Γρηγόρης Λαμπράκης: 58 χρόνια μετά, ΖΕΙ

ΕΔΑ - Κίνημα Ειρήνης - Αθλητισμός - Στίβος - Γρηγόρης Λαμπράκης
O Γρηγόρης Λαμπράκης κατά την 1η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης

Στις 1.22 π.μ. της Δευτέρας 27 Μάη, η καρδιά του Λαμπράκη έπαψε να χτυπά… Πέρασαν 58 χρόνια από εκείνη τη μέρα, από εκείνη τη χρονιά.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης πέτυχε να γίνει το διαχρονικό σύμβολο στον αγώνα για την ειρήνη και τη δημοκρατία. Αν και πέρασαν 58 χρόνια από τη δολοφονία του, τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκε παραμένουν ολοζώντανα και το αίτημα για έναν πιο δίκαιο, πιο δημοκρατικό και πιο ανθρώπινο κόσμο, δίχως πολέμους, δίχως πυρηνικά όπλα και στρατιωτικές επεμβάσεις στα εσωτερικά των χωρών, έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια μια πρωτόγνωρη επικαιρότητα παγκοσμίως.

Ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή….

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1912 στην Κερασίτσα Αρκαδίας και ήταν το 14ο παιδί από τα συνολικά 18 που απέκτησαν οι γονείς του. Ο Γρηγόρης έβγαλε το Δημοτικό στο χωριό του, το «Ελληνικό» Σχολείο (Ημιγυμνάσιο) στην Τεγέα, το Γυμνάσιο στην Τρίπολη και μια ιδιωτική σχολή Λογιστικής στον Πειραιά, προοριζόμενος από τον πατέρα του να τον διαδεχθεί στο οικογενειακό μαγαζί.

Οι δυο μεγαλύτεροι από τους ετεροθαλείς αδερφούς του είχαν ξενιτευτεί στις ΗΠΑ, ενώ ο νεότερος, Θεόδωρος, ήταν ήδη χειρουργός στον Πειραιά. Αυτός ανέλαβε τα έξοδα για τις σπουδές του Γρηγόρη, πείθοντας τον πατέρα τους να τον απαλλάξει από την ασφυκτική προοπτική μιας καθήλωσης στη βαθιά επαρχία.

Το 1933 ο Γρηγόρης γράφεται στην Ιατρική, απ’ όπου θ’ αποφοιτήσει τον Μάιο του 1939.

Στο μεσοδιάστημα, ο Θεόδωρος απολύθηκε για πολιτικούς λόγους από το «Τζάνειο» και, μαζί μ’ έναν επίσης απολυμένο συνάδελφό του, άνοιξε την ιδιωτική κλινική «Λευκός Σταυρός».

Περισσότερο κι από τις σπουδές, αυτό που σημάδεψε τον νεαρό Γρηγόρη ήταν ωστόσο οι επιτυχίες του στον αθλητισμό.

Το 1935 έρχεται πρώτος στο άλμα εις μήκος και στο άλμα τριπλούν στους Βαλκανικούς Αγώνες της Κωνσταντινούπολης, εγκαινιάζοντας μια εξάχρονη καριέρα που θα του χαρίσει συνολικά 12 χρυσά παμβαλκανικά μετάλλια (7 ατομικά και 5 ομαδικά) και θα τον αναδείξει 10 φορές πρωταθλητή Ελλάδας, με ρεκόρ που θα καταρριφθεί μόνο το 1959.

Στην πρώτη φάση της Κατοχής, ο Λαμπράκης, όπως και τόσοι άλλοι, ασχολείται κυρίως με τον αγώνα για την επιβίωση. Αγώνα όχι μόνο ατομικό, αλλά και συλλογικό. Τον φονικό χειμώνα του 1941-42 πρωτοστατεί στη δημιουργία της Ένωσης Ελλήνων Αθλητών, συλλογικότητας που διεκδικεί από τις κατοχικές αρχές τη λειτουργία συσσιτίου και αποσπά από τον ΣΕΓΑΣ τη διάθεση του 30% των εισπράξεων από τις αθλητικές συναντήσεις για βοηθήματα προς τους άπορους αθλητές.

Όταν το Δ.Σ. του ΣΕΓΑΣ καταφεύγει στο Ιταλικό Φρουραρχείο για να απαγορεύσει εκδήλωση της «ανταγωνιστικής» ΕΑΑ, ο Λαμπράκης και άλλα μέλη της τελευταίας θα σπάσουν τα γραφεία του στο Κολωνάκι.

Σε καλύτερη μοίρα ο ίδιος, ως γιατρός και δη επαρχιώτης, προσφέρει επίσης στους συναθλητές του δωρεάν ιατρικές υπηρεσίες και φροντίζει για την τροφοδοσία τους με «θρεψίνη».

Από ένα σημείο τουλάχιστον και μετά, η ΕΕΑ αποτελεί πάντως τμήμα του ευρύτερου ΕΑΜικού κινήματος. Ο ίδιος ο Λαμπράκης εντάσσεται στο ΕΑΜ στις αρχές του 1943, επηρεασμένος από την πρόσφατη εκτέλεση ενός συγχωριανού και παιδικού του φίλου από τους κατακτητές, ενώ μετέχει ενεργά στη νικηφόρα παλλαϊκή εξέγερση του Φεβρουαρίου-Μαρτίου ενάντια στην πολιτική επιστράτευση. Στις 25 Μαρτίου 1943 πρωτοστατεί μάλιστα στο επεισοδιακό στεφάνωμα της προτομής του Ξάνθου, στο Κολωνάκι, παρά τις επανειλημμένες επιθέσεις της καραμπινιερίας στους διαδηλωτές. Το επόμενο διάστημα, τέλος, διοχετεύει φαρμακευτικό υλικό στον ΕΛΑΣ.

Παρόμοια στράτευση επιδεικνύουν και ορισμένοι τουλάχιστον από τους στενότερους συγγενείς του.

Ο αδερφός του Θεόδωρος του αφήνει τη διαχείριση της κλινικής του και βγαίνει στο βουνό, ως γιατρός του αντάρτικου νοσοκομείου που εγκαταστάθηκε στο σανατόριο της Πέτρας, στον Όλυμπο. Ο αδερφός τους Μήτσος συλλαμβάνεται το 1944 από τους Γερμανούς στην Κερασίτσα ως κομμουνιστής και στέλνεται στο Νταχάου, απ’ όπου θα επιστρέψει μετά τον πόλεμο επιληπτικός, με σακατεμένη υγεία. Ένας ξάδερφος (Οδυσσέας Τσουκόπουλος) βγαίνει στο βουνό με τον ΕΛΑΣ Πελοποννήσου κι ένας άλλος (Γιάννης Τσουκόπουλος) εκτελείται τον Σεπτέμβριο του 1944 από τους ταγματασφαλίτες στην Τρίπολη.

Στο μαιευτήριο «Μαρίκα Ηλιάδη» κάνει την ειδικότητα της γυναικολογίας και παραμένει και στη συνέχεια ως γιατρός, από το 1939 μέχρι το 1945. Στη διάρκεια των Δεκεμβριανών ο Λαμπράκης θα παραμείνει ως χειρουργός στο «Μαρίκα Ηλιάδη».

Το 1950 κατέλαβε τη θέση του υφηγητή Μαιευτικής – Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ η έκδοση των δυο πρώτων τόμων της «Κλινικής Ενδοκρινολογίας» (1954-1956), τον καθιστούν κορυφή στην εγχώρια ιατρική κοινότητα.

Όσο για την κοινωνική δράση του, καθιέρωσε τη δωρεάν ιατρική εξέταση για απόρους μία μέρα την εβδομάδα στο ιατρείο του και στην Τρίπολη, μία μέρα τον μήνα.

Η πετυχημένη εκλογική κάθοδος του αδερφού του Θεόδωρου, ως υποψηφίου της κεντροαριστερής ΕΠΕΚ, στους κόλπους της αντικαραμανλικής Δημοκρατικής Ενωσης, τον Φλεβάρη του 1956, ήταν το έναυσμα για το Γρηγόρη να σκεφτεί την κάθοδό του στην πολιτική. Όμως, τον Ιούλιο του 1956, λίγους μόνο μήνες μετά την εκλογή του, ο Θεόδωρος θα πεθάνει από καρδιακή προσβολή.

Ο ίδιος στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1961 εκλέχτηκε βουλευτής του ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο, εκλογική συνεργασία της ΕΔΑ με το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα) στην Α’ Περιφέρεια του Πειραιά. Ως βουλευτής, βρέθηκε στο πλευρό του λαού, συμμετείχε στις εργατικές, λαϊκές κινητοποιήσεις. Πρωτοστάτησε, παράλληλα, στο φιλειρηνικό κίνημα, αναπτύσσοντας πλούσια δράση μέσα απ’ τις γραμμές της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), ως αντιπρόεδρός της.

Ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους συναδέλφους του στον ενάμιση μόλις χρόνο που κύλησε ανάμεσα στην εκλογή και τη δολοφονία του, για τη μαχητική στάση του απέναντι σε ένα καθεστώς ασύστολης κρατικής τρομοκρατίας.

Πέτυχε να γίνει το σύμβολο της νέας γενιάς αγωνιστών, που στην πορεία κατάφερε να προσδώσει στην ελληνική δεκαετία του 1960 τον χαρακτήρα μιας αγωνιστικής και πολιτισμικής αναγέννησης, που δεν περιορίζεται στα μεγάλα λόγια αλλά παλεύει να επιβάλει τον έμπρακτο σεβασμό της δημοκρατικής νομιμότητας.

Η πολιτική του πλατφόρμα συνδύαζε την υπεράσπιση της ειρήνης και την προσπάθεια περιορισμού των στρατιωτικών εξοπλισμών, με το όραμα ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους, η οικοδόμηση του οποίου θα γινόταν εφικτή με τη δραστική μείωση των πολεμικών δαπανών και τον αναπροσανατολισμό της εγχώριας και παγκόσμιας παραγωγής καθώς και τον διαρκή αγώνα για δημοκρατία.

Σε ομιλία του στη Βουλή, πριν από 59 χρόνια, στις 17/5/1962, τα λόγια του είναι τόσο σημερινά και οικεία.

«Κρίση, αδιέξοδο, καθυστέρηση, όλο ίδιες λέξεις επαναλαμβάνονται. Χορεύουν γύρω-γύρω στον ίδιο χορό του Ζαλόγγου. Ελλάδα πλούσια, Ελλάδα υπανάπτυκτη, Ελλάδα κοιτίδα του πολιτισμού. Ελλάδα με τους χιλιάδες αγράμματους και τα ερειπωμένα σχολεία, Ελλάδα με σχολεία χωρίς δασκάλους, Ελλάδα με δασκάλους χωρίς δουλειά».

Εξίσου οικείες και σημερινές οι διαμαρτυρίες του για την ανάδειξη στην ευρωπαϊκή ηγεσία του ΝΑΤΟ κάποιων Γερμανών στρατηγών με φρικαλέα προϋπηρεσία στις τάξεις της χιτλερικής Βέρμαχτ.

Πάνω απ’ όλα, ο Λαμπράκης θα ξεχωρίσει, για την επίμονη μαχητικότητά του ενάντια στο κράτος των εθνικοφρόνων, την απουσία ενδοιασμών ν’ ανταποδώσει λόγο στον λόγο και πλήγμα στο πλήγμα.

Να σημειωθούν τα παρακάτω, που δείχνουν το πάθος του Γρηγόρη Λαμπράκη για τα πιστεύω του.

Στις 13 Μαρτίου 1963 ξαπλώνει μέσα στη Βουλή με μια γροθιά τον βουλευτή Κιλκίς της ΕΡΕ και παλιό διοικητή των εκεί ταγματασφαλιτών, Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο, όταν αυτός τον αποκάλεσε «πούστη», απείλησε την ΕΔΑ με «θάψιμο» και σήκωσε χέρι στον Αντώνη Μπριλλάκη.

Στις 21 Απριλίου, παλεύει πεισματικά μόνος ενάντια σε τεράστιες αστυνομικές δυνάμεις, για τη συμβολική πραγματοποίηση της μαραθώνιας πορείας που απαγόρευσε, ως «εθνικά επικίνδυνη», η κυβέρνηση Καραμανλή. Βάδισε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μόνος του, εν μέσω απειλών, πριν τελικά συλληφθεί και κρατηθεί για μερικές ώρες.

ΕΔΑ - Κίνημα Ειρήνης - ΕΕΔΥΕ - Γρηγόρης Λαμπράκης
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης στην πρώτη Μαραθώνια πορεία ειρήνης

Στις 26 Απριλίου φτάνει στο Λονδίνο, για να συμπαρασταθεί στην Μπέτυ Αμπατιέλου, σύζυγο του βαρυποινίτη κομμουνιστή συνδικαλιστή Αντώνη Αμπατιέλου, που διεκδικεί μαχητικά μια ακρόαση από τη Φρειδερίκη για να επαναφέρει στην επικαιρότητα το ζήτημα των πολιτικών κρατουμένων που σαπίζουν στα κάτεργα του Ελληνικού Βασιλείου. Με δηλώσεις του προς τις βρετανικές εφημερίδες (29/4) προειδοποιεί τη Φρειδερίκη ότι «με την πολιτική της οδηγεί τον θρόνο στον όλεθρο». Η στοχοποίησή του ως ηθικού αυτουργού του διεθνούς διασυρμού της βασίλισσας από τον δεξιό Τύπο θα «νομιμοποιήσει» ηθικά την εξόντωσή του στα μάτια των μελλοντικών δολοφόνων του.

Στις 9 Μαΐου υπερασπίζεται την Αμπατιέλου από το βήμα της Βουλής, μπροστά στον διάδοχο Κωνσταντίνο και τον υπασπιστή του, ταγματάρχη Αρναούτη.

Φτάνουμε στο σημαντικότερο σημείο, στις 22 του Μάη του 1963. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να μιλήσει σε συγκέντρωση της Επιτροπής Ειρήνης Θεσσαλονίκης με θέμα: «Ειρήνη και αφοπλισμός διά τον κόσμον ολόκληρον και διά την Ελλάδα».

Ήδη από το πρωί εκείνης της μέρας, στην ΕΔΑ είχε φτάσει η πληροφορία πως σχεδιαζόταν επίθεση εναντίον του Λαμπράκη. Μάλιστα, εκ μέρους της ΕΔΑ, ο Σύλλας Παπαδημητρίου επικοινώνησε με τον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης ζητώντας να παρθούν μέτρα για την προστασία του Λαμπράκη.

Η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερα βαριά και φορτισμένη και όλα έδειχναν πως κάτι φοβερό θα γινόταν εκείνο το βράδυ σε βάρος του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ήταν ξεκάθαρο ότι θα ακολουθούσε εφαρμογή σχεδίου δολοφονίας του, που και ο ίδιος ακόμα υποχρεώθηκε να μιλήσει γι’ αυτό, από τα μικρόφωνα της συγκέντρωσης, λίγη ώρα πριν δεχτεί το δολοφονικό χτύπημα, λέγοντας χαρακτηριστικά:

«Προσοχή, προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Σαν εκπρόσωπος του Έθνους και του Λαού, καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονίας μου και καλώ τον υπουργό Βορείου Ελλάδος, τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, τον διευθυντή της Αστυνομίας και τον διοικητή Ασφαλείας να προστατεύσουν τη συγκέντρωση και τη ζωή μου».

Περίπου στις 8.20 το βράδυ, ο Λαμπράκης ξεκίνησε από το ξενοδοχείο «Κοσμοπολίτ», όπου έμενε, για να πάει στο χώρο της συγκέντρωσης. Τότε δέχθηκε την πρώτη επίθεση από τους «παρακρατικούς», οι οποίοι τον χτύπησαν στο κεφάλι.

Ακολούθησε προσπάθεια των τραμπούκων να μπουν στο κτίριο όπου γινόταν η συγκέντρωση και λιθοβολισμός των παραθύρων του κτιρίου, ενώ φώναζαν διάφορα αντικομμουνιστικά συνθήματα όπως «Βούλγαροι θα πεθάνετε, Βούλγαρε Λαμπράκη θα πεθάνεις, θα πεθάνετε όλοι σας».

Καθώς η συγκέντρωση βρισκόταν σε εξέλιξη, ο Γιώργης Τσαρουχάς, στέλεχος του ΚΚΕ και βουλευτής Καβάλας, ενημερώθηκε για τα γεγονότα και προσήλθε στο χώρο της συγκέντρωσης. Έξω από το κτίριο, ένας απ’ τους τραμπούκους τον χτύπησε στο κεφάλι. Στη συνέχεια, ο Τσαρουχάς επιβιβάστηκε σε ασθενοφόρο, το οποίο και σταμάτησαν οι «παρακρατικοί» για να επιτεθούν εκ νέου στον Τσαρουχά:

«Τότε οι τραμπούκοι όρμησαν», διηγήθηκε ο ίδιος, «έσπασαν με ξύλα τα τζάμια. Δυο – τρεις άντρες έπεσαν απάνω μου, φωνάζοντας “θα πεθάνεις!” και με κτυπούσαν όλοι μαζί στο κεφάλι, στο πρόσωπο, παντού. Με άρπαξαν ύστερα από χέρια και πόδια και με έσυραν. Με κατέβασαν από το αυτοκίνητο, μου έδωσαν κι άλλα χτυπήματα και έχασα τις αισθήσεις μου».

Η εκδήλωση τελείωσε και η αστυνομία απαγόρεψε την άμεση έξοδο των συγκεντρωμένων. Όταν δε επέτρεψε την έξοδο του Λαμπράκη , διέταξε να τον συνοδεύσουν ελάχιστα άτομα.

Γύρω στις 10.15 μ.μ. και ενώ ο Λαμπράκης βάδιζε προς το ξενοδοχείο «Κοσμοπολίτ», ομάδα τραμπούκων κινήθηκε εναντίον του. Τότε ένα τρίκυκλο με οδηγό τον Σπύρο Κοτζαμάνη, που ήταν σταθμευμένο κοντά στο χώρο της συγκέντρωσης, κατευθύνθηκε εναντίον του Λαμπράκη και ο Μανώλης Εμμανουηλίδης που βρισκόταν στο πίσω μέρος του οχήματος χτύπησε με λοστό θανάσιμα τον Λαμπράκη .

Μάρτυρες μάλιστα κατέθεσαν πως το τρίκυκλο ξεκίνησε ύστερα από υπόδειξη ένστολου ανθυπομοίραρχου, ο οποίος είπε στον Κοτζαμάνη: «Βάλε εμπρός, τι κάθεσαι, έρχονται».

Καθώς οι δράστες διέφευγαν με το τρίκυκλο, οι αστυνομικοί δεν τους καταδίωξαν. Θα είχαν μάλιστα καταφέρει να εξαφανιστούν, αν δεν πηδούσε στην καρότσα του τρίκυκλου ο Μανώλης Χατζηαποστόλου, ο οποίος αφού κατάφερε να εξουδετερώσει τον Εμμανουηλίδη, επιτέθηκε στον Κοτζαμάνη με σκοπό να τον αναγκάσει να σταματήσει το τρίκυκλο. Για το σάλτο του πάνω στο τρίκυκλο ο Χατζηαποστόλου απέκτησε την προσωνυμία «Τίγρης».

Τελικά, ο Κοτζαμάνης σταμάτησε και κρατώντας γκλομπ κινήθηκε εναντίον του Χατζηαποστόλου. Τότε επενέβησαν διερχόμενοι και λίγο αργότερα στο σημείο έφθασε ένας τροχονόμος ο οποίος και συνέλαβε τον Κοτζαμάνη.

Όσο εξελίσσονταν τα παραπάνω, ο Λαμπράκης μεταφέρθηκε σε Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ερυθρού Σταυρού και στη συνέχεια στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, ανάμεσά τους και ορισμένοι που κατέφθασαν απ’ το εξωτερικό (Βρετανία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σοβιετική Ένωση), η κατάσταση του Λαμπράκη ήταν μη αναστρέψιμη.

Η προδιαγεγραμμένη δολοφονία έγινε με τον πιο επίσημο τρόπο, παρουσία:

– 180 ανδρών της Χωροφυλακής και αξιωματικών που βρίσκονταν εκεί με στολή. Πόσοι ήταν παρόντες με πολιτικά κανείς δεν ξέρει.

– Του υποστράτηγου Κωνσταντίνου Μήτσου, επιθεωρητή Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδας.

– Του συνταγματάρχη Ευθύμιου Καμουτσή, διευθυντή της Αστυνομίας Θεσσαλονίκης.

– Του αντισυνταγματάρχη Μιχαήλ Διαμαντόπουλου, υποδιευθυντή της Αστυνομίας.

– Του ταγματάρχη Κωνσταντίνου Δόλκα, διοικητή Εθνικής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης.

– Των υπομοιράρχων Εμ. Καπελώνη και Δ. Κατσούλη.

– Εκατοντάδων παρακρατικών που πραγματοποιούσαν αντισυγκέντρωση.

Όταν ένας βουλευτής και μάλιστα τόσο γνωστός, με τη δραστηριότητα του Γρηγόρη Λαμπράκη, δολοφονείται κάτω από αυτές τις συνθήκες, τότε δεν χωράει αμφιβολία πως η δολοφονία ήταν προσχεδιασμένη και με σαφή πολιτικά κίνητρα.

Η συγκεκριμένη δολοφονική πράξη των παρακρατικών κινδύνευε να χαρακτηριστεί «τροχαίο ατύχημα» -έτσι φαίνεται το είχαν σχεδιάσει κράτος και παρακράτος- αν δεν συνέβαιναν δύο τυχαία περιστατικά.

Το πρώτο συνδέεται με το όνομα του Εμμανουήλ Χατζηαποστόλου, του επονομαζόμενου «Τίγρη», συνοδοιπόρου του Λαμπράκη στην πρώτη μαραθώνια πορεία, που με το άλμα του στο τρίκυκλο δεν άφησε περιθώρια στους δολοφόνους να ξεφύγουν και στο επίσημο κράτος να εξαφανίσει τα ίχνη του εγκλήματος.

Το δεύτερο συνδέεται με τον Γιώργο Σωτηρχόπουλο, που, αν και μη αριστερός τότε, ούτε καν «πολιτικοποιημένος», αποκάλυψε τον διάλογο που είχε με τον Γκοτζαμάνη το πρωί της ίδιας μέρας, όταν αρνήθηκε να του κάνει μια μεταφορά με το τρίκυκλο, λέγοντάς του: «Απόψε θα κάνω τη μεγαλύτερη τρέλα της ζωής μου, μέχρι που θα σκοτώσω άνθρωπο».

Η δολοφονία του Λαμπράκη είναι ένα κορυφαίο σημείο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Σε όλη τη διαδρομή της δείχνει τη φύση και τον χαρακτήρα του μετεμφυλιακού καθεστώτος και υπογραμμίζει τις ευθύνες όλων εκείνων που εκκόλαψαν το αυγό του φιδιού, μέσα από το οποίο ξεπρόβαλε το «πουλί» της δικτατορίας των συνταγματαρχών τέσσερα χρόνια αργότερα.

Να μη λησμονούμε πως το παρακράτος δημιουργήθηκε από το ίδιο το κράτος, που είχε την ευθύνη των πράξεών του και το ενίσχυε και όσο μπορούσε το ενδυνάμωνε. Το Kράτος δημιούργησε τις παρακρατικές οργανώσεις στις οποίες πρωταγωνιστούσαν λούμπεν και φασιστικά στοιχεία με δοσιλογική δράση στα χρόνια της κατοχής.

Το Κράτος, επίσης συντηρούσε και κατεύθυνε τη δράση των παρακρατικών οργανώσεων ενώ κρατικής έμπνευσης ήταν οι αντισυγκεντρώσεις. Και όλα αυτά στο όνομα της αντιμετώπισης του κομμουνισμού, με ιδεολογία την εθνικόφρονη αντικομμουνιστική υστερία.

Οι περισσότεροι από τους εμπλεκόμενους στη δολοφονία του Λαμπράκη στο τέλος «βγήκαν λάδι». Η δίκη που έγινε στο διάστημα Οκτώβρη – Δεκέμβρη 1966 κατέληξε στο. συμπέρασμα ότι, ουσιαστικά, δεν υπήρχε δολοφονία!!!

Και ο Γκοτζαμάνης με τον Εμμανουηλίδη, που καταδικάστηκαν κατά συγχώνευση σε 11 και 8,5 χρόνια αντίστοιχα για πρόκληση «βαριών σωματικών κακώσεων» (Γκοτζαμάνης) και για «συνέργεια» (Εμμανουηλίδης), αποφυλακίστηκαν επί χούντας!!!

Οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής συνελήφθησαν και εξορίστηκαν ενώ ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης φυλακίστηκε.

27 Μάη 2021. 58 χρόνια μετά η προσφορά και οι αγώνες του Γρηγόρη Λαμπράκη είναι χαραγμένοι για πάντα στη μνήμη του λαού. Αυτή τη μνήμη που κάποιοι σύγχρονοι αχυράνθρωποι μιας πολιτικής ελίτ θέλουν να ρίξουν στη λήθη, υποστηρίζοντας ότι άνθρωποι σαν τον Λαμπράκη διχάζουν. Μόνο που λησμονούν πως άνθρωποι του αγώνα, που υπηρέτησαν τις πανανθρώπινες αξίες, δε μπορούν να ξεχαστούν.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ζει και θα ζει!

Σύνταξη – Επιμέλεια: Γιάννης Αγγέλου

Πηγές: www.rizospastis.gr, www.mpa.gr, www.efsyn.gr, www.solidaritywebradio.gr, eretikos.gr, www.alfavita.gr, www.pagenews.gr, www.arcadonxronoi.gr

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...