εφημερίδας «Λαϊκή Γνώμη» που κυκλοφορούσε στην Πάτρα και τις γύρω περιοχές.
Από το 1938 η δράση του καλύπτει και την περιοχή του Πύργου. Πράγματι επιβεβαιώνεται η πληροφορία ότι υπάρχει στις αρχές του 1938 κίνηση κομμουνιστών με βάση τον Πύργο. Τον Φεβρουάριο ο Μπελογιάννης πήγε στον Πύργο με αποστολή να δημιουργήσει άμεσα κομμουνιστική οργάνωση. Με βάση την αναφορά που βρέθηκε στην Ασφάλεια Αττικής, σε διάφορα σημεία της πόλης του Πύργου εντοπίστηκαν κομμουνιστικές προκηρύξεις.
Την 26η Μαρτίου λαμβάνεται με τηλεγράφημα πληροφορία ότι βρέθηκε πολυγραφημένη προκήρυξη κομμουνιστικής προπαγάνδας και αντικυβερνητικού περιεχομένου, η οποία αποδίδεται στον Μπελογιάννη. Επίσης εμπεριέχεται η πληροφορία: «σοβαρώταται ενδείξεις πείθουσι την υπηρεσία ημών ότι είναι αναμεμιγμένος εις την διανομήν των εν λόγω προκηρύξεων ο κομμουνιστής Μπελογιάννης Νικόλαος κλάσεως 1935 εξ Αμαλιάδος υπηρετήσας ως λοχίας εις το 12ο Πεζικού σύνταγμα». Συλλαμβάνεται πάλι και καταδικάζεται σε 4,5 χρόνια φυλακή και σε 2 χρόνια εξορίας. Τα πρώτα χρόνια τα εξέτισε στις φυλακές της Πάτρας και της Αίγινας και αργότερα μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ακροναυπλίας.
Στην Ακροναυπλία παρέμεινε έως και τον Οκτώβριο του 1942. Μεταφέρθηκε στο ιταλικό στρατόπεδο της Κατούνας και μετέπειτα στη Βόνιτσα και την Κέρκυρα. Εκεί ολοκλήρωσε μάλλον τη συγγραφή της μελέτης του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα».
Το 1943, τον Αύγουστο κατάφερε να νοσηλευτεί στο Σανατόριο Σωτηρία ως «δήθεν» φυματικός. Τον Σεπτέμβριο διέφυγε μαζί με 8 συγκρατούμενούς του. Εντάχθηκε στην 3η Ταξιαρχία του ΕΛΑΣ αναλαμβάνοντας τη θέση του καπετάνιου του 8ου Συντάγματος με διοικητή τον Γιάννη Μιχαλόπουλο (Ωρίωνα). Τον Οκτώβριο έλαβε μέρος στη συνδιάσκεψη των κομματικών οργανώσεων Πελοποννήσου και εκλέχθηκε στο κομματικό γραφείο Πελοποννήσου.
Έγινε γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής Πατρών, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τον φάκελό του που διατηρούσε η Ασφάλεια και υπό αυτή την ιδιότητα τον Οκτώβριο συμμετείχε σε σύσκεψη των οργανώσεων Πελοποννήσου για την εκλογή του κομματικού γραφείου. Η σύσκεψη που έγινε στη Γορτυνία εξέλεξε τους: Θόδωρο Λιακόπουλο, Αναστάσιο Κουλαμπά, Αχιλλέα Μπλάνα, Νικόλαο Ρουμελιώτης και Γεώργιο Τσιγίλο. Στα τέλη του 1943 ανέλαβε την οργάνωση των περιφερειακών Επιτροπών Μεσσηνίας και Λακωνίας.
Σε αυτή τη θέση παρέμεινε ώς και τον Σεπτέμβριο του 1944. Ο Ν. Μπελογιάννης με την απελευθέρωση πήγε στην Τρίπολη όπου διετέλεσε μέλος του γραφείου του ΚΚΕ Πελοποννήσου και έγινε επικεφαλής της διαφώτισης. Με αυτήν του την ιδιότητα εξέδωσε την εβδομαδιαία εφημερίδα «Λεύτερος Μωριάς», όργανο της Επιτροπής Πελοποννήσου του ΕΑΜ και οργάνωσε διαλέξεις.
Από τον Νοέμβριο διεύθυνε τη Σχολή Κομματικών Στελεχών στην Τρίπολη. Αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Ελεύθερη Αχαΐα», ημερήσιο όργανο της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΕΑΜ Αχαΐας που εξέδιδε ο Θεόδωρος Κατριβάνος. Είναι η περίοδος κατά την οποία από τη θέση του στελέχους της διαφώτισης υπογράφει κείμενα με το ψευδώνυμο Νίκος Φλογαΐτης.
Στις 11/7/1945 συνελήφθη δυνάμει της υπ. Αριθμ. 832 από 6-7-1945 παραγγελίας του εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ζακύνθου ως διωκόμενος «υπό του ανακριτή Ζακύνθου επί φόνοις». Μετά από ένα δίμηνο αποφυλακίστηκε (άγνωστο για ποιους λόγους) και ανέλαβε τη Γραμματεία της Περιφερειακής Επιτροπής Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδος του ΚΚΕ. Το 1945 κυκλοφορεί φυλλάδιο του Νίκου Μπελογιάννη από τις εκδόσεις του «Λεύτερου Μωριά» με τίτλο «Τι πρέπει να γίνει για να ζήσουν οι σταφιδοπαραγωγοί».
Ανάλογα κείμενα δημοσιεύει και από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη». Είναι η χρονιά κατά την οποία φέρεται παντρεμένος με την Ορσα Αναστασίου, επίσης στέλεχος του κόμματος, με την οποία μάλλον γνωρίστηκαν στην Πάτρα κατά τη διάρκεια της εκεί παρουσίας του.
Όπως φαίνεται «Τούτου ένεκεν άμα τη εφαρμογή του Γ’ Ψηφίσματος κατά μήνα Σεπτέμβριον ανεζητήθη προς σύλληψιν, διέφυγε πλην αντιληφθείς τούτο εδραπέτευσεν εκτελεσθείσης και της υπ. Αριθμ. 3/17-9-1946 Α΄ Βάθμιου ΕΛΑΝ Αχαΐας δι’ ης εξετοπίσθη επί εν έτος εις Νήσον Φολέγανδρον» έγραφε απόρρητο έγγραφο της ασφάλειας για τον Νίκο Μπελογιάννη. Εντάχτηκε στις δυνάμεις του αρχηγείου του Δημοκρατικού Στρατού Πελοποννήσου.
Το 1947, με το Διάταγμα της 28ης Δεκεμβρίου ανέλαβε ταγματάρχης Πεζικού. Πέρασε στο Γενικό Αρχηγείο στο Βίτσι. Στην κομματική του ταυτότητα σημειώνεται «από τότε που με έδιωξαν από το Πανεπιστήμιο είμαι χωρίς επάγγελμα» και στην κατηγορία κοινωνική προέλευση σημειώνει: αγροτική-μικροαστική. Σε άλλη επίσης κομματική ταυτότητα σημείωνε τα ακόλουθα στοιχεία: ψευδώνυμο δεν έχει, βαθμός: Ταγματάρχης, Πόστο: Διαφώτιση Γ.Α. (Γενικού Αρχηγείου). Τέλος, υπάρχει η πληροφορία ότι στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας κατατάχτηκε τον Δεκέμβριο του 1946. Στο διάστημα που βρέθηκε στο βουνό κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, γνωρίζεται με την αξιωματικό του ΔΣΕ, Μαρία Κόζια, από την Κατερίνη.
Το 1948 τον Ιούλιο τραυματίστηκε σε μάχη στον Γράμμο στη θέση Γκόλιο. Τον Οκτώβριο προβιβάστηκε σε αντισυνταγματάρχη του ΔΣΕ.
Το 1949 τον Απρίλιο δίνει ο ίδιος διαταγή για την κατάληψη του υψώματος 1696, το οποίο έχει καταληφθεί από τις «εχθρικές» δυνάμεις. Ανέλαβε τη θέση του αντισυνταγματάρχη τον Ιούλιο. Διορίστηκε και άσκησε καθήκοντα πολιτικού επιτρόπου στη 10η Μεραρχία του ΔΣΕ και λίγο αργότερα και της 1ης, στην οποία ηγούνταν ο καπετάν Γιώτης (Χαρίλαος Φλωράκης).
Τον Αύγουστο μαζί ανέλαβαν τη συγκρότηση ενός επίλεκτου σώματος που πραγματοποίησε μια ριψοκίνδυνη επιχείρηση στην Κεντρική Ελλάδα, από τον Γράμμο έως τα Αγραφα, για την περισυλλογή αποκομμένων ανταρτών. Ο Ν. Μπελογιάννης ακολούθησε την υποχώρηση του ΔΣΕ στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Τον Μάιο του 1950, στην 7η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, αποφασίστηκε η επιστροφή στην Ελλάδα αρχικά του Νίκου Μπελογιάννη και στη συνέχεια του Νίκου Ακριτίδη ως αναπληρωματικών μελών της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Όλο αυτό το διάστημα από την έλευσή του στη χώρα η Ασφάλεια και οι διωκτικές αρχές τον παρακολουθούσαν στενά, χωρίς όμως να έχουν εντοπίσει ουσιαστικά στοιχεία προκειμένου να προχωρήσουν στη σύλληψή του. Με έγγραφό της που στέλνει η Διεύθυνση Εγκληματολογικών Υπηρεσιών στις 20 Δεκεμβρίου επιβεβαιώνεται η ταυτότητά του: «ο Χώχωλης Γεώργιος του Ευαγγέλου σημανθείς επί εξακριβώσει (…) προέκυψεν ότι είναι το αυτό πρόσωπο με τον ονοματεπώνυμον Μπελογιάννης Νικόλαος του Γεωργίου σεσημασμένον και κατεχωρημένον εν τω Γραφείω ημών υπό τον αύξοντα αριθμόν 219502».
Συνελήφθη 20 του Δεκέμβρη 1950, δυο μέρες πριν τη συμπλήρωση των 35 χρόνων του.
Σήμερα, συμπληρώνονται 105 χρόνια από τη γέννησή του.
Ο Νίκος Μπελογιάννης, όμως, δεν πέθανε. Γιατί, αν και το παρακράτος και οι μηχανισμοί του, έκαναν τα πάντα για να τον φέρουν απέναντι από τις κάννες ενός καθεστώτος δοσίλογων και ταγματασφαλιτών, αυτός αναμετρήθηκε ένας με τόσους και τους είπε:
“Εμείς πιστεύουμε στο ωραιότερο ιδανικό που διανοήθηκαν τα πιο προοδευτικά μυαλά της ανθρωπότητας και η προσπάθειά μας είναι να γίνει αυτό πραγματικότητα για την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο… Δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την Ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα”.
«Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, με την καρδιά μας και με το αίμα μας…»
Αξίζει να ξαναδιαβαστεί η συγκλονιστική εκείνη ιδιόχειρη συνέντευξη, που έδωσε στον δημοσιογράφο Σπύρο Δενδρινό, ενώ αναμενόταν η απόφαση του Συμβουλίου Χαρίτων και στην οποία ανάμεσα στ’ άλλα έγραφε:
«…Έτσι υποχρεωθήκαμε να παλέψουμε κάτω από απαράδεκτα άνισους όρους. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, αποδείχτηκε ότι το ΚΚΕ είναι κόμμα πατριωτικό, με τίτλους εθνικούς, που κανένα άλλο κόμμα δεν έχει να παρουσιάσει.
Γιατί, στο βωμό της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, έχει προσφέρει φοβερές εκατόμβες.
ΚΙ ΑΝ δεν υπήρχαν σήμερα οι έμποροι και οι κάπηλοι του μίσους, η συμβολή του ΚΚΕ στην ειρήνευση του τόπου θα είχε εκτιμηθεί, όχι μόνον από τους φίλους, αλλά και από τους τίμιους και καλόπιστους αντιπάλους μας».
ΓΙ’ ΑΥΤΟ, καταλήγει η συνέντευξη εκείνη του Ν. Μπελογιάννη, «οι σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος δε δολοφονούν εμάς. Δολοφονούν την ειρήνευση και την τιμή της Ελλάδος».
Αυτός ήταν ο Νίκος Μπελογιάννης.
Ένα ιδεολόγος πατριώτης, διεθνιστής, άνθρωπος, κομμουνιστής.
Που στη μάχη με το παρακράτος βγήκε νικητής.
Που στάθηκε απέναντί τους κι έστρεψε πάνω τους τις κάννες που σημάδευαν αυτόν και τους συντρόφους του. Τις κάννες της λήθης και της απαξίωσης της ιστορικής μνήμης.
Που ενέπνευσε και εμπνέει όλους εμάς να ακολουθήσουμε το δρόμο του, στο δρόμο του. Γιατί ο Μπελογιάννης ζει και θα ζει, όσο και όπου υπάρχει άνθρωπος.
Επιμέλεια: Γιάννης Αγγέλου
Πηγές: Ριζοσπάστης, www.sansimera.gr, www.efsyn.gr, Περιοδικό Εξάντας του Βερολίνου, www.nostimonimar.gr
