Η Ιταλία βρίσκεται σε καραντίνα εδώ και έναν μήνα, από τις 9 Μαρτίου, ενώ θα ισχύσει τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα με τον συνολικό αριθμό των περιστατικών κορονοϊού να είναι 128.948, και τους νεκρούς να φτάνουν τους 15.887.
Αυτή η κατάσταση έχει φέρει τους εργαζομένους στα όριά τους, αφού, όπως δηλώνουν, αδυνατούν πλέον να επιβιώσουν και να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους.
Δεν μπορώ να το αντέξω πια. Είμαι έτοιμος να καταρρεύσω. Μας λιμοκτονούν.
δήλωσε ένας καταστηματάρχης της νότιας πόλης του Μπάρι
Ένας άλλος Ιταλός σημειώνει:
Δεν έχουμε πλέον τρόφιμα ή χρήματα. Το κατάστημά μου έχει κλείσει για 20 ημέρες τώρα. Πώς υποτίθεται ότι θα ζήσω;
Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι την προηγούμενη εβδομάδα σε συγκεκριμένο κατάστημα τροφίμων 20 οικογένειες προσπάθησαν να φύγουν χωρίς να πληρώσουν.
Πριν από δύο εβδομάδες, η ιταλική κυβέρνηση παρουσίασε ένα πακέτο 25 δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο περιλάμβανε διατάξεις για να βοηθήσει τους εργαζομένους που αντιμετωπίζουν προσωρινές απολύσεις. Αλλά από αυτό το μέτρο αποκλείονται πολλοί εργαζόμενοι, ενώ υπάρχει κοινή πεποίθηση πως πρέπει να γίνουν περισσότερα.
Ο Φράνκο Λοκοτέλι, επικεφαλής του ανώτατου συμβουλίου υγείας της Ιταλίας προκλητικά δήλωσε ότι αναγνωρίζονται οι θυσίες του ιταλικού λαού και ότι οι περιορισμοί έχουν αποτέλεσμα. Είπε χαρακτηριστικά:
Πρέπει να στείλουμε ένα μήνυμα ενθάρρυνσης – ακόμα περισσότερο επειδή οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να κάνουν θυσίες αν βλέπουν και κατανοούν την υποκείμενη λογική
Αποτελεί πρόκληση να καλούν τον μαστιζόμενο, από την πανδημία και τις πολιτικές τους, ιταλικό λαό να κάνει και άλλες θυσίες και την ίδια ώρα να μην λαμβάνεται κανένα ουσιαστικό μέτρο αντιμετώπισης της οριακής κατάστασης που βρίσκονται αλλά και της εξασφάλισης υψηλού επιπέδου ιατρικής φροντίδας εναρμονισμένη με το επίπεδο της σύγχρονης επιστήμης.
Αυτή η κατάσταση στην Ιταλία υποδηλώνει ότι ένα άλλο αναδυόμενο μέτωπο για τις αστικές τάξεις όλων των χωρών “στη μάχη κατά του κορονοϊού” θα είναι η διατήρηση του δημόσιου ηθικού και της κοινωνικής τάξης. Ο φόβος για την δικαιολογημένη οργή των εργαζομένων και την στόχευση του πραγματικού εχθρού για τα δεινά και συνολικά τη ζωή του λαού τρομάζει τα αστικά επιτελεία. Ας γίνει ο φόβος τους πραγματικότητα.
