Τελικά επιβεβαιώνεται ότι η συμφωνία που υπέγραψαν τον περασμένο Οκτώβρη ο Λίβανος και το Ισραήλ είναι κόλαφος σε όσους προπαγανδίζουν ότι η «λύση» στα Ελληνοτουρκικά με ΝΑΤΟική πατέντα και για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων θα φέρει «σταθερότητα» και «ασφάλεια» στην περιοχή.
Η συμφωνία που υπέγραψαν τον περασμένο Οκτώβρη ο Λίβανος και το Ισραήλ για τον καθορισμό θαλάσσιων ζωνών χαρακτηρίστηκε «ιστορική». Οι δυο χώρες, που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, συμφώνησαν να μοιράσουν ένα κοίτασμα φυσικού αερίου, που κατοχυρώθηκε τελικά στην ΑΟΖ του Λιβάνου. Η συμφωνία προβλήθηκε ως προανάκρουσμα μιας «νέας εποχής» στις σχέσεις των δύο κρατών, αλλά και ως παράδειγμα για το πώς δύο χώρες με ισχυρές αντιθέσεις μπορούν να βρουν τη χρυσή τομή και να συνεργαστούν στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου. Στη χώρα μας, η συμφωνία αξιοποιήθηκε από κυβέρνηση, ΝΑΤΟ, ΕΕ και τα άλλα κόμματα ως «υπόδειγμα» για το πώς μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός αμοιβαίου συμφέροντος με την Τουρκία στον καθορισμό ΑΟΖ.
Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Τη Συμφωνία Λιβάνου – Ισραήλ την επέβαλαν ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, σε μια περίοδο που αναβαθμίζεται ο ρόλος της Ανατ. Μεσογείου στον ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης. Ο ρόλος των Αμερικανών ήταν καθοριστικός στο παζάρι, με τα ανάλογα ανταλλάγματα στους δυο «παίκτες». Η συμφωνία κατοχύρωνε τη συνεκμετάλλευση – και γι’ αυτό της έγινε τόση διαφήμιση – ως μοντέλο διευθέτησης των διαφορών ανάμεσα σε κράτη της περιοχής.
Τι δεν λένε;
Ότι Λίβανος και Ισραήλ περνάνε σήμερα τη μεγαλύτερη κρίση στις σχέσεις τους τα τελευταία 34 χρόνια, με εκατέρωθεν μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιθέσεις. Δηλαδή, τα ενεργειακά μονοπώλια πήραν αυτό που ήθελαν, το «μοντέλο» της συνεκμετάλλευσης απέκτησε απτό παράδειγμα, αλλά οι ανταγωνισμοί παραμένουν και ενισχύονται. Κόλαφος δηλαδή σε όσους προπαγανδίζουν ότι η «λύση» στα Ελληνοτουρκικά με ΝΑΤΟική πατέντα και για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων θα φέρει «σταθερότητα» και «ασφάλεια» στην περιοχή.
