Στηρίζουμε τους φαντάρους με όλες μας τις δυνάμεις

Στρατιώτες
Φώτο Αρχείου / Πηγή: Eurokinissi

Του Γιάννη Τασιούλα*

Σαν συνδικαλιστής  αλλά και μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης για τα δικαιώματα των στρατευμένων, καλώ όλους τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τους εργαζόμενους του κλάδου μας, με όλες τις δυνάμεις μας να εκφράσουμε την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή μας στους στρατευμένους και να αγωνιστούμε για τα δικαιώματά τους.

Σαν συνδικαλιστής και σαν συνδικάτα είμαστε υποχρεωμένοι για κάτι τέτοιο.

Αφενός η μεγάλη πλειοψηφία των φαντάρων είναι εργαζόμενοι ή παιδιά της εργατικής τάξης, αλλά είναι και αναγκαίο να εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας γιατί τα παιδιά των εργατών είναι στην πρώτη γραμμή στα σύνορα για να υπερασπίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.

Δε ισχύει λοιπόν το μοτίβο που στήθηκε και υπηρετείται μέχρι κεραίας ως σήμερα από τις κυβερνήσεις, τα αστικά κόμματα, τον κυβερνητικό – εργοδοτικό συνδικαλισμό μέσα στο εργατικό κίνημα και άλλους που εμφανίζονται ως δήθεν «αντικειμενικοί», είναι λίγο – πολύ ότι: «Τα συνδικάτα πρέπει να ασχολούνται μόνο με τα του οίκου τους, δηλ. το μεροκάματο, την ασφάλιση, το πολύ – πολύ με τα ζητήματα του πολιτισμού και τίποτα πέραν αυτών».

Απόρροια αυτού, είναι ότι τα συνδικάτα δεν χρειάζεται να ασχολούνται με άλλα κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν τόσο τους ίδιους τους εργαζόμενους, όσο και τις οικογένειές τους και έχουν αρνητικές συνέπειες στη ζωή τους.

Στη βάση αυτή, θεωρείται έξω από τα καθήκοντα των συνδικάτων να ασχοληθούν με τους πολέμους και τις αιτίες που τους γεννούν, την προσφυγιά, με το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, με τις τεράστιες ελλείψεις στην υγεία – πρόνοια και τις ευθύνες που υπάρχουν, με μεγάλα προβλήματα γενικότερου ενδιαφέροντος.

Μια πλευρά, που εκφράζεται για να περιορίσει το ρόλο των συνδικάτων και την παρέμβασή του, αφορά τη στρατευμένη νεολαία. Η λογική που λέει, ότι οι στρατιώτες δεν πρέπει να έχουν επικοινωνία με τα συνδικάτα, είναι πέρα για πέρα αντιδραστική και εξυπηρετεί όσους θέλουν να χρησιμοποιούν το στρατό και τους στρατευμένους για σκοπούς πέρα και έξω από την προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Βολεύει όσους υπερασπίζονται ότι ο στρατός πρέπει να λειτουργεί και να εξυπηρετεί τα σχέδια του ΝΑΤΟ, όσους θέλουν να  στέλνονται στρατιωτικές αποστολές εκτός Ελλάδας που δεν έχουν καμία σχέση με τον πραγματικό ρόλο του στρατού για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Στο ερώτημα: Αν πρέπει τα συνδικάτα πρέπει να ασχολούνται και να παρεμβαίνουν για τα ζητήματα της στρατευμένης νεολαίας, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: ΝΑΙ, πρέπει να το κάνουν.

  • Πρώτα από όλα γιατί τη στρατιωτική τους θητεία υπηρετούν παιδιά της εργατικής τάξης. Τα συνδικάτα έχουν καθήκον και να ενημερώσουν τα στρατευμένα παιδιά για όλα τα ζητήματα και τις εξελίξεις, να φωτίζουν πλευρές από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης, να στέκονται δίπλα σε προβλήματα των στρατευμένων και να τα αναδείξουν, θέτοντας συγκεκριμένα αιτήματα που βοηθάνε στη βελτίωση της στρατιωτικής τους θητείας.

Για παράδειγμα, σήμερα υπάρχει ανάγκη να προβληθούν τα ζητήματα της ασφάλειας της υγείας των στρατευμένων, λόγω της εμφάνισης της πανδημίας του κορονοϊού, με συγκεκριμένα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση της διασποράς του. Χρειάζεται να ενισχυθεί το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό και οι υποδομές μέσα στο στράτευμα κλπ.

  • Γιατί πάρα πολλοί από τους στρατευμένους νέους που μπήκαν από μικροί στην παραγωγή και το μεροκάματο είναι μέλη των εργατικών συνδικάτων. Η ιδιότητα του μέλους δεν αναστέλλεται λόγω της στρατιωτικής θητείας, ούτε τα συνδικάτα ενεργούν εκ περιτροπής για τα μέλη τους. Όπως παλεύουν για τα μέλη τους που έχουν βγει από την παραγωγή λόγω της ανεργίας, των χιλιάδων απολύσεων που κάνει η εργοδοσία για να εξασφαλίσει τα συμφέροντα και τα κέρδη της, έτσι και για τους στρατευμένους πρέπει να έχουν γνώση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να υπάρχουν αποτελέσματα.

Για παράδειγμα, τα συνδικάτα δεν μπορούν να μένουν αμέτοχα όταν ο στρατιώτης, που είναι μέλος τους, με το «τεράστιο» ποσό των 8,62 ευρώ το μήνα πρέπει να αντιμετωπίσει ένα σωρό ανάγκες. Πρέπει να θέσουν ζητήματα, που απαντάνε ολοκληρωμένα στο πρόβλημα, για γενναία αύξηση της «μηνιαίας» ενίσχυσης στους οπλίτες, για πάγωμα δανείων και χρεών προς το δημόσιο για το διάστημα της στρατιωτικής θητείας.

  • Γιατί όποιος υπηρετεί την στρατιωτική του θητεία δεν σημαίνει ότι μπαίνει σε κάποια «γυάλα» και αποκόπτεται από την υπόλοιπη κοινωνία και από τους συναδέλφους του που δούλευαν μαζί στο γιαπί, στο εργοστάσιο, στους χώρους δουλειάς. Ούτε σταματάνε οι υποχρεώσεις της εργοδοσίας να επαναπροσλάβει κάποιον που διέκοψε την εργασία του για να κάνει την στρατιωτική του θητεία. Τα ταξικά συνδικάτα είναι η εγγύηση για την προστασία των δικαιωμάτων και σε τέτοιες περιπτώσεις που είναι ένας ακόμη λόγος να μην αδυνατίσει η επικοινωνία και οι δεσμοί ανάμεσα σε συνδικάτα και στρατευμένους.

Τελειώνοντας, υπάρχει και ένα ακόμη κριτήριο που οδηγεί και προσανατολίζει τα συνδικάτα για την σταθερή ενασχόληση και παρέμβαση με τα ζητήματα, τα προβλήματα και τα δικαιώματα που έχουν οι στρατευμένοι νέοι. Όσο οι διάφοροι απολογητές του συστήματος του κεφαλαίου και των δυνάμεων του, που έχουν τσακίσει το λαό, που συνεχώς προσθέτουν νέα αντεργατικά μέτρα στις πλάτες του, θα υποστηρίζουν ότι τα συνδικάτα δεν πρέπει να ασχολούνται με το τι γίνεται μέσα στο στρατό με τα παιδιά μας που υπηρετούν τη θητεία τους, τόσο πιο πολύ τα συνδικάτα πρέπει να σχεδιάζουν και να εντείνουν την παρέμβασή τους.

Γιάννης Τασιούλας,
Μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης για τα δικαιώματα των στρατευμένων
και Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων
& Συναφών Επαγγελμάτων Ελλάδας

Δείτε ακόμα...