Μήνυμα προς την κυβέρνηση έστειλαν σήμερα χιλιάδες διαδηλωτές που κατέκλυσαν την πλατεία Βουνακίου, συμμετέχοντας σε μία από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών στη Χίο.
Το μεγάλο αυτό συλλαλητήριο έδειξε την έντονη αντίδραση του λαού του νησιού απέναντι στην αιφνιδιαστική απόφαση για τετράμηνη αναστολή λειτουργίας του αεροδρομίου, από τις 15 Νοέμβρη έως τις 15 Μάρτη του 2027.
Ο πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος Χίου της ΑΔΕΔΥ, Παναγιώτης Νικήτας, μιλώντας στους συγκεντρωμένους και ασκώντας κριτική στην κυβερνητική πολιτική και στις προτεραιότητες χρηματοδότησης των δημόσιων υποδομών, ζήτησε, μεταξύ άλλων, «να ενισχυθεί το εργατικό δυναμικό του έργου, με την πρόσληψη περισσότερων εργαζομένων και τα αναγκαία μέσα, ώστε να προχωρήσουν οι εργασίες με ταχύτερους ρυθμούς, χωρίς καμία έκπτωση στην ασφάλεια και στην ποιότητα. Να μη γίνει καμία αύξηση στις τιμές των εισιτηρίων και να εξασφαλιστούν προσιτές μετακινήσεις για όλους τους κατοίκους της Χίου. Να εξασφαλιστούν συχνά, επαρκή και αξιόπιστα ακτοπλοϊκά δρομολόγια, με προσιτές τιμές, ώστε να μη μετατραπεί η σύνδεση του νησιού μας σε μια καθημερινή περιπέτεια. Να διασφαλιστεί πλήρως η αεροδιακομιδή των ασθενών, με άμεση ανταπόκριση και χωρίς κανέναν κίνδυνο για ανθρώπινες ζωές. Να ληφθούν άμεσα ουσιαστικά αντισταθμιστικά μέτρα για τους κατοίκους, τους εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις που πλήττονται από το κλείσιμο του αεροδρομίου».
Όπως είπε, «σήμερα δεν βγήκαμε στον δρόμο μόνο για το αεροδρόμιο. Βγήκαμε για να πούμε ένα φτάνει πια σε όλα αυτά που μας τσακίζουν. Δεν είναι μόνο η ανασφάλεια με το κλείσιμο του αεροδρομίου. Είναι η ανασφάλεια που νιώθουμε όταν χρειάζεται να ταξιδέψουμε για να βρούμε γιατρό, όταν αναρωτιόμαστε αν θα μπορέσουμε να πληρώσουμε τους λογαριασμούς, το super- market, όταν βλέπουμε τις ανάγκες των παιδιών μας να γίνονται ολοένα και πιο δύσκολο να καλυφθούν. Μας ζητούν συνεχώς να κάνουμε υπομονή. Να προσαρμοστούμε. Να δεχτούμε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για τις ανάγκες μας.
Την ίδια ώρα, όμως, δισεκατομμύρια κατευθύνονται σε πολεμικούς εξοπλισμούς και στρατιωτικές δαπάνες, ενώ οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές οικογένειες καλούνται να σηκώσουν όλο και μεγαλύτερα βάρη. Βλέπουμε τους ανταγωνισμούς να οξύνονται, τους πολέμους να συνεχίζονται και τους λαούς να πληρώνουν το τίμημα. Αυτή είναι η πραγματικότητα που συνδέει όλα όσα ζούμε. Από το ακριβό εισιτήριο και το κλειστό αεροδρόμιο μέχρι το πανάκριβο ρεύμα και την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, υπάρχει ένα κοινό στοιχείο: οι ανάγκες μας μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, όταν συγκρούονται με την πολιτική που υπηρετεί το κέρδος».
