Σαν Σήμερα 28/08 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο

489

Ο βασιλιάς των Οστρογότθων, Θεοδώριχος ο Μέγας, νικά τον Οδόακρο στο Σόντιο.

1189

Κατά τη διάρκεια της Γ΄ Σταυροφορίας, οι Σταυροφόροι αρχίζουν την Πολιορκία της Άκρας (1189-1191) με επικεφαλής τον Γκυ των Λουζινιάν (Guy de Lusignan).

1619

Ο Φερδινάνδος Β΄ εκλέγεται αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

1640

Οι Σκωτσέζοι νικούν τον αγγλικό στρατό του βασιλιά Καρόλου Α΄ στη μάχη του Νιούμπερν.

1665

Πεθαίνει η Ελιζαμπέτα Σιράνι (Elisabetta Sirani) Ιταλίδα ζωγράφος του μπαρόκ, της σχολής της Μπολόνια.

1789

Ο Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel) ανακαλύπτει ένα νέο δορυφόρο του πλανήτη Κρόνου, τον Εγκέλαδο.

1749

Γεννιέται ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Φον Γκέτε (Johann Wolfgang von Goethe), ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος και συγγραφέας. Μεταξύ άλλων έργων του ο «Φάουστ».

Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε

1826

Στη τριήμερη Μάχη του Πολυαράβου οι Μανιάτες νικούν τις δυνάμεις του Ιμπραήμ.

1828

Γεννιέται ο μεγάλος συγγραφέας Λέων Τολστόι. Θεωρείται -και δικαίως- ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς όλων των εποχών, ο άνθρωπος που επέδρασε καταλυτικά στον ευρωπαϊκό, αλλά και αμερικάνικο λογοτεχνικό ρεαλισμό, ο ουμανιστής, ο οποίος αποτέλεσε το πνευματικό σημείο αναφοράς της «αφρόκρεμας» της παγκόσμιας διανόησης του καιρού του, από τη μια, αλλά και του λαού του, από την άλλη.

Ο Ρομέν Ρολάν, ο Ερνεστ Χέμινγουέι, ο Μπέρναρντ Σω, ο Ρίλκε, ο Στρίνμπεργκ, ακόμη και ο Γκάντι, είναι μερικά από τα μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, φιλοσοφίας και πολιτικής, τα οποία δέχτηκαν την επίδραση του Ρώσου διανοητή. Τα έργα του διασκευάστηκαν πάμπολλες φορές για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ενώ τα θεατρικά του ανεβάστηκαν και ανεβάζονται σε όλα τα θέατρα του κόσμου. Όσο για τα βιβλία του, μπορούμε να πούμε πως αποτελούν από τις λίγες, δυστυχώς, περιπτώσεις, όπου το επιχείρημα, ότι η επικής έκτασης και περιεχομένου λογοτεχνία δεν «ταιριάζει» στους σύγχρονους ρυθμούς, καταρρίπτεται. Η δε λογοτεχνική κριτική, ασχολήθηκε μαζί του ενώ ακόμη ζούσε, με σημαντικούς σταθμούς για την ανάλυση του έργου του, τα γραπτά του Γ. Β. Πλεχάνοφ και τη μελέτη του Γκόρκι του 1919.

Ο ίδιος ο Λένιν ασχολήθηκε με τον Τολστόι ήδη από το 1908, προσδίδοντάς του την πραγματική, όσο και σημαντική διάσταση του έργου του: «… οι αντιφάσεις στις απόψεις και στις θεωρίες του Τολστόι δεν είναι τυχαίες, αλλά είναι έκφραση των αντιφατικών συνθηκών που επικρατούσαν στη ρωσική ζωή το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα… Ο Τολστόι είναι μεγάλος ως εκφραστής εκείνων των ιδεών και εκείνων των διαθέσεων που διαμορφώθηκαν στα εκατομμύρια της ρώσικης αγροτιάς τον καιρό του ερχομού της αστικής επανάστασης στη Ρωσία».

Πράγματι, η αντιφατικότητα της ιδεολογίας του μεγάλου συγγραφέα ήταν η αιτία να δεχτεί από τη μια, τη μαρξιστική κριτική και από την άλλη να αφορίζεται από την εκκλησία, ενώ, ακόμη και σήμερα, τον διεκδικούν ως πνευματικό τους πρόγονο, ένα ευρύ, όσο και ανομοιογενές φάσμα διαφόρων ιδεολογιών, από τους μεταφυσικούς έως τους αναρχικούς. Όπως και να έχουν όμως τα πράγματα, για τους Ρώσους θα μείνει για πάντα κάτι σαν τον συλλογικό «παππού» τους, η ασκητική μορφή του οποίου ρίχνει ακόμη τη βαριά της σκιά – ως μέτρο σύγκρισης – στη λογοτεχνική περιπέτεια του καιρού μας.

Ο Τολστόι γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου (9 Σεπτέμβρη με το νέο ημερολόγιο) του 1828 στη Γιάσναγια Πολιάνα, περιοχή Τούλας, δυτικά της Μόσχας, στο κτήμα της αριστοκρατικής του οικογένειας, η οποία του κληρονόμησε και τον τίτλο του κόμη. Τίτλο, που μαζί και με την άλλη κληρονομιά, ο συγγραφέας θα αρνούνταν στην πράξη. Ο πατέρας του είχε πάρει μέρος στον πόλεμο κατά του Ναπολέοντα το 1812, όταν ο τελευταίος είχε επιχειρήσει την, αποτυχημένη τελικά, εισβολή στη Ρωσία.

Φοίτησε για τρία χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Καζάν, χωρίς να το τελειώσει και το 1851 ταξιδεύει στον Καύκασο, όπου υπηρετούσε στο στρατό ο αδερφός του. Στο ημερολόγιο εκείνης της χρονιάς εμφανίζονται τα πρώτα λογοτεχνικά του στοιχεία («Ιστορίες της χτεσινής μέρας» κ.ά.), ενώ συμμετέχει (αρχικά ως εθελοντής και αργότερα ως αξιωματικός) σε πολεμικές επιχειρήσεις στην περιοχή. Το 1854 στέλνεται στη στρατιά του Δούναβη και στον Κριμαϊκό πόλεμο υπερασπίζεται την πολιορκημένη Σεβαστούπολη. Εμπειρίες οι οποίες θα μετατραπούν σε διηγήματα.

Το 1855 πηγαίνει στην Πετρούπολη, όπου συνεργάζεται με το περιοδικό «Σύγχρονη Επιθεώρηση» και γνωρίζεται με τον Νεκράσοφ, τον Τουργκένιεφ, τον Τσερνισέφσκι κ.ά. Είναι μια περίοδος λογοτεχνικών πειραμάτων και ιδεολογικών αναζητήσεων, ενώ ήδη, στα διηγήματά του εκείνης της περιόδου, εμφανίζεται η απέχθειά του προς την κοινωνική αδικία και την αστική υποκρισία. Το 1860, θεωρώντας μάλλον ότι οι κοσμικοί κύκλοι της μεγαλούπολης δεν είναι γι’ αυτόν και τις πνευματικές ανάγκες του, επιστρέφει στη γενέτειρά του, στη Γιάσναγια Πολιάνα, όπου επιδίδεται σε έντονη κοινωνική δραστηριότητα. Ανάμεσα σε άλλα θα ιδρύσει ένα σχολείο για τα παιδιά των χωρικών, θα εκδώσει ένα παιδαγωγικό περιοδικό και, εμπνευσμένος από τον Ρουσώ, θα εφαρμόσει ένα σύστημα μόρφωσης απαλλαγμένο από τη στείρα πειθαρχία και τον εκπαιδευτικό καταναγκασμό. Το 1862 παντρεύτηκε τη Σοφία Αντρέγιεβνα Μπερς και αρχίζει το αριθμητικό μεγάλωμα της οικογένειάς του.

Οι ιδεολογικές του αναζητήσεις, η αριστοκρατική, πατριαρχική διαπαιδαγώγησή του και η επαφή με το λαό και τις ανάγκες του, δημιούργησαν ένα αντιφατικό ιδεολογικό κράμα, το οποίο όμως ενισχύθηκε σημαντικά προς την κατεύθυνση της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων, ιδιαίτερα κατά τη δεύτερη, ώριμη εγκατάστασή του στη Γιάσναγια Πολιάνα. Παράλληλα, αυτές οι αναζητήσεις, σε λογοτεχνικό επίπεδο, θα οδηγούσαν σε ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, του επικού μυθιστορήματος, «Πόλεμος και Ειρήνη». Το έργο άρχισε να γράφεται το 1863, ολοκληρώθηκε το 1869 και άρχισε να δημοσιεύεται από το 1865.

Με επίκεντρο την εποποιία του 1812, οπότε και αναδεικνύεται η ιστορική δύναμη του ενωμένου και αποφασισμένου λαού, ξεδιπλώνεται μια πολύπτυχη λογοτεχνική προβληματική με ψυχολογικό βάθος, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Παράλληλα, το μυθιστόρημα, αποτελεί και μια ψυχογραφία πιο ειδικά του ρώσικου λαού, ο οποίος εν τέλει αναδεικνύεται στον πραγματικό ήρωα του πολέμου, τον οποίο ο Τολστόι χαρακτηρίζει ως «λαϊκό πόλεμο».

Η δεκαετία του 1870 είναι για τον Τολστόι η περίοδος της «αποκάλυψης» της αδυναμίας του να συγχρονίσει το ηθικό και φιλοσοφικό του οικοδόμημα (το οποίο κατέχει τη δική του θέση στη φιλοσοφική σκέψη με το όνομα «τολστοϊσμός») με το πέρασμα της Ρωσίας στην αστική ανάπτυξη. Το μυθιστόρημα «Άννα Καρένινα» (1873 -’77) αποτυπώνει αυτό το πέρασμα (ανησυχητικό για τον Τολστόι όπου βλέπει το πατριαρχικό τοπίο της παιδικής του ηλικίας να μετατρέπεται σε ανταλλάξιμη αξία), ενώ θα αποτελέσει και την καμπή της ιδεολογικής μετάβασης του συγγραφέα σε θέσεις κατά του κράτους και της εκκλησίας, ως γραφειοκρατικού θεσμού που καταπιέζει τα λαϊκά στρώματα. Ο Τολστόι θα επιχειρήσει να «καθαρίσει» τον χριστιανισμό από την εκκλησιαστική παραμόρφωση, να κηρύξει την ένωση των ανθρώπων με βάση την αγάπη, αλλά και την τακτική της «παθητικής αντίστασης» (η οποία θα μετατραπεί σε κύριο όπλο του Γκάντι κατά των Βρετανών ιμπεριαλιστών), ενώ θα συνεχίζει πάντα να ασκεί την έντονη κοινωνική του κριτική. Στη θέση του οργανωμένου πολιτικού αγώνα για την πρόοδο της ανθρωπότητας, έβαζε την προσωπική πνευματική και ηθική τελείωση.

Από το 1880 και μετά, ο Τολστόι θα αδιαφορήσει για τη λογοτεχνία, θα υποτιμήσει τα προηγούμενα έργα του και θα αρχίσει μια φυσική ζωή με δουλιά στα χωράφια, με φυσική διατροφή, με το να φτιάχνει τα ρούχα και τα παπούτσια του μόνος του. Δραστηριότητες οι οποίες επίσης επέδρασαν σημαντικά στον Γκάντι. Ωστόσο, φυσικά, επιστρέφει στη συγγραφή και μάλιστα δίνει τα πρώτα του δραματουργικά δείγματα. Τη δεκαετία του 1890 επιχειρεί να κωδικοποιήσει τις απόψεις του για την τέχνη, ενώ, κύριο λογοτεχνικό γεγονός αυτής της περιόδου είναι το μυθιστόρημα «Ανάσταση», που στηρίχτηκε σε μια πραγματική δικαστική υπόθεση. Στο μυθιστόρημα αυτό ο Τολστόι θα εκφράσει ό,τι σκέφτεται για την Εκκλησία και την εξουσία της, με αποτέλεσμα η τελευταία να απαντήσει αφορίζοντάς τον.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αν και είναι αναγνωρισμένος λογοτεχνικός και πνευματικός ηγέτης εντός και εκτός της Ρωσίας, σημαδεύονται από τις άθλιες σχέσεις με τη σύζυγό του. Προσπαθώντας να αποδράσει από αυτή τη ζωή και από την αδυναμία του να ζήσει όπως ήθελε, φεύγει από τη Γιάσναγια Πολιάνα στις 28 Οκτωβρίου 1910, κρυολογεί και αφήνει την τελευταία του πνοή στο σιδηροδρομικό σταθμό Αστάποβο, βυθίζοντας το λαό του σε απέραντη θλίψη.

Λέων Τολστόι

1859

Γεωμαγνητική καταιγίδα κάνει το Βόρειο Σέλας τόσο λαμπρό ώστε να φαίνεται καθαρά από περιοχές των Η.Π.Α., της Ευρώπης ακόμα και της Ιαπωνίας.

1867

Γεννιέται ο Ιταλός συνθέτης Ουμπέρτο Μενότι Μαρία Τζορντάνο (Umberto Menotti Maria Giordano). Στο αποκορύφωμα της καριέρας του απέδωσε τις όπερες Andrea Chénier, Fedora, Siberia.

1905

Πεθαίνει ο λυρικός οξύφωνος με διεθνή καριέρα Ιωάννης Αποστόλου.

1910

Ξεκινά τις εργασίες του το Συνέδριο της Β’ Διεθνούς στην Κοπεγχάγη (28/8/-3/9/1910). Στο συνέδριο αυτό διαφάνηκαν και πάλι οι οπορτουνιστικές πιέσεις και ταλαντεύσεις, όσον αφορά το θέμα του πολέμου.

Η τροπολογία που πρότειναν οι Χάρντι (Βρετανία) και Βαγιάν (Γαλλία) σχετικά με τη κήρυξη γενικής απεργίας –και ιδιαίτερα στους κλάδους της πολεμικής βιομηχανίας- ως το αποτελεσματικότερο μέσο για την αποτροπή πολεμικών συγκρούσεων απορρίφθηκε με 119 ψήφους έναντι 58. Το βασικό επιχείρημα που πρόβαλλε η Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία εναντίον της εν λόγω τροπολογίας ήταν πως κάτι τέτοιο θα συνεπάγονταν διώξεις εναντίον των σοσιαλδημοκρατών.

Έτσι, η απόφαση του συνεδρίου της Κοπεγχάγης περιελάμβανε: την κοινοβουλευτική «πάλη» κατά των εξοπλισμών και την καταψήφιση των σχετικών πιστώσεων, την επιμονή στη συγκρότηση υποχρεωτικών διαιτητικών δικαστηρίων για τη διευθέτηση των διαφορών που προέκυπταν μεταξύ κρατών, τον γενικό αφοπλισμό, την κατάργηση της μυστικής διπλωματίας και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών.

1916

Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία κηρύσσει τον πόλεμο στη Ρουμανία και η Ιταλία κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Γερμανίας.

1944

Ο ΕΛΑΣ πραγματοποιεί επιθέσεις σε ολόκληρο τον Έβρο κατά των γερμανικών φρουρών. Συνολικά στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση του Έβρου οι Γερμανοί είχαν 400 νεκρούς και πολλούς ακόμα τραυματίες.

1944

Σε μπλόκο των Γερμανών και ταγματασφαλιτών στην Καλλιθέα εκτελούνται 40 πολίτες.

1947

Ξεκινά στο Έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης η δίκη της Στενής Αυτοάμυνας. Από τους 67 κατηγορούμενους οι 56 καταδικάστηκαν σε θάνατο.

1948

Ξεκινά η επιχείρηση «Ταύρος». Οι κυβερνητικές δυνάμεις επιτίθεται στις θέσεις του ΔΣΕ στη Μουργκάνα. Οι υπερασπιστές της Μουργκάνας, παρά τον εξαιρετικά άνισο συσχετισμό δυνάμεων (ένα προς δέκα υπέρ του αστικού στρατού), κράτησαν ηρωικά μέχρι και τις 16 Σεπτέμβρη, όπου με έναν πετυχημένο και τολμηρό ελιγμό, κατάφεραν να ξεγελάσουν τον αντίπαλο και να περάσουν με ασφάλεια στα Ζαγόρια.

1928

Πεθαίνει ο Γεώργιος Ροϊλός, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους της «Ομάδας του Μονάχου» με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ιστορικά θέματα και την προσωπογραφία.

1948

Τα Αρχηγεία Περιοχών του ΔΣΕ ανασυγκροτούνται σε Μεραρχίες. Δημιουργείται το Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο του ΔΣΕ.

1951

Εκδίδεται το πρώτο φύλλο της εφημερίδας «Δημοκρατική».

Κατά τη διάρκεια πορείας υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μαύρων στην Ουάσιγκτον, στην οποία συμμετέχουν περισσότεροι από 200.000 άνδρες, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (Martin Luther King Jr.) εκφωνεί τον περίφημο λόγο του «I have a dream».

1959

Πεθαίνει ο Μπόχουσλαβ Μαρτίνου (Bohuslav Martinů), Τσέχος συνθέτης σύγχρονης κλασικής μουσικής με σημαντικό σε όγκο έργο. Συνέθεσε 6 συμφωνίες, 15 όπερες, τη μουσική για 14 μπαλέτα και πολλά έργα μουσικής δωματίου, ορχηστρικά και φωνητικά κομμάτια. Εγκαθιστάμενος στο Παρίσι, εγκατέλειψε τον ρομαντισμό, πειραματίσθηκε με τον εξπρεσιονισμό και τον κονστρουκτιβισμό, και κατέληξε στο νεοκλασικό ύφος όπως αυτό αναπτύχθηκε από τον Στραβίνσκι. Από τα κοντσέρτα του καλύτερα θεωρούνται το «Concerto Grosso» και το «Διπλό κοντσέρτο για δύο ορχήστρες εγχόρδων, πιάνο και τύμπανα», ενώ από τις όπερές του καλύτερες θεωρούνται οι «Ιουλιέττα» και «Το ελληνικόν Πάθος».

1968

Πεθαίνει ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης. Μεταξύ των έργων του, η μελέτη της διαμόρφωσης του χώρου στην Ακρόπολη και στου Φιλοπάππου.

Καταγόμενος από τη Χίο, γεννημένος στον Πειραιά (26/6/1887), πρωτοξάδελφος του δημοτικιστή λυρικού ποιητή Λάμπρου Πορφύρα, χάρη στον οποίο πρωτάκουσε και αγάπησε τη σολωμική και δημοτική μας ποίηση, γιος αυτοδίδακτου ζωγράφου, ο Δημήτρης Πικιώνης από παιδί ζωγράφιζε, αλλά και αντιλαμβανόταν «πως ο καθένας θέλει ιδιαίτερη ανατροφή, ιδιαίτερη παίδευση, ανάλογη τις κλίσεις του, για να καρποφορήσει. Κι όμως μας αναγκάζουν να διατρέξουμε τη μακριά έρημο μιας συμβατικής παιδείας που απονεκρώνει απειράριθμες ψυχές» και θυμούμενος τα παιδικά του χρόνια και τα «πνευματικά σπέρματα» που τον διαμόρφωσαν, έγραφε: «Το παιδί μαθαίνει ακούοντας μυστικές φωνές μέσα του». Γυμνασιόπαιδο οδοιπορούσε «εξερευνώντας το αττικό τοπίο», από το Μοσχάτο ως τους βράχους του Φιλοπάππου και της Ακρόπολης, από τις όχθες του Κηφισού και την Ιερά Οδό ως την Καισαριανή, νιώθοντας χαρά με τη θέα «του ανασκαλεμένου χώματος των περιβολιών που άχνιζε κάτω από τις πυρές αχτίδες του ήλιου!…».

Το 1904 εισάγεται στο Πολυτεχνείο, στην τάξη του Ορλάνδου. Στη Σχολή Καλών Τεχνών φοιτούν μεταξύ άλλων ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο και ο Μπουζιάνης. Γίνονται φίλοι. Το 1906 γνωρίζει τον Κωνσταντίνο Παρθένη. Γίνεται ο πρώτος μαθητής του και συνοδός του όταν ο μεγάλος καλλιτέχνης ζωγράφιζε στο ύπαιθρο και νιώθει ευτυχισμένος γιατί βρήκε «έναν παιδευτή, έναν δάσκαλο στην τέχνη». Δύο χρόνια αργότερα πάει στο Μόναχο. Διψά για γνώση. Τον πλημμυρίζουν δάκρυα διαβάζοντας τον τραγικό ποιητή Αισχύλο. Μελετά τα πάντα. Ακόμα και την «αρχιτεκτονική των σκελετών», που του φαίνονταν «ως απομεινάρια μιας αρχέγονης αρχιτεκτονικής, που έκρυβαν τους νόμους «της του παντός διοικήσεως»«. Από το 1909 μέχρι το 1911, στο Παρίσι «μαθητεύει» με το έργο κορυφαίων εικαστικών δημιουργών. Από βιοποριστική ανάγκη επιστρέφει στην Ελλάδα και αφοσιώνεται στην Αρχιτεκτονική, πιστεύοντας ότι αυτή «ίσως περισσότερο από τις άλλες τέχνες μπορεί να δώσει: την ποίηση στην καθημερινή μας ζωή». Παράλληλα, συνεχίζει να ζωγραφίζει «ολομόναχος», θεωρώντας την τέχνη ως «πράξη ευλάβειας και λατρείας προς τη Μητέρα Φύση».

Από το 1921 έως το 1923 εργάζεται ως Επιμελητής στην έδρα του Ορλάνδου, στο ΕΜΠ, στο μάθημα της Μορφολογίας και Ρυθμολογίας της Αρχιτεκτονικής (αρχαίας, μεσαιωνικής, αναγεννησιακής). Το 1925 διορίζεται έκτακτος καθηγητής της Διακοσμητικής στο ΕΜΠ, όπου μονιμοποιείται το 1930. Το 1927 εκθέτει ζωγραφική του στο «Ασυλο Τέχνης», μαζί με άλλους σπουδαίους δημιουργούς της Γενιάς του ’30. Το 1933 φιλοτεχνεί τα σκηνικά για παραστάσεις της Μαρίκας Κοτοπούλη. Το 1940 υποβάλει βιογραφικό για την εκλογή του ως τακτικός καθηγητής στο ΕΜΠ. Το 1943 διορίζεται τακτικός καθηγητής του ΕΜΠ, όπου παραμένει μέχρι το 1958. Το 1946, ως επικεφαλής ομάδας αρχιτεκτόνων, σχεδιάζει τις Λαϊκές Πολυκατοικίες στον Πειραιά και τη Λαμία. Το 1960 εκλέγεται πρόεδρος της Εθνικής Κοσμητίας Τοπίου και Πόλεων και το 1961 αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών Μονάχου. Καθυστερημένα… το 1966 εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

1968

Διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και βίαιη επίθεση της αστυνομίας λαμβάνουν χώρα στο Σικάγο κατά τη διάρκεια του Εθνικού Συνεδρίου των Δημοκρατικών.

1987

Με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου αίρεται η εμπόλεμη κατάσταση της Ελλάδας με την Αλβανία.

1987

Πεθαίνει ο Τζον Χιούστον (John Marcellus Huston), Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας και διασκευασμένου σεναρίου για την ταινία του 1948 «Ο Θησαυρός της Σιέρα Μάντρε» (The Treasure of the Sierra Madre). Ο Χιούστον έγραψε το σενάριο στις περισσότερες από τις 37 ταινίες που σκηνοθέτησε στην καριέρα του, αρκετές από τις οποίες θεωρούνται κλασσικές μέχρι και σήμερα «Το Γεράκι της Μάλτας» (The Maltese Falcon, 1941), «Η ύαινα» (In this our Life, 1942), «Ο Θησαυρός της Σιέρα Μάντρε» (The Treasure of the Sierra Madre, 1948), «Στη βοή της καταιγίδος» (Key Largo, 1948), «Η Ζούγκλα της Ασφάλτου» (The Asphalt Jungle, 1950), «Η Βασίλισσα της Αφρικής» (The African Queen, 1951), «Μουλέν Ρουζ» (Moulin Rouge, 1952), «Οι Αταίριαστοι» (The Misfits, 1961), «Ο Άνθρωπος που θα Γινόταν Βασιλιάς» (The Man Who Would Be King, 1975) και «Η Τιμή των Πρίτσι» (Prizzi’s Honor, 1985). Κατά την διάρκεια της καριέρας του έλαβε 15 υποψηφιότητες για Όσκαρ, είτε για τη σκηνοθεσία είτε για τη συγγραφή σεναρίου. Σκηνοθέτησε τόσο τον πατέρα του ηθοποιό Γουόλτερ Χιούστον στην ταινία «Ο Θησαυρός της Σιέρα Μάντρε», όσο και την κόρη του Αντζέλικα Χιούστον στην ταινία «Η Τιμή των Πρίτσι» σε ρόλους που τους απέφεραν Όσκαρ Β’ Ανδρικού και Β’ Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.

1991

Πεθαίνει ο θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Αλέκος Σακελλάριος. Στα δημοσιογραφικά θρανία κάθισε σχεδόν έφηβος σκιτσάροντας τα πρώτα του λογοπαίγνια και στη συνέχεια υπηρέτησε το χρονογράφημα της εποχής. Στιχουργός επίσης και συγγραφέας εκατοντάδων τραγουδιών και έργων, επιθεώρησης και πρόζας. Στα προβλήματα του κόσμου εκείνος «απαντούσε» με το κέφι και το χιούμορ των έργων του. Σαν σκηνοθέτης εργάστηκε πολλές δεκαετίες πίσω από την κάμερα, χωρίς να κρύψει ότι η αρχική επιθυμία του ήταν να γίνει ηθοποιός. Τον κέρδισε όμως η πένα. Έχει γράψει 1.500 τραγούδια, 185 έργα και 10 σενάρια. Η πρώτη του επίσημη θεατρική εμφάνιση έγινε στο «Κοτοπούλη», το 1935 με το λαϊκό μιούζικαλ «Ο βασιλιάς του χαλβά». Τα πιο πολλά έργα του είναι κωμωδίες και τα περισσότερα τα έγραψε μαζί με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο. Μερικές από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες τους, που έγιναν και ταινίες, είναι «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Κυριακή αργία», «Ενας ήρως με παντούφλες», «Δεσποινίς ετών 39», «Ούτε γάτα, ούτε ζημιά», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Υπάρχει και φιλότιμο» κ.ά. Για τον κινηματογράφο έγραψε επίσης «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», «Η θεία από το Σικάγο», «Ο Ηλίας του 16ου» κ.ά.

2011

Πεθαίνει ο Λεωνίδας Κύρκος. Μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, ηγήθηκε του «ΚΚΕ Εσωτερικού», κόντρα στο ΚΚΕ, της ΕΑΡ και υπήρξε γραμματέας του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου» μέχρι τον Μάρτη του 1991 παραμένοντας στη συνέχεια ένα από τα ηγετικά του στελέχη συνεχίζοντας την αντιΚΚΕ δράση του. Το 2010 στήριξε τη «Δημοκρατική Αριστερά» του Φ. Κουβέλη, που προέκυψε από τη διάσπαση του ΣΥΝ. Διετέλεσε βουλευτής και ευρωβουλευτής.

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...