Σαν Σήμερα 29/08 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο

708

Κόβονται για πρώτη φορά χάλκινα νομίσματα στην Ιαπωνία.

1475

Υπογράφεται το Σύμφωνο του Πικινύ μεταξύ των βασιλείων της Γαλλίας και της Αγγλίας.

1484

Ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ διαδέχεται τον Πάπα Σίξτο Δ΄.

1499

Οι Ενετοί παραδίδουν τη Ναύπακτο στους Οθωμανούς.

1521

Οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν το Βελιγράδι.

1526

Οι Οθωμανοί, με επικεφαλής τον Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή, νικούν τον ουγγρικό στρατό στη μάχη του Μοχάτς.

1533

Δολοφονείται ο Αταχουάλπα, ο τελευταίος βασιλιάς των Ίνκας, με διαταγή του Ισπανούσ κατακτητή του Περού, Φρανθίσκο Πιθάρο.

1541

Οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν τη Βούδα, πρωτεύουσα του βασιλείου της Ουγγαρίας.

1632

Γεννιέται ο Τζον Λοκ (John Locke). Ήταν Άγγλος διαφωτιστής, φιλόσοφος και πολιτικός στοχαστής που ανέπτυξε μια εμπειρική θεωρία για την πολιτική φιλοσοφία του φιλελευθερισμού. Η φιλοσοφία του Λοκ στηρίζεται στη θεωρία της γνώσης, που δόμησε με βάση τον εμπειρισμό και τον υλισμό του Φράνσις Μπέικον, σε αντίθεση με τον καρτεσιανισμό, τους πλατωνιστές του Καίμπριτζ και τη σχολαστική φιλοσοφία που επικρατούσε στα πανεπιστήμια. Σύμφωνα με τον Λοκ, όλες οι ιδέες προέρχονται από δύο βασικές πηγές: την εξωτερική εμπειρία (αίσθηση) και την εσωτερική εμπειρία (σκέψη). Οι κοινωνικο – πολιτικές ιδέες του περιλαμβάνονται στις «Δύο πραγματείες για την κυβέρνηση», όπου αναπτύσσει μια θεωρία συνταγματικής κοινοβουλευτικής μοναρχίας. Σημαντική ήταν ακόμη η συμβολή του στην ανάπτυξη της παιδαγωγικής με τη διατύπωση της θεωρίας για τη μόρφωση.

Ο Τζον Λοκ

Η πολιτική φιλοσοφία του Λοκ ήταν «η κλασική έκφραση των ιδεών του δικαίου της αστικής κοινωνίας κατά της φεουδαρχικής» έγραφε ο Κ. Μαρξ.

1780

Γεννιέται ο Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ (Jean-Auguste-Dominique Ingres), Γάλλος νεοκλασσικός ζωγράφος. Αν και ο ίδιος θεωρούσε εαυτόν ως ζωγράφο ιστορικών σκηνών, η μεγάλη του αναγνώριση οφείλεται κυρίως στα πορτρέτα που φιλοτέχνησε είτε ως σχέδια είτε ως πίνακες.

1797

Πεθαίνει ο Άγγλος ζωγράφος τοπίων και πορτρέτων Τζόζεφ Ράιτ (Joseph Wright. Είχε δημόσια αναγνωριστεί ως «ο πρώτος επαγγελματίας ζωγράφος που εξέφρασε το πνεύμα της Βιομηχανικής επανάστασης».

1821

Οι Οθωμανοί νικούν τους Σφακιανούς στο Άσκυφο.

1824

Ο ελληνικός επαναστατικός στόλος υπό τον Α. Μιαούλη πετυχαίνει σημαντική νίκη επί του οθωμανικού στη ναυμαχία του Γέροντα.

Πίνακας που απεικονίζει την ναυμαχία

1825

Το Βασίλειο της Πορτογαλίας αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της Βραζιλίας.

1842

Με τη Συνθήκη του Νανκίν ολοκληρώνεται ο «Α’ πόλεμος του οπίου» μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της Κίνας. Η νικήτρια Βρετανία αποσπά από την Κίνα το Χονγκ Κονγκ.

Η υπογραφή της Συνθήκης

1848

Γεννιέται ο Πωλ – Αλμπέρ Μπαρτολομέ (Paul-Albert Bartholomé), Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης, ένας από τους σημαντικότερους και με μεγάλη φήμη γλύπτες των νεότερων χρόνων της Γαλλίας.

1862

Γεννιέται ο Γαλλόφωνος Βέλγος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος Μωρίς Πολυντόρ Μαρί Μπερνάρ Μαίτερλινκ (Maurice Polydore Marie Bernard graaf Maeterlinck). Το 1911 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα κύρια θέματα του έργου του είναι ο θάνατος και το νόημα της ζωής.

1885

Ο Γκότλιμπ Ντέιλμερ (Gottlieb Wilhelm Daimler) πατεντάρει την πρώτη μοτοσικλέτα.

1915

Γεννιέται η Σουηδή καλλιτέχνης Ινγκριντ Μπέργκμαν (και πεθαίνει την ίδια ημερομηνία το 1982). Αποτελεί αναμφισβήτητα μία από τις κορυφαίες και πιο πλήρεις ηθοποιούς στην ιστορία της Έβδομης Τέχνης. Η ηθοποιός γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σουηδία. Σπούδασε στη Βασιλική Δραματική Σχολή της Στοκχόλμης και ως φοιτήτρια ακόμη εμφανίστηκε στο θέατρο, κατακτώντας αμέσως τη συμπάθεια του κοινού. Λαμβάνοντας το 1938 το δίπλωμά της, άρχισε να παίζει και στον κινηματογράφο και πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες στην Ευρώπη. Πριν ακόμη αποφοιτήσει, σε ηλικία 21 ετών, είχε παντρευτεί και αποκτήσει μία κόρη, την Πία, όταν ένας Αμερικανός παραγωγός ανακάλυψε το νέο ανερχόμενο αστέρι από τη Σουηδία.

Στην Αμερική συστήθηκε στο κινηματογραφικό κοινό μ’ ένα ρομαντικό ρόλο, στο «Ιντερμέτζο», ριμέικ της σουηδικής ταινίας στην οποία πρωταγωνιστούσε η ίδια. Μερικοί από τους κυριότερους πρωταγωνιστικούς της ρόλους εκείνη την περίοδο ήταν στις ταινίες: «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», «Εφιάλτης», «Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας», «Ιωάννα της Λωραίνης», αλλά και στις ταινίες του Χίτσκοκ «Υπόθεση Νοτόριους», «Νύχτα αγωνίας» και «Στον αστερισμό του Αιγόκερου».

Στη δεκαετία του ’50, έχοντας απολαύσει μία περίοδο εκπληκτικής δραστηριότητας στο Χόλιγουντ, η Μπέργκμαν τους εκπλήσσει όλους πρωταγωνιστώντας στο ιταλικό δράμα «Στρόμπολι» του Ρομπέρτο Ροσελίνι, με τον οποίο ξεκίνησε μια θυελλώδη σχέση. Παρέμεινε στην Ευρώπη και γύρισε μια σειρά ταινιών με τον Ροσελίνι, από τις οποίες ξεχώριζαν το «Ταξίδι στην Ιταλία» και «Ο φόβος», ενώ μετά το χωρισμό τους πρωταγωνίστησε στο αριστούργημα του Ζαν Ρενουάρ «Η Ελενα και οι άντρες της».

Επιστρέφει στο Χόλιγουντ με την ταινία «Αναστασία». Τη δεκαετία του ’70, πρωταγωνιστεί στο «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές», που της χάρισε το τρίτο της Όσκαρ, και βέβαια η συγκλονιστική ερμηνεία της στην ταινία του συμπατριώτη της, Ιγκμαρ Μπέργκμαν, «Φθινοπωρινή Σονάτα».

1918

Ιδρύεται το Κομμουνιστικό Κόμμα της Φιλανδίας.

Το έμβλημα του ΚΚ της Φινλανδίας

1920

Γεννιέται ο Τσάρλι «Μπερντ» Πάρκερ (Charlie Parker Jr.), αμερικανός αλτοσαξοφωνίστας, από τις σπουδαιότερες μορφές του bebop και εν γένει της τζαζ.

1922

Πεθαίνει ο Γάλλος κοινωνιολόγος και φιλόσοφος, θεωρητικός του αναρχοσυνδικαλισμού Ζορζ Σορέλ (Georges Eugène Sorel). Ο Σορέλ απέρριπτε τους θεσμούς του αστικού κράτους (τη δημοκρατία, την ηθική, το εκπαιδευτικό σύστημα κλπ.) και πίστευε ότι, σε καθεστώς βαθιάς κρίσης, ο ευρωπαϊκός πολιτισμός θα διασωζόταν μέσω της σοσιαλιστικής επανάστασης. Ωστόσο, θεωρούσε την επανάσταση μια αυθόρμητη και διόλου ορθολογική λαϊκή έκρηξη, υποκινούμενη από κοινωνικούς μύθους. Πίστευε πως η επανάσταση είχε τις ρίζες της στην ηθική αξία της βίας, η οποία αποτελεί την κινητήρια δύναμη της Ιστορίας. Σύμφωνα με τον Σορέλ, οι φορείς των σοσιαλιστικών ιδεών δεν ήταν τα κόμματα αλλά τα συνδικάτα, οι επαγγελματικές ενώσεις.

Ο Ζορζ Σορέλ

1931

Γεννιέται ο μεγάλος τραγουδιστής Στέλιος Καζαντζίδης. Στο πελώριο «α» της ερμηνείας του, στο μοναδικό ηχόχρωμα της φωνής του με τις τεράστιες εκφραστικές δυνατότητες, συμπυκνωνόταν η αγωνία των μεροκαματιάρηδων για επιβίωση, το κοινό παράπονο ενάντια στην κοινωνική αδικία, η πίκρα της ξενιτιάς…Τραγούδησε για τα παλικάρια με τα «Μουτζουρωμένα χέρια», που μοχθούσαν καθημερινά για το μεροκάματο στις «Φάμπρικες», γι’ αυτούς που αναγκάζονταν να «γευτούν» το «ψωμί της ξενιτιάς», «Στον Καναδά, στη Βραζιλία», ή στου «Βελγίου τις στοές»… Τα τραγούδια του έγιναν κομμάτι ενός λαού που πάσχιζε, δούλευε, ερωτευόταν, αγωνιούσε, ονειρευόταν στις φτωχογειτονιές, την ίδια ώρα που μαστιζόταν από τις μετεμφυλιακές διώξεις, τη φτώχεια, τις σκληρές οικονομικοκοινωνικές συνθήκες, τη μετανάστευση…Γέννημα – θρέμμα και ο ίδιος μιας τέτοιας φτωχογειτονιάς, της προσφυγούπολης Νέας Ιωνίας, ο Στέλιος Καζαντζίδης (γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1931), από νωρίς ξεκίνησε το δύσκολο αγώνα της επιβίωσης, βιώνοντας στο πετσί του όλα αυτά, που αργότερα τραγούδησε. Ορφανός από πατέρα, στην αρχή της εφηβείας του, αναγκάζεται να κάνει όλες τις δουλειές του ποδαριού, προκειμένου να ζήσει τη μητέρα του και το νεογέννητο αδελφό του: Αχθοφόρος και μικροπωλητής στις αγορές και λίγο αργότερα, κάτω από αντίξοες συνθήκες σε οικοδομές και εργοστάσια της Ν. Ιωνίας…

Οκτώ χρόνια κλείνουν αύριο από το θάνατο (14/9/2001) του μεγάλου λαϊκού βάρδου, με τις δύο χιλιάδες δίσκους και τα τεσσεράμισι χιλιάδες τραγούδια. Ο μόχθος του εργάτη, ο καημός και ο θυμός του μετανάστη, η αγωνία και οι πόθοι των απλών ανθρώπων της δουλειάς μπόλιασαν εκατοντάδες τραγούδια που μέσα από την ερμηνεία του Καζαντζίδη έμειναν αθάνατα και συνεχίζουν να μας συντροφεύουν. «Δυο πόρτες έχει η ζωή», «Η κοινωνία με κατακρίνει», «Απόκληρος της κοινωνίας», «Φεύγω με πίκρα στα ξένα», «Στις φάμπρικες της Γερμανίας», «Το ψωμί της ξενιτιάς», είναι κάποια απ’ αυτά… Στην 50χρονη πορεία του, ερμήνευσε τραγούδια όλων των μεγάλων δημιουργών: Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, Χιώτη, Μητσάκη, Καλδάρα, Παπαγιαννοπούλου, Δερβενιώτη, Βίρβου, Κολοκοτρώνη, Καραπατάκη, Μπακάλη κ.ά., ενώ έγραψε και δικά του τραγούδια. Κι αν σε πολλά απ’ αυτά δεν υπήρχαν ή δεν ήταν εμφανείς οι πολιτικές ανησυχίες, τα περισσότερα είχαν άμεσους προβληματισμούς και μιλούσαν εύκολα στις καρδιές. Σταθμοί στην πορεία του Στέλιου Καζαντζίδη υπήρξαν οι συνεργασίες του με τους «έντεχνους» δημιουργούς Μίκη Θεοδωράκη, Χρήστο Λεοντή, Μάνο Χατζιδάκι, Μάνο Λοΐζο, Σταύρο Ξαρχάκο – πολλές μαζί με τη Μαρινέλλα. Μοναδικές είναι οι ερμηνείες του στην «Καταχνιά», το πρώτο ολοκληρωμένο έργο τού – πολύ νέου τότε – συνθέτη Χρήστου Λεοντή, βασισμένο στους στίχους του Κώστα Βίρβου, που είχε ως θέμα του το τρίπτυχο «Κατοχή – Αντίσταση – Απελευθέρωση». Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1964 με ερμηνευτές τον Στέλιο Καζαντζίδη και τη Μαρινέλλα, καθώς και τη χορωδία Κορίνθου. Ανάμεσα στα τραγούδια το συγκλονιστικό «Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια/ τον ήλιο π’ ανατέλλει να χαρώ/ κι αν κάνετε τα στήθια μου κομμάτια/ εσείς πεθαίνετε κι όχι εγώ…». Ανάλογες είναι και οι ερμηνείες του στην «Πολιτεία» του Μ. Θεοδωράκη, με τα αθάνατα «Βράχο βράχο», «Καημός», «Παράπονο», «Μετανάστης», «Σαββατόβραδο», «Έχω μια αγάπη», καθώς και στις συνθέσεις του Μ. Χατζιδάκι «Αθήνα», «Κυρ – Αντώνης», «Κουρασμένο παλικάρι», «Το πέλαγο είναι βαθύ».

Η αρχή της μεγάλης πορείας του Στ. Καζαντζίδη στο τραγούδι ξεκίνησε το 1950. Πρωτοτραγουδά επαγγελματικά στις ταβέρνες του «Μπόκαρη», στην Κηφισιά και στο «Βουτσά», στην Καλογρέζα, όμως ο πρώτος του δίσκος με το τραγούδι του Απ. Καλδάρα «Για μπάνιο πάω κι αν θέλεις έλα» δεν είχε επιτυχία. Αυτή έρχεται με το δεύτερο δίσκο του, τις «Βαλίτσες» του Γιάννη Παπαϊωάννου, ο οποίος τον στηρίζει και στη συνέχεια. Εμφανίζεται σε διάφορα λαϊκά κέντρα της εποχής, γνωρίζεται με την Καίτη Γκρέυ, με την οποία ερμήνευσαν και το «Απόψε φίλα με» του Μανώλη Χιώτη (1956), ενώ από τα τέλη του ίδιου χρόνου συνεργάζεται με τη Μαρινέλλα. Μαζί καθιερώνουν ένα νέο στιλ στο πάλκο και τη δισκογραφία και στα χρόνια που ακολουθούν μέχρι το 1965 βρίσκονται στο προσκήνιο του τραγουδιού. Οι επιτυχίες εκατοντάδες, οι προτάσεις έρχονταν από παντού. Τραγουδούν μαζί σε δίσκους, κέντρα, θέατρα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό: Από την «Τριάνα» στο «Κάρνεγκι Χολ» της Ν. Υόρκης και από τον «Κουλουριώτη» στην Όπερα της Φραγκφούρτης. Στη δισκογραφία η επιτυχία του, πολύ μεγάλη. Μέσα σε μια χρονιά, το 1959, το δισκάκι 45 στροφών με τη «Μαντουμπάλα» στη μια πλευρά και το «Δυο πόρτες έχει η ζωή», στην άλλη, πούλησε 96 χιλιάδες αντίτυπα, σπάζοντας το ρεκόρ των 45.000 που είχε ως τότε το «Γαρίφαλο στ’ αυτί» των Χατζιδάκι – Σακελλάριου. Οι πωλήσεις, μάλιστα, παρέμειναν σε υψηλό επίπεδο για ακόμα 7 – 8 χρόνια. Απόλυτος κυρίαρχος στο λαϊκό τραγούδι μέχρι το ’65, ο Στ. Καζαντζίδης ερμηνεύει κοινωνικά τραγούδια, τα περισσότερα από τα οποία αναφέρονταν στη μάστιγα της μετανάστευσης. Παράλληλα, συμμετέχοντας στο «τοπίο» του εξωτισμού, σε μια εποχή που κυριαρχούσαν οι ινδικές ταινίες, και ακολουθώντας το παράδειγμα του Μανώλη Αγγελόπουλου, τραγουδά για εξωτικές γυναίκες με παράξενα ονόματα: Μαντουμπάλα, Ζιγκουάλα, Μανώλια…Το 1962, για τις ανάγκες της παράστασης «Όμορφη πόλη» του Μ. Θεοδωράκη, σε κείμενα Μποστ, στο Θέατρο «Παρκ» της λεωφόρου Αλεξάνδρας, σμίγουν για πρώτη και τελευταία φορά στο ίδιο μικρόφωνο οι φωνές του Στ. Καζαντζίδη και του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Το 1974 ηχογράφησε το έργο του Μίκη Θεοδωράκη «Στην Ανατολή», ένας δίσκος σημαντικός, που όμως θάφτηκε κυριολεκτικά από το μάρκετινγκ.

Πολλά έχουν γραφτεί για τον μεθοδευμένο και εξουθενωτικό πόλεμο που έκαναν εναντίον του λαϊκού τραγουδιστή οι δισκογραφικές εταιρείες, με αποτέλεσμα να μείνει έξω από τα στούντιο για πολλά χρόνια, στην πιο ώριμη περίοδο της καριέρας του. Από τη δεκαετία του ’60 ακόμη, ο Στ. Καζαντζίδης συγκρούστηκε με το κατεστημένο των δισκογραφικών εταιρειών και τη νύχτα. Ουσιαστική αφορμή της αποχώρησής του από το πάλκο, υπήρξε η αλλαγή των συνθηκών στα νυχτερινά κέντρα, που ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τον νεοπλουτισμό. Από το 1965 που αποχώρησε από το «Φαληρικόν», η επαφή του με τον κόσμο γίνεται μόνο μέσα από μικρούς δίσκους 45 στροφών που κυκλοφορούν τακτικά, με μεγάλη επιτυχία. Προσπαθώντας να φύγει από την «Odeon – Parlophone – Megaphone» του Μάτσα (κατοπινή «Μίνως»), στην οποία πήγε αφήνοντας την «Κολούμπια», δημιούργησε τη δική του εταιρεία, την «Standard», που έκλεισε μετά από μικρό διάστημα λειτουργίας, ενώ ηχογράφησε και λίγα τραγούδια στη μικρή τότε «Philips». Αναγκάζεται να γυρίσει στη «Μίνως» κι όλες του οι ηχογραφήσεις στη δεκαετία του ’70 γίνονται εκεί. Το 1976 κι ενώ έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία με το δίσκο «Υπάρχω», η φωνή του Καζαντζίδη μπαίνει σε καραντίνα εντεκάμισι χρόνων, με δικαστικές αποφάσεις. «Χρόνια ολόκληρα με βασάνιζαν οι εταιρίες. Μου τσάκισαν την ψυχολογία», έλεγε αργότερα. Το δεσμευτικό συμβόλαιό του λύθηκε μόλις το 1987, με νόμο που εισηγήθηκε ο Αντώνης Τρίτσης. Από τότε επέστρεψε στη δισκογραφία, ερμηνεύοντας τραγούδια σε ποντιακή γλώσσα, αλλά και κομμάτια όπως «Στην Ελλάς του 2000» του Αντώνη Βαρδή, με τους Χ. και Π. Κατσιμίχα.

1934

Γεννιέται ο ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Στη μακρόχρονη δημιουργική θητεία του στο θέατρο και στον κινηματογράφο κέρδισε την αγάπη του κόσμου. Πολυτάλαντος ηθοποιός, ανήσυχος δημιουργός, ερμηνευτής πλούσιου ρεπερτορίου, γεννήθηκε στον Πειραιά το 1934 και σπούδασε ηθοποιός στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Σπουδαστής ακόμα, κάνει την πρώτη του θεατρική εμφάνιση με ένα μικρό ρόλο στο έργο του Σπύρου Μελά «Ο Βασιλιάς και ο Σκύλος», σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ροντήρη, και το καλοκαίρι του ’54 κάνει και την πρώτη του εμφάνιση στην Επίδαυρο, στο χορό του «Ιππόλυτου» του Ευριπίδη με πρωταγωνιστή τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Ο πρώτος μεγάλος ρόλος θα έρθει το 1957, στο Εθνικό, με το «Γλάρο» του Τσέχοφ.

Στο Εθνικό Θέατρο παραμένει μέχρι το 1960, με μια ενδιάμεση συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης, στον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Στη συνέχεια με τη βοήθεια της Δέσπως Διαμαντίδου κάνει το δικό του θίασο, με τον οποίο θα περιοδεύσει στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Το 1964 συνεργάζεται με το ΚΘΒΕ και ένα χρόνο αργότερα γίνεται συνθιασάρχης με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Είχαν προηγηθεί οι μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες «Μανταλένα» το 1960, «Η Αλίκη στο Ναυτικό» το ’61, τα «Χτυποκάρδια στο θρανίο» το ’63, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, ενώ το 1960 συμμετείχε στο «Ποτέ την Κυριακή» και το ’63 στα «Κόκκινα φανάρια».

Οι δυο τους ως συνθιασάρχες ανεβάζουν το «Κολόμπ» του Ανούιγ, ενώ παντρεύονται το 1965, και τρία χρόνια αργότερα αποκτούν το γιο τους, τον Γιάννη. Το 1970 εγκαινιάζουν το θέατρο «Αλίκη», όπου συνεργάζονται μέχρι το χωρισμό τους. Στη συνέχεια ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ χαράσσει την προσωπική του πορεία στο θέατρο, με σπουδαίους ρόλους και συνεργασίες με την Έλλη Λαμπέτη, την Ελένη Χατζηαργύρη, την Κάτια Δανδουλάκη, τον Σπύρο Ευαγγελάτο και το «Αμφι-Θέατρο», κ.ά. Το 1984 ξανασυναντά θεατρικά τη Βουγιουκλάκη για το «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» του Ράσελ και τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» του Ντε Φιλίπο.

Το 1994 είχε βραβευτεί από το «Κέντρο Μελέτης και Ερευνάς του Ελληνικού Θεάτρου» για την ερμηνεία του στο «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ». Η τελευταία σπουδαία θεατρική εμφάνισή του είναι το 1998 στην Επίδαυρο, στην τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους επί Κολωνώ». Η τελευταία θεατρική δουλιά του ήταν στο θέατρο «Μπρόντγουεϊ», τη θεατρική σεζόν 2000-2001, με το έργο της Γιασμίν Ρεζά «Τρεις φορές ζωή».

1941

Δημοσιεύεται η γερμανοϊταλική διακήρυξη για την εγκαθίδρυση της «Νέας Τάξης Πραγμάτων» στην Ευρώπη.

1943

Ισχυρές ιταλικές δυνάμεις διενεργούν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στο βουνό Κέρκη της Σάμου. Ο ΕΛΑΣ, αφού προκάλεσε στον εχθρό σοβαρές απώλειες (80 νεκροί), πέρασε στο βουνό Καρβούνη. Οι Ιταλοί εκτελούν σε αντίποινα 40 κατοίκους των χωριών Κάστανος, Κοσμαδαίοι, Μαραθόκαμπος και Λέκη.

Τμήμα του ΕΛΑΣ Σάμου

1944

Πεθαίνει ο Κλέων Τριανταφύλλου, γνωστότερος ως Αττίκ. Μια από τις πλέον χαρισματικές μορφές της μουσικής, που με την τέχνη του σφράγισε κυριολεκτικά το πρώτο ήμισυ του προηγούμενου αιώνα. Ο πολυτάλαντος, ευαίσθητος συνθέτης, ο τρυφερός στιχουργός και μοναδικός δεξιοτέχνης στο πιάνο, που κατάφερε να δημιουργήσει σχολή τόσο στο τραγούδι όσο και στη διασκέδαση. Ιστορική είναι η «Μάντρα» του, που υπήρξε φυτώριο για όλα τα μετέπειτα μεγάλα ονόματα του τραγουδιού, του θεάτρου, του κινηματογράφου. Τα τραγούδια του, αν και αγαπήθηκαν στην εποχή τους και εξακολούθησαν να τραγουδιούνται για καιρό, για τρεις και πλέον δεκαετίες, δεν επανεμφανίστηκαν στη δισκογραφία (με ελάχιστες εξαιρέσεις).

1944

60.000 Σλοβάκοι στρατιώτες στρέφονται εναντίον των Ναζί.

1949

Η Σοβιετική Ένωση πραγματοποιεί την πρώτη της πυρηνική δοκιμή, σπάζοντας το μονοπώλιο της κατοχής του ατομικού όπλου από της ΗΠΑ.

Η έκρηξη από την πρώτη πυρηνική δοκιμή της ΕΣΣΔ

1949

Με την πτώση του υψώματος Κάμενικ λήγει στις 29 με 30 Αυγούστου η τελική φάσης της μάχης στο Γράμμο ανάμεσα στο Δημοκρατικό Στρατό και τις κυβερνητικές δυνάμεις. Ο Δημοκρατικός Στρατός υποχωρεί συντεταγμένα προς τη Λ. Δ. της Αλβανίας, ακυρώνοντας τη βασική επιδίωξη της αστικής τάξης να τον εκμηδενίσει.

Τμήμα του ΔΣΕ

Ο τρίχρονος ένοπλος αγώνας, η κορυφαία αυτή περίοδος της ταξικής πάλης στη χώρα μας τον αιώνα που μας πέρασε, έλαβε τέλος. Ωστόσο, τα διδάγματά του παραμένουν φωτεινά: Δόξα και Τιμή στους ήρωες του ΔΣΕ.

1955

Ο Νίκος Καρδαμήλας, μετά τη σχετική του καταδίκη από το Διαρκές Στρατοδικείο της Θεσσαλονίκης, εκτελείται με την κατηγορία της κατασκοπίας.

1966

Οι Beatles δίδουν τη τελευταία τους συναυλία στο Κάντλστικ Παρκ (Candlestick Park) στην Καλιφόρνια.

1977

Πειράματα σε καταδίκους πραγματοποιούσε η CIA από το 1948 έως το 1973 αποκαλύπτει ο νέος αρχηγός των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Στόχος των πειραμάτων, που στοίχησαν συνολικά 25 εκατομμύρια δολάρια, ήταν η ανακάλυψη τρόπων ελέγχου της διανοητικής κατάστασης του ανθρώπου.

Η έκθεση της Γερουσίας των ΗΠΑ για το πρόγραμμα MKULTRA

1987

Πεθαίνει ο Λι Μάρβιν (Lee Marvin), Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης βραβευμένος με Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1965 Η Λησταρχίνα (Cat Ballou), όπου εμφανίστηκε στο πλευρό της Τζέιν Φόντα υποδυόμενος έναν ξεπεσμένο και μεθύστακα πιστολά. Ο ρόλος αυτός του χάρισε επίσης τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας σε Κωμωδία και Βραβείο BAFTA. Ο ηθοποιός ήταν γνωστός για τη βαριά του φωνή, τα λευκά του μαλλιά και το υψηλό του ανάστημα. Οι σημαντικότερες ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε είναι οι εξής: «Η μεγάλη κάψα» (The Big Heat, 1953), «Η Ανταρσία του Κέιν» (The Caine Mutiny, 1954), «Άσχημη μέρα στο μαύρο βράχο» (Bad Day at Black Rock, 1955), «Ο Άνθρωπος που Σκότωσε τον Λίμπερτι Βάλανς» (The Man Who Shot Liberty Vallance, 1962), «Το πλοίο των τρελών» (Ship of Fools, 1965), «Οι Επαγγελματίες» (The Professionals, 1966), «Και οι 12 Ήταν Καθάρματα» (The Dirty Dozen, 1967) και «Έγκλημα στο Γκόρκι Παρκ» (Gorky Park, 1983).

2003

Τουλάχιστον 95 άνθρωποι, ανάμεσά τους και ο μετριοπαθής υψηλόβαθμος θρησκευτικός αξιωματούχος των Σιιτών Αγιατολάχ Μοχάμεντ Μπακρ-αλ-Χακίμ (Ayatollah Mohammed Baqr al-Hakim), σκοτώθηκαν από ισχυρή έκρηξη παγιδευμένου οχήματος σε Τζαμί της ιερής πόλης του Ιράκ Νατζάφ (Najaf).

2004

Λήγουν οι πολυδάπανοι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, μνημείο της άκρατης εμπορευματοποίησης και των αμφιλεγόμενων αντιντόπινγκ ελέγχων.

2016

Πεθαίνει ο Ζερόμ Ζίλμπερμαν (Jerome Silberman), που έγινε γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Τζιν Γουάιλντερ (Gene Wilder). Ήταν Αμερικανός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, κωμικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας.

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...