Πολιτικές πλευρές της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη μέσα από τον ξένο τύπο της εποχής

Η είδηση σε τίτλους εκείνων των ημερών τόσο των αστικών, όσο και των «κομμουνιστικών», αριστερών εντύπων, είναι χαρακτηριστικό, των ιδεολογικοπολιτικών αφετηριών και σημείων αναφοράς της εποχής, όπου κομβικά ζητήματα που είχαν να κάνουν με την τότε αστική διαχείριση, όπου το κουβάρι ΝΑΤΟ, αμερικάνοι, κυβερνήσεις, κρατικές / παρακρατικές υπηρεσίες κλπ, χρησιμοποιείται περισσότερο για να θολώσει παρά για να ξεκαθαρίσει ζητήματα.  

  • L’ UNITA΄ |>  Μετά την επίθεση στους βουλευτές της ΕΔΑ οι Έλληνες διαδηλώνουν κατά της δολοφονικής κυβέρνησης
  • L’Humanité |> H τεράστια λαϊκή εκδήλωση επί ευκαιρία της κηδείας του Λαμπράκη ανησυχεί την Ελληνική Κυβέρνηση

Le Figaro |> Ο φόνος ενός βουλευτή διαιρεί την Ελλάδα
The New York Times |> H ανάκριση για το φόνο Έλληνα αριστερού αποκαλύπτει δράση αντικομουνιστικών ομάδων
The Economist |> Δολοφονία ή δυστύχημα;
The Daily Telegraph |> 100.000 Έλληνες στην κηδεία. Οι αριστεροί κραυγάζουν όχι άλλο αίμα!
Tribune |> Ο άνθρωπος που πέθανε για τη δημοκρατία
Aurore |> Βδελυρά απόπειρα κατά αριστερού βουλευτή
Paris Presse |> Ζωηρή συγκίνηση στην Αθήνα: Ο βουλευτής της Αριστεράς Λαμπράκης απεβίωσε λόγω των πληγών του

  • Δήλωση Bertrand Russell -«λόρδου Ράσελ» στην Sunday Telegraph:  «Τέτοια είναι η τρομοκρατία στην Ελλάδα ώστε παρέστη ανάγκη να απευθυνθεί τηλεφωνική έκκληση σε μένα για να εξευρεθούν χειρούργοι οι οποίοι να θεραπεύσουν τον τραυματία».

Γενικά, όλα τα ρεπορτάζ, έχουν τη μορφή αστυνομικού δελτίου, όπου η έννοια του κράτους στην ουσία του λείπει παντελώς και η ταξική πάλη έχει αναχθεί σε έναν «αγώνα για τον εκδημοκρατισμό» (άλλος ένας διαχρονικά παρεξηγημένος όρος -όπως είπε ο Anatole France «La loi, dans un grand souci d’égalité, interdit aux riches comme aux pauvres de coucher sous les ponts, de mendier dans les rues et de voler du pain»Ο νόμος, ανησυχώντας για την ανισότητα, απαγορεύει και στους πλούσιους και τους φτωχούς να κοιμούνται κάτω από γέφυρες, να ζητιανεύουν  στους δρόμους και να κλέβουν ψωμί !!)
Και μάλιστα –κάνοντας ένα χρονικό άλμα με αναφορές στον, τότε αντιπολίτευση, Γ. Παπανδρέου,  ως μπροστάρη «γέροντα της –δήθεν, δημοκρατίας» και αποφεύγοντας ακόμα και την απλή αναφορά σε μια περίοδο έντονων ενδοαστικών αντιθέσεων και ανακατατάξεων στο αστικό πολιτικό σύστημα.

Θυμίζουμε πως η Ένωση Κέντρου, είχε συγκροτηθεί λίγο πριν τις εκλογές του 1961 ως δεύτερος αστικός πόλος, διεξάγοντας τον λεγόμενο «ανένδοτο αγώνα» -ουσιαστικά αντικομμουνιστικό διμέτωπο κατά της κυβέρνησης (ΕΡΕ) και της ΕΔΑ –που συσπείρωνε τότε και τους κομμουνιστές, ύστερα από την τραγικά λαθεμένη απόφαση της 8ης Ολομέλειας της ΚΕ το ’58 (διάλυσης των ΚΟ του, στην Ελλάδα)

Είναι χαρακτηριστικό πως ο Γ. Παπανδρέου, την περίοδο που προσανατολιζόταν σε εκλογική συνεργασία με τον Κ. Καραμανλή (1960), δήλωσε σε σύσκεψη με συνεργάτες του: «(…) Τα στρατόπεδα θα είναι δύο. Από το ένα μέρος θα είμεθα οι εθνικόφρονες. Από το άλλο μέρος θα είναι οι κομμουνισταί. Θα κάμωμεν τα εκλογάς με χωροφύλακας και με το πιστόλι στο χέρι»
(βλ |> Κωνσταντίνος Καραμανλής, Αρχείο. Γεγονότα και Κείμενα, τόμ. 4, «Η Καθημερινή», Αθήνα, 2005, σελ. 347).

Δεκάδες ήταν οι κρατικές και οι «παρακρατικές» υπηρεσίες και οργανώσεις που δρούσαν με στόχο την καταπολέμηση του κομμουνισμού. Οι οργανώσεις αυτές, απαρτιζόμενες από πρώην δοσίλογους, ταγματασφαλίτες και στοιχεία του υποκόσμου, λειτουργούσαν για λογαριασμό της καπιταλιστικής εξουσίας, βρίσκονταν στην υπηρεσία ή και κάτω από τον έλεγχο του αστικού κράτους.

Οφείλουμε να σημειώσουμε πως ο όρος «παρακράτος» -όπως είπαμε και εισαγωγικά, που έχει καθιερωθεί και χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει οργανώσεις που λειτουργούν έκνομα και «ανεξάρτητα» απ’ το κράτος, δεν αποδίδει την πραγματικότητα, γιατί ποτέ και πουθενά δεν υπήρξαν «παρακρατικές» οργανώσεις δίχως την καθοδήγηση και την εμπλοκή κρατικών υπηρεσιών δηλ. αυτές δεν λειτουργούν «παρά» το αστικό κράτος, αλλά στο πλάι του και πάντα στην υπηρεσία του και υπό τις διαταγές του.

Τις βόμβες τις βάζουν τα αφεντικά
Άρμα των μαζών είναι η ταξική πάλη

Η 10ετία του 1960 χαρακτηρίζεται σε όλη την Ευρώπη (και με τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας ξεχωριστά, ανάλογα με τη θέση της στην καπιταλιστική πυραμίδα κλπ) από πολλά γεγονότα τέτοιου είδους:
12-Δεκ-1969 |> Η σφαγή στην Piazza Fontana: Μια βόμβα υψηλής ισχύος εκρήγνυται στην κεντρική αίθουσα της Banca nazionale dell’agricoltura (αγροτικής τράπεζας) του Μιλάνου, όπου ακριβώς απέξω στην Piazza Fontana, ήταν μαζεμένοι αγρότες και καλλιεργητές από την επαρχία. Το δάπεδο της τράπεζας διαλύεται, τινάζεται κυριολεκτικά στον αέρα και 17 άνθρωποι σκοτώνονται και πάνω από 90 τραυματίζονται λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά
Η συγκεκριμένη βομβιστική ενέργεια γίνεται σε μια χώρα –κορωνίδα της αστικής δημοκρατίας (με συνταγματικά καθιερωμένη την απλή αναλογική) όπου, σε όλο το 1969, έγιναν 145 (!!) –ίσως και περισσότερες βομβιστικές επιθέσεις, μια δηλ. κάθε τρεις ημέρες (και λίγες λέμε)
Στις 15 Νοέμβρη στη Monza ένας ανώτατος στρατιωτικός διοικητής, δηλώνει δημόσια -παρουσία εισαγγελέα: «Με δεδομένη την τρέχουσα κατάσταση της αναταραχής σε εργοστάσια και σχολεία, ο στρατός έχει ως αποστολή την προάσπιση των εσωτερικών συνόρων της χώρας – ο στρατός αποτελεί τώρα το μόνο προπύργιο ενάντια στη διατάραξη της τάξης και την αναρχία».

Η σφαγή στην Piazza Fontana -«ένας βρυχηθμός και μετά κόλαση», υπήρξε η αρχή επεξεργασμένου στις λεπτομέρειες πολιτικού σχεδίου ενός νέου μείγματος αστικής διαχείρισης που αλλάζει άρδην το πολιτικό σκηνικό -όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά και σ’ όλη την Ευρώπη, όπου φασίστες και παρακρατικοί, μυστικές υπηρεσίες, «στοές» και «σταγονίδια» διαπλέκονται με το επίσημο κράτος, ενώ το 1970 εμφανίζονται -σχεδόν ταυτόχρονα, Rote Armee Fraktion (RAF) – Baader / Meinhof (ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ) στη Γερμανία – και Brigate Rosse (ερυθρές ταξιαρχίες) στην Ιταλία.
Ο ευρωκομμουνισμός είναι στα σπάργανα, αλλά το PCI έχει ήδη δρομολογήσει τον «ιταλικό δρόμο για το σοσιαλισμό» και ξεκινάει να επεξεργάζεται το «compromesso storico», που στη συνέχεια θα αποτελέσει την αρχή του τέλους του

Lambrakis Responsabili L' Unita 1963
Οι υπεύθυνοι της δολοφονίας του Λαμπράκη

L’ UNITA΄ / Σάββατο 25 Μαΐου 1963
(τίτλος)
Μετά την επίθεση στους βουλευτές της ΕΔΑ
οι Έλληνες διαδηλώνουν κατά της δολοφονικής κυβέρνησης
(υπότιτλος)
Οι φοιτητές της Αθήνας διαδηλώνουν με την κραυγή: “Via Caramanlis” – Να φύγει ο Καραμανλής!
ΑΘΗΝΑ, 24 Μαΐου

|>παραθέτουμε το κείμενο σε κατά λέξη μετάφραση<|
Η μαφιόζικη επίθεση εναντίον του ανεξάρτητου βουλευτή της ελληνικής αριστεράς (ΕΔΑ) δρα Γρηγόρη Λαμπράκη (του οποίου η κατάσταση παραμένει πολύ σοβαρή) προκάλεσε σ’ όλη την Ελλάδα μια πολιτική καταιγίδα ενάντια στην αντιδραστική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Καραμανλή.
Σύσσωμη η αντιπολίτευση, η Ένωση του Κέντρου και η EΔΑ – ζήτησαν την παραίτηση της κυβέρνησης, που είναι υπεύθυνη –όπως ο ηγέτης της Ένωσης Κέντρου, Παπανδρέου, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει «πολιτική δολοφονία»

Απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις αναφέρθηκαν από όλη τη χώρα.
Στην Αθήνα, εκατοντάδες φοιτητές διαδήλωσαν με την με σύνθημα «Κάτω οι δολοφόνοι» και συγκρούστηκαν σκληρά με την αστυνομία.
Οι λεπτομέρειες που αναφέρθηκαν από αυτόπτες μάρτυρες που είδαν την άνανδρη επίθεση εναντίον βουλευτών της ΕΔΑ επιβεβαιώνουν την ευθύνη της κυβέρνησης για όλα όσα συνέβησαν.
Όπως είναι γνωστό, η επίθεση πραγματοποιήθηκε πριν από δύο ημέρες στη Θεσσαλονίκη στο τέλος μιας μάζωξης της Ελληνικής Ένωσης για ειρήνη και αφοπλισμό.
Τώρα προέκυψε ότι από το πρωί της 22ας Μαΐου όλοι γνώριζαν στη Θεσσαλονίκη ότι οι φασίστες –κακοποιά στοιχεία ετοιμάζονταν να αποτρέψουν τη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στα τοπικά κεντρικά γραφεία του Επιμελητηρίου Εμπορίου.

Όχι μόνο αυτό, αλλά λίγες ώρες πριν από τη συνάντηση ο βουλευτής Γρ. Λαμπράκης, συνοδευόμενος από τον αναπληρωτή συνάδελφό του Γιώργη Τσαρουχά, πήγαν στον αρχηγό της αστυνομίας, προειδοποιώντας τον για το τι προετοιμάζεται και τον κάλεσε να λάβει τα κατάλληλα μέτρα.
Χαμένος χρόνος: Πριν από τη συνάντηση, η έδρα του Εμπορικού Επιμελητηρίου είχε ήδη πολιορκηθεί από τους φασίστες και η αστυνομία έλαμψε με την παθητικότητά της. Κατά την άφιξή του, ο βουλευτής δέχτηκε την πρώτη επίθεση και τραυματίστηκε στο κεφάλι, αλλά κατάφερε να φτάσει στην αίθουσα συσκέψεων και να κάνει τη διάλεξή του.
Την ίδια μοίρα επιφύλαξαν και για τον βουλευτή Τσαρουχά.
Ακόμη και αυτά τα πρώτα επεισόδια βίας δεν προκάλεσαν την παρέμβαση της αστυνομίας

Οι φασίστες έγιναν όλο και πιο προκλητικοί.
Κραυγές «Λαμπράκης θα πεθάνεις», ακούγονται  από το πλήθος των κακοποιών.
Τα χειρότερα όμως έπονται:
Μόλις ο Λαμπράκης εμφανίζεται στην εξωτερική πόρτα μια μοτοσικλέτα που ήταν παρκαρισμένη μέχρι εκείνη τη στιγμή σε έναν παράδρομο έβαλε μπροστά και έπεσε σαν βολίδα στο βουλευτή και στους συνοδούς του.

Ο Λαμπράκης χτυπημένος από το τρίκυκλο έπεσε στο έδαφος σε μια λίμνη αίματος.
Μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και οι γιατροί εντόπισαν  σοβαρό κρανιοεγκεφαλικό κάταγμα και οι συνθήκες δείχνουν απελπιστικές.
Εν τω μεταξύ, η δράστης (οδηγός) συνελήφθη. Ονομάζεται Σπύρος Γκοτζαμάνης και είναι μια γνωστή φασιστική φιγούρα που ανήκει στην ΕΡΕ (το κόμμα του πρωθυπουργού Καραμανλή) που καταδικάστηκε πολλές φορές σαν συμμορίτης (χοίλιγκαν), τελευταία την πρωτομαγιά του 1962, ενάντια στην εργατική πορεία της Θεσσαλονίκης.

Τα νέα της επίθεσης εξαπλώθηκαν γρήγορα, αστραπιαία, σε όλη τη χώρα.
Ο Λαμπράκης είναι μια γνωστή και δημοφιλής προσωπικότητα στους πνευματικούς κύκλους και ανάμεσα στις λαϊκές μάζες -ανεξάρτητος λέκτορας, συγγραφέας επιστημονικών εκδόσεων, διευθυντής της κλινικής «ο Λευκός Σταυρός της Αθήνας» (;;), ο Λαμπράκης είναι επίσης διάσημος αθλητής, αρκετές φορές εθνικός πρωταθλητής του άλματος σε μήκος. Συμμετείχε επίσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1937. Είναι αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για την Ειρήνη και τον Πυρηνικό Αφοπλισμό.
Πρόσφατα ταξίδεψε στη Βρετανία για να στηρίξει την υπόθεση των Ελλήνων πολιτικών κρατουμένων και γι’ αυτή του τη δραστηριότητά του είχε απειληθεί επανειλημμένα από την κυβέρνηση.
Στην Αθήνα, οι γραμματείες της ΕΔΑ και της Ένωσης του κέντρου συναντήθηκαν σε μια έκτακτη σύνοδο, απαιτώντας την παραίτηση της κυβέρνησης βίας η οποία προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία – χρησιμοποιεί ακόμη και την πολιτική δολοφονία των αντιπάλων της.
Σε μια από τις εκκλήσεις της, η ΕΔΑ υπενθυμίζει συγκεκριμένα ότι κυβέρνηση έχει αποδείξει πως γνωρίζει πώς να εγγυάται τη δημόσια τάξη όπως συνέβη κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ντε Γκωλ.
Αντίθετα πάντα κάλυπτε τις δραστηριότητες των φασιστικών ομάδων.

Η κυβέρνηση ανησυχώντας από την πλευρά της για τη βία του κύματος διαμαρτυριών εναλλάσσει τα αστυνομικά μέτρα εναντίον των Δημοκρατών (εκατοντάδες άτομα συνελήφθησαν στην Αθήνα) με δηλώσεις στις οποίες προσπαθεί να απαλλάξει τον πρωθυπουργό επιρρίπτοντας την ευθύνη για αυτό που συνέβη στις τοπικές αρχές.
Ο Καραμανλής αποφάσισε την προσωρινή αποπομπή του αρχηγού της αστυνομίας της Θεσσαλονίκης και έστειλε επί τόπου τον Υπουργό Δικαιοσύνης Παπακωνσταντίνου και τον αρχηγός της αστυνομίας στρατηγός Βαρδουλάκη.

Αλλά οι επιθετικές ενέργειες της Θεσσαλονίκης, επιβεβαιώνουν τη φασιστική ουσία του καθεστώτος, βάζοντας επίσης υπό αμφισβήτηση τις «ατλαντικές» κυβερνήσεις (προφανώς εννοεί τα μέλη του ΝΑΤΟ), οι οποίες αποτελούν σήμερα το κύριο στήριγμα του Καραμανλή.

Un appello della CGIL dopo I’assassinio di Lambrakis
Έκκληση της CGIL, μετά τη δολοφονία του Λαμπράκη

|> ΣΣ |> CGIL |> η μεγαλύτερη τότε εργατική Συνομοσπονδία στην Ιταλία, ελεγχόμενη από το PCI –ΚΚ Ιταλίας (σήμερα ένα ακόμη συμβιβασμένο συνδικάτο της εργασιακής ειρήνης)

Για την κοινωνική πρόοδο σε Ισπανία / Πορτογαλία και Ελλάδα
Κινητοποίηση 15-30 Ιούνη 1963 – CGIL Εκτελεστική Επιτροπή

Καμπάνια αλληλεγγύης των Ιταλών εργαζόμενων!
Καταγγέλλουμε τα βάρβαρα φασιστικά καθεστώτα στην Ισπανία και την Πορτογαλία, και την παραβίαση της δημοκρατίας της ελευθερίας και των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων που συστηματικά καταπατούνται από το αντιδραστικό καθεστώς στην Ελλάδα…

Οι Ευρωπαίοι θα ενοποιήσουν και θα διευρύνουν τις κατακτήσεις τους.
Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό, είναι συνυφασμένος με τον αγώνα για τη δημοκρατία στην Ευρώπη

Η δολοφονία Λαμπράκη και η βίαιη καταστολή των διεκδικητικών αγώνων απαιτούν μια ευρωπαϊκή αντιμετώπιση και κοινή δράση από την ευρωπαϊκή εργατική τάξη, και η CGIL καλεί τους Ιταλούς εργαζόμενους να πάρουν αυτή την υπόθεση στα χέρια τους –πρωτοβουλία στην οποία ελπίζουμε να συμφωνήσουν και οι άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις
(ΣΣ |> αναφέρεται στις άλλες δύο μεγάλες της εποχής CISL & UIL των σοσιαλδημοκρατών και χριστιανοδημοκρατών)

Χωρίς διακρίσεις όλοι μαζί στις διαδηλώσεις 15-30  Ιουνίου στα πλαίσια μιας εθνικής εκστρατείας συμπαράστασης για τη δημοκρατία στο ενωτικό κλίμα του αντιφασιστικού αγώνα των ιδανικών της Εθνικής Αντίστασης …που αποτελεί τη μόνη συγκεκριμένη μαχητική συμπαράσταση

(ΣΣ |> οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Με πληροφορίες από |> UNITA

СССР, 1963

Το πιο άθλιο βέβαια –είναι η εικόνα που συνοδεύει την ιστορία, «κλεμμένη» από τους δικούς μας σπόνσορες και διοργανωτές που έχουν από χρόνια -από το «βαθύ» ΠΑΣΟΚ, σφετεριστεί τον καθιερωμένο κλασικό Μαραθώνιο που προς τιμήν της πορείας ειρήνης του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Το 1983 ο ΣΕΓΑΣ (η ελληνική ομοσπονδία στίβου), σε συνθήκες «πυρετού προοδευτικότητας», καθιερώνει τον «Διεθνή Αγώνα Ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη», καταργώντας ταυτόχρονα τους Μαραθώνιους όπως γίνονταν έως τότε και εισάγοντας έναν «μεταλλαγμένο» -για τις ανάγκες του τότε αστικού εποικοδομήματος … «Σπουδαίος πρωταθλητής πριν τον πόλεμο, αντιστασιακός στον πόλεμο, γιατρός και ειρηνιστής μετά, βουλευτής της ΕΔΑ, προκαλεί παγκόσμια συγκίνηση και γίνεται το διάσημος σε όλο τον κόσμο με το “Ζ”»

Στην πορεία ο αγώνας μεταλλάχθηκε σε «Μαραθώνιο Alpha Bank» και κατάντησε στο κοσμικό event «αριθμ. […] Κλασσικός Μαραθώνιος ΟΠΑΠ», με δεκάδες χορηγούς και με αλμυρό δικαίωμα συμμετοχής.

Ήταν το 2001 όταν το όνομα του Λαμπράκη φεύγει εντελώς από τον τίτλο και στη θέση του μπαίνει το όνομα μιας τράπεζας: ο μαραθώνιος στο εξής, και για όσο διαρκεί η χορηγία (10 χρόνια), μετονομάζεται σε «Κλασσικός Μαραθώνιος Alpha Bank», ενώ το 2011 είναι σειρά του ΟΠΑΠ να γίνει μέγας χορηγός, με μια σύμβαση ως το 2016.
Ο αγώνας λέγεται πλέον «Κλασσικός Μαραθώνιος ΟΠΑΠ» και ο νέος χορηγός -όπως συνηθίζει δεν τηρεί καν προσχήματα, αλλά κατακλύζει με διαφημίσεις τζόγου, κινητής τηλεφωνίας, αθλητικών ειδών, μεταφορικών εταιρειών, ιδιωτικών νοσοκομείων, «αθλητικών» ποτών – σκευασμάτων και όλων των άλλων χορηγών, που δήθεν προάγουν το πνεύμα του μαραθωνίου, έχοντας 1 μέγα χορηγό, 6 επίσημους χορηγούς, 7 υποστηρικτές, 10 θεσμικούς συνεργάτες και 6 χορηγούς επικοινωνίας, σύνολο 30 εταιρείες ή φορείς (βλ και |<https://www.dailymotion.com/video/x16irx1|>

Π.Γ

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...