Τα Ντιέν Μπιέν Φου του ιμπεριαλισμού

Πόλεμος του Βιετνάμ
Τμήμα των Βιέτ -Μίνχ

Τέλη 1953: ξεκινάει η αντεπίθεση του λαϊκού απελευθερωτικού στρατού του Βιετνάμ, με επικεφαλής τον στρατηγό Γκιαπ και τον μεγάλο πολιτικό ηγέτη Χο Τσι Μιν (Hồ Chí Minh= «Εκείνος που φωτίζει»), κατά των Γάλλων αποικιοκρατών και στις 7 Μάη 1954, συνέτριψαν το γαλλικό στρατό στο Ντιεν Μπιεν Φου (Diên Biên Phu), που πλέον έχει μείνει στην ιστορία σαν συντριβή, σα να λέμε «Βατερλό».

Ήταν μια μεγάλη νίκη του βιετναμέζικου λαού κατά των Γάλλων ιμπεριαλιστών, που είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία του πρώτου βιετναμέζικου λαϊκού κράτους, αποδεικνύοντας, ταυτόχρονα, πως μπροστά στη δύναμη των λαών κανένας ιμπεριαλιστικός στρατός, όπως και ο ιμπεριαλισμός, δεν είναι ανίκητος.

Μεγάλο ιστορικό δίδαγμα και για το σήμερα και την αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών έως τη δική τους εξουσία.

Το όνομα του Στρατηγού Võ Nguyên Giáp (Βο Νγκουέν Γκιαπ) που έφυγε από τη ζωή στις 4-Οκτ-2013, σε νοσοκομείο του Ανόι και σε ηλικία 102 ετών, έχει συνδεθεί με κορυφαίες στιγμές του αγώνα του λαού του Βιετνάμ ενάντια στην αποικιοκρατία των Γάλλων και των Αμερικανών Ιμπεριαλιστών.

Υπήρξε η πλέον θρυλική στρατιωτική και πολιτική μορφή στον πρώτο πόλεμο της Ινδοκίνας και τον πόλεμο του Βιετνάμ.
Συνέδεσε το όνομά του με μεγάλες στιγμές του απελευθερωτικού αγώνα όπως –εκτός του Ντιεν Μπεν Φου οι μάχες του Λανγκ Σον, η εκστρατεία Χο Τσι Μινχ κά.

Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος από την ίδρυσή του, διετέλεσε μέλος του ΠΓυπουργός στην κυβέρνηση Εθνικής Απελευθέρωσης, αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, υπουργός Άμυνας. Είχε σημαίνουσα θεωρητική και πρακτική συμβολή στην ανάπτυξη του παλλαϊκού πολέμου.

Η πίστη του στον λαϊκό παράγοντα, στο κομμουνιστικό πνεύμα και ιδεώδες, στο σοσιαλισμό αποτελούν παρακαταθήκη για τους επαναστατικούς αγώνες των εργατών σε όλο τον κόσμο.

Σ’ ένα από τα κείμενά του ο Γκιαπ παρουσιάζει την πολεμική μέθοδο του βιετναμέζικου λαού στην περίοδο μετά το Β` Παγκόσμιο Πόλεμο:
«Ανταρτοπόλεμος είναι η μορφή αγώνα των μαζών μιας φτωχής και κακοεξοπλισμένης χώρας ενάντια σ’ έναν επιθετικό στρατό με καλύτερο υλικό και τεχνικές. Είναι ο τρόπος να διεξάγεις μιαν επανάσταση. Οι αντάρτες στηρίζονται στο ηρωικό πνεύμα για να θριαμβεύσουν πάνω στα μοντέρνα όπλα, αποφεύγοντας τον εχθρό, όταν είναι ισχυρότερος και χτυπώντας τον όταν είναι ασθενέστερος. Άλλοτε σκορπίζοντας, άλλοτε ανασχηματιζόμενοι, άλλοτε φθείροντας, άλλοτε εξοντώνοντας τον εχθρό, είναι αποφασισμένοι να πολεμάνε παντού, έτσι που, οπουδήποτε και αν πηγαίνει ο εχθρός είναι καταποντισμένος σε μια θάλασσα ένοπλου λαού που τον χτυπάει, υποσκάπτοντας το ηθικό του και εξαντλώντας τις δυνάμεις του».

Η μάχη του Ντιεν Μπιεν Φου

Ήταν τον Μάη του 1954 όταν η αποικιοκρατία στην Ινδοκίνα γνώρισε στο πρόσωπο των Γάλλων ένα συντριπτικό πλήγμα που ακούει στο όνομα Ντιεν Μπιεν Φου. Πρωτεργάτης αυτής της νίκης ήταν ο Στρατηγός Γκιαπ.

Στις 7 Μάη εκείνης της χρονιάς δυνάμεις του Λαϊκού Στρατού του Βιετνάμ με επικεφαλής τον Γκιάπ συνέτριψαν τα Γαλλικά στρατεύματα και εξανάγκασαν τους αποικιοκράτες να υπογράψουν τον Ιούλη του 1954 στη Γενεύη κατάπαυση του πυρός, γενικότερα στην περιοχή της Ινδοκίνας.

Σταμάτησαν, έστω προσωρινά, την ανάμιξη των ΗΠΑ στην περιοχή και αποφασίστηκε η προσωρινή διαίρεση της χώρας.
Ο 17ος παράλληλος ορίστηκε ως το όριο πάνω από το οποίο το Β. Βιετνάμ ελέγχονταν από το Βιετμίνχ και κάτω το Ν. Βιετνάμ. από τους Γάλλους. Το Βιετνάμ όπως και ολόκληρη η περιοχή της Ινδοκίνας για δεκαετίες ήταν αποικία της Γαλλίας.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η περιοχή κατακτήθηκε από τους Ιάπωνες, αλλά εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό γαλλική διοίκηση.

Στα 1942 ο Χο Τσι Μινχ συγκρότησε το Βιετμίνχ, ένα εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο υπό την καθοδήγηση των κομμουνιστών.
Με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το Βιετμίνχ, μετά από μια γενική εξέγερση τον Αύγουστο του 1945, κατέλαβε την εξουσία και ο Χο Τσι Μινχ ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Βιετνάμ. Οι Γάλλοι με τη βοήθεια των Βρετανών ανακατέλαβαν το νότιο τμήμα του Βιετνάμ και σχεδίαζαν την επίθεση προς το βορρά. Τότε ο βιετναμέζικος λαός ξεσηκώθηκε σ’ όλη τη χώρα.

Το Ντιεν Μπιεν Φου ήταν ένα φρούριο των Γάλλων στο βόρειο τμήμα του Βιετνάμ, κοντά στα σύνορα με το Λάος και την Κίνα, σε θέση κλειδί, που έλεγχε τη δίοδο για το Λάος αλλά και το δέλτα του Ερυθρού ποταμού από όπου γινόταν ο κύριος ανεφοδιασμός σε όπλα και πυρομαχικά των Βιετναμέζων ανταρτών από την λαϊκή Κίνα.

Ήταν μια περιοχή 100 τετρ. χιλιομέτρων, περιτριγυρισμένη από ψηλά βουνά στην οποία βρισκόταν και ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο το οποίο είχε κατασκευάσει την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο ιαπωνικός στρατός κατοχής. Το γαλλικό επιτελείο σχεδίαζε να γίνει το Ντιεν Μπιεν Φου σημείο εξόρμησης του Γαλλικού στρατού εναντίον των ανταρτών.

Οι Βιετμίνχ επέλεξαν να χτυπήσουν τους Γάλλους στο σημείο που θα παρέλυε όλη τη δραστηριότητά τους και ξεκίνησαν σταδιακά να πολιορκούν την περιοχή από τα τέλη του 1953 κάνοντας διαρκή πόλεμο φθοράς μέχρι την τελική επίθεση στις 7 Μάη 1954. Στις 5 το απόγευμα κάθε αντίσταση σταμάτησε και περίπου 10.000 Γάλλοι στρατιώτες παραδόθηκαν στους Βιετμίνχ. Οι Γάλλοι άφησαν πίσω τους 1.500 νεκρούς και 4.000 τραυματίες.

Οι Γάλλοι αποικιοκράτες-ιμπεριαλιστές στην Ινδοκίνα

Ολες οι βρώμικες δουλειές γίνονται πάντοτε στο όνομα ενός ιερού σκοπού. Αυτός είναι ο κανόνας της ιστορίας των ταξικών κοινωνιών κι απ’ αυτόν δε θα μπορούσε να εξαιρεθεί η αποικιακή πολιτική της Γαλλίας στην Ινδοκίνα. Τα γαλλικά στρατεύματα εισέβαλαν στο Βιετνάμ στα 1858 με το πρόσχημα πως ήθελαν να προστατεύσουν τους καθολικούς ιεραποστόλους, αλλά η αντίσταση του ντόπιου πληθυσμού υπήρξε ισχυρή.

Στα 1867 ολόκληρο το Νότιο Βιετνάμ έγινε γαλλική αποικία ενώ από το 1863 η γειτονική Καμπότζη είχε μετατραπεί σε γαλλικό προτεκτοράτο.

Από τις αρχές της 9ης δεκαετίας του 19ου αιώνα, η Γαλλία ενέτεινε τις προσπάθειές της για να καθυποτάξει ολόκληρο το Βιετνάμ. Στα 1884 άρχισε πόλεμο κατά της Κίνας για να την εξαναγκάσει να παραιτηθεί από τα κυριαρχικά της δικαιώματα εκεί. Οι συγκρούσεις ήταν σφοδρές και οι ήττες του γαλλικού στρατού πολλές και αλλεπάλληλες αλλά τελικά έγινε κατορθωτό, προς το τέλος του προαναφερόμενου αιώνα, να μετατραπεί το Βιετνάμ σε γαλλικό προτεκτοράτο.

Το Βιετναμέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα γεννήθηκε στις 3-Φεβ-1930 και τον Οκτώβρη του ιδίου έτους μετονομάστηκε σε ΚΚ Ινδοκίνας.
Ηγετική φυσιογνωμία από το ξεκίνημα του κόμματος υπήρξε ο Ντγκουγιέν Ε-Κουόκ, γνωστός παγκοσμίως με το όνομα Χο Τσι Μιν. Πρόκειται για έναν επαναστάτη, που, όπως ο ίδιος έλεγε, την επανάσταση δεν την είχε διδαχθεί στη Μόσχα, αλλά στο Παρίσι, δεδομένου ότι έζησε εκεί, είχε συμμετάσχει στην ίδρυση του Γαλλικού ΚΚ το Δεκέμβρη του 1920 και είχε πάρει ενεργό μέρος στους επαναστατικούς αγώνες της γαλλικής εργατικής τάξης.

Υπήρξε μάλιστα υπεύθυνος του Γαλλικού ΚΚ για τα αποικιακά ζητήματα. Στη δεκαετία του 1920 ο Χο Τσι Μιν ταξίδεψε πολλές φορές στη Σοβιετική Ενωση, όπου συμμετείχε στην ίδρυση του Γραφείου Νοτιοανατολικής Ασίας της Κομιντέρν, στην ίδρυση της Αγροτικής Διεθνούς και σε άλλες εκδηλώσεις του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Βρέθηκε επίσης από το 1924 στην Καντόνα, ως μέλος του κλιμακίου της Κομιντέρν κι έζησε από κοντά την κινέζικη επανάσταση.

Η ίδρυση του ΚΚ αποτέλεσε τη μεγάλη στροφή στους αντιαποικιακούς αγώνες του βιετναμέζικου λαού, οι οποίοι έγιναν πλέον οργανικό στοιχείο της προλεταριακής επανάστασης. Οι εξελίξεις μάλιστα υποχρέωσαν πολύ γρήγορα τους κομμουνιστές να αποδείξουν, ως οργανωμένη πλέον πολιτική δύναμη, αν ήταν σε θέση να ανταποκριθούν στην ιστορική τους αποστολή.

Η ευκαιρία δόθηκε, όταν ταυτόχρονα με την ίδρυση του κόμματος ξέσπασε ένα νέο επαναστατικό – εθνικοαπελευθερωτικό – αντιαποικιακό κύμα στη χώρα.

Ήταν Φλεβάρης του ’30 όταν ξέσπασε το κύμα αυτό με την απεργία 3.000 εργατών του αγροκτήματος Φου Ριένγκ στο Κοσινσίν. Ακολούθησαν απεργία 4.000 εργατών της βαμβακοτεχνίας του Ναμ Ντιν στο Μπακ Μπο το Μάρτη και απεργία 400 εργατών του εργοστασίου σπίρτων και του πριονιστηρίου του Μπεν Θούι στο Τρουνγκ, τον Απρίλη. Από την Πρωτομαγιά του 1930 η επαναστατική πλημμυρίδα σκέπασε όλη τη χώρα με χιλιάδες εργατικές απεργίες, αγροτικές διαδηλώσεις, σχολικές απεργίες, κλείσιμο της αγοράς κ.ο.κ. «Στις ακτές των δύο επαρχιών του Κεντρικού Βιετνάμ (Νγκε – Αν και Χα – Τσιν) – γράφουν οι Σοβιετικοί ιστορικοί12 – οι ξεσηκωμένοι αγρότες με επικεφαλής τους κομμουνιστές συγκρότησαν σοβιέτ και πήραν την εξουσία στα χέρια τους. Στα χωριά συγκροτήθηκαν επιτροπές για να εφαρμόσουν την αγροτική μεταρρύθμιση».

Τέτοιας έκτασης γεγονότα συνέβησαν, αλλά στο τέλος οι Γάλλοι αποικιστές κατάφεραν να καταστείλουν την εξέγερση, χωρίς όμως να μπορέσουν να συντρίψουν το επαναστατικό κίνημα.

Νέα άνοδο το κίνημα γνώρισε στην περίοδο 1936-39, όπου στο πλαίσιο της εφαρμογής των αποφάσεων του 7ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, προώθησε την πολιτική της συγκρότησης ενός Λαϊκού Αντιιμπεριαλιστικού Ινδοκινεζικού Μετώπου, το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε Δημοκρατικό Ινδοκινεζικό Μέτωπο.

Η κορύφωση του εθνικοαπελευθερωτικού – επαναστατικού αγώνα στο Βιετνάμ ήρθε τον Αύγουστο του 1945 και σ’ αυτό συνέβαλε η ήττα του φασιστικού άξονα σε παγκόσμιο επίπεδο και η πάλη του βιετναμέζικου λαού σε συνδυασμό με την ήττα και συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας.

Στις 13-Αυγ το ΚΚ αποφάσισε τη γενική εξέγερση και τρεις μέρες αργότερα στο Συνέδριο των Αντιπροσώπων του Λαού, που συγκάλεσε το Βιετ Μιν, υιοθετήθηκαν οι «10 μεγάλες πολιτικές αρχές» της οργάνωσης, καταρτίστηκε η διαταγή της γενικής ένοπλης εξέγερσης και εκλέχτηκε Κεντρική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, δηλαδή προσωρινή κυβέρνηση, με πρόεδρο τον Χο Τσι Μιν.

Στις 19-Αυγ η εξέγερση στέφθηκε με επιτυχία στο Ανόι, στις 23 θριάμβευσε στο Χουέ και στις 25 στη Σαϊγκόν.

Σε διάστημα 11 ημερών η νικηφόρα εξέγερση ήταν γεγονός σε όλο το Βιετνάμ.
Στις 2-Σεπ-1945 ο Χο Τσι Μιν διάβασε τη Δήλωση Ανεξαρτησίας του Βιετνάμ, με την οποία η χώρα ονομαζόταν Λαϊκή Δημοκρατία.

Η δημιουργία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ δεν έφερε αμέσως και την απελευθέρωση του λαού της χώρας. Οι αποικιοκράτες – ιμπεριαλιστές δεν παραδέχτηκαν την ήττα τους, παρά μόνο όταν αυτή κατέστη ολοκληρωτική. Στην αρχή και με πρόσχημα την καταδίωξη των Ιαπώνων το Νότιο Βιετνάμ καταλήφθηκε από αγγλικά στρατεύματα και το Βόρειο Βιετνάμ από κινέζικα στρατεύματα του Τσανγκ Κάι Σεκ.

Σύντομα ήρθαν και οι Γάλλοι, που ήταν στη Σαϊγκόν και άλλες πόλεις του Νότου, αλλά δεν ήταν εύκολο γι’ αυτούς να παλινορθώσουν το αποικιοκρατικό τους καθεστώς.

Βέβαια, πίσω από τη Γαλλία βρίσκονταν οι ΗΠΑ που την ενίσχυαν οικονομικά. «Στην πραγματικότητα – όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Ν. Ψυρούκης- οι Βορειοαμερικανοί ιμπεριαλιστές δεν ενδιαφέρονταν για τη σωτηρία της γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας. Ζητούσαν να αρπάξουν τα πλούτη της. Και έβλεπαν πως η Γαλλία, με τους αποικιακούς πολέμους, σύντομα θα παρέδιδε τις αποικίες της στην κηδεμονία των ΗΠΑ».

Ντιεν Μπιεν Φου: το Βατερλό των Γάλλων αποικιοκρατών

Το Βιετνάμ ξαναβρέθηκε κάτω από αποικιακό ζυγό μετά το Β` Παγκόσμιο Πόλεμο και ο λαός του ξεκίνησε ένα νέο αγώνα για την απελευθέρωσή του.

Στις 20-Δεκ-1946, το ΚΚ Ινδοκίνας και ο Πρόεδρος της χώρας, Χο Τσι Μιν, απηύθυναν έκκληση προς τον βιετναμέζικο λαό ν’ αρχίσει παλλαϊκή αντίσταση ενάντια στους αποικιοκράτες μέχρι την ολοκληρωτική απελευθέρωση της χώρας. Ο λαϊκός αντιαποικιακός πόλεμος αγκάλιασε ολόκληρη την Ινδοκίνα και πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις ιδιαίτερα μετά τη νίκη της κινεζικής επανάστασης, το 1949. Το 1950, το 90% του Βιετνάμ ήταν απελευθερωμένο και μόνο το 10% ήταν υπό γαλλικό έλεγχο. Επίσης, η κυβέρνηση του Χο Τσι Μιν απόκτησε διεθνές κύρος, μετά την αναγνώρισή της από την ΕΣΣΔ και τις άλλες Λαϊκές Δημοκρατίες.

Την περίοδο των μεταπολεμικών αντιαποικιακών αγώνων του Βιετνάμ, στη χώρα ξεχωρίζει μια κλασική λαϊκή στρατιωτική φυσιογνωμία, ο Βο Ννγκουγιέν Γκιαπ. Μέλος του ΚΚ από την ίδρυσή του, έγινε υπουργός στην κυβέρνηση Εθνικής Απελευθέρωσης. Με στρατιωτικά ζητήματα άρχισε να ασχολείται από το 1944 και από το Δεκέμβρη του 1946 έγινε αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Λαϊκής Δημοκρατίας.

Σ’ ένα από τα κείμενά του ο Γκιαπ παρουσιάζει ως εξής την πολεμική μέθοδο του βιετναμέζικου λαού στην περίοδο μετά το Β` Παγκόσμιο Πόλεμο: «Ανταρτοπόλεμος είναι η μορφή αγώνα των μαζών μιας φτωχής και κακοεξοπλισμένης χώρας ενάντια σ’ έναν επιθετικό στρατό με καλύτερο υλικό και τεχνικές. Είναι ο τρόπος να διεξάγεις μιαν επανάσταση. Οι αντάρτες στηρίζονται στο ηρωικό πνεύμα για να θριαμβεύσουν πάνω στα μοντέρνα όπλα, αποφεύγοντας τον εχθρό, όταν είναι ισχυρότερος και χτυπώντας τον όταν είναι ασθενέστερος. Αλλοτε σκορπίζοντας, άλλοτε ανασχηματιζόμενοι, άλλοτε φθείροντας, άλλοτε εξοντώνοντας τον εχθρό, είναι αποφασισμένοι να πολεμάνε παντού, έτσι που, οπουδήποτε και αν πηγαίνει ο εχθρός είναι καταποντισμένος σε μια θάλασσα ένοπλου λαού που τον χτυπάει, υποσκάπτοντας το ηθικό του και εξαντλώντας τις δυνάμεις του»

Σαν αποτέλεσμα της νίκης του βιετναμέζικου λαού, ήρθαν οι συμφωνίες για την Ινδοκίνα, που υπογράφηκαν στις 20 Ιούλη του 1954 στη Γενεύη, που καθόρισαν ως διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές τον 17ο παράλληλο. Το Βιετνάμ χωριζόταν σε Βόρειο και Νότιο, αλλά αυτός ο διαχωρισμός, οι συμφωνίες προέβλεπαν ότι θα είναι προσωρινός κι ότι η χώρα σύντομα θα συνενωνόταν. Για να συμβεί όμως αυτό, χρειάστηκε νέος αγώνας του βιετναμέζικου λαού έως το 1975, αυτή τη φορά εναντίον των ΗΠΑ, που είχαν έρθει να αντικαταστήσουν την ηττημένη Γαλλία.


Πηγές – History.com – Britannica.comΚαθημερινή  (κ. Σοφία Παπαστάμκου ιστορικός στα αρχεία της Bibliothèque de documentation internationale contemporaine, στη Nanterre της Γαλλίας)

Δείτε –μεταξύ άλλων
(ο Έλληνας βιετκόνγκ θυμάται) Αφιέρωμα Ριζοσπάστη
902 Αφιέρωμα στον Βιετναμέζο Στρατηγό Γκιαπ

Η συνέχεια, λίγο-πολύ γνωστή, με πολύτιμα μαθήματα ιστορίας

30-Απρ-1975. Το ραδιόφωνο στο Ανόι μεταδίδει ότι τα τανκ των Βιετκόνγκ ισοπέδωσαν τις πύλες και εισέβαλαν στο Προεδρικό Μέγαρο στη Σαϊγκόν, την πρωτεύουσα του Νοτίου Βιετνάμ.

8.00 πμ. Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Graham A. Martin, αφού δίπλωσε την αστερόεσσα και την έβαλε στη βαλίτσα του, κατευθύνθηκε στην ταράτσα του κτιρίου της πρεσβείας, όπου τον περίμενε, για να τον πάρει μακριά, ένα ελικόπτερο της «Air America».
Μια ώρα αργότερα, τον ίδιο δρόμο με τον πρεσβευτή ακολούθησαν και οι τελευταίοι 125 Αμερικανοί που βρίσκονταν στην πόλη. Δεν είχαν άλλη διέξοδο.

Απελπισμένοι Αμερικανοί προσπαθούσαν να γαντζωθούν από το τελευταίο ελικόπτερο που εγκατέλειπε το Νχα-Τρανγκ, οι τελευταίοι πεζοναύτες αποχωρούσαν με εξευτελιστικό τρόπο από τη στέγη της αμερικανικής πρεσβείας στη Σαϊγκόν, την ώρα που το πλήθος ετοιμαζόταν να εισβάλει στο κτίριο. Χρειάστηκαν ακόμη δύο μήνες για πέσει και να απομακρυνθεί οριστικά η κυβέρνηση – μαριονέτα των ΗΠΑ του Νοτίου Βιετνάμ, να ολοκληρωθεί η νίκη των Βιετκόνγκ και επιτέλους η χώρα να ενωθεί, να αποτελέσει μία και ομοούσια κρατική οντότητα – μία σοσιαλιστική οντότητα.

Εντούτοις, αυτή η ημερομηνία, 30ή Απριλίου, σηματοδοτεί επί της ουσίας το τέλος του πολέμου, της νίκης ενός αποφασισμένου και γεμάτου ιδανικά λαού ενάντια σε μία υπερδύναμη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Η 30ή Απριλίου 1975  σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη στρατιωτική και πολιτική ήττα που γνώρισαν ποτέ οι ΗΠΑ, που γονάτισαν αποκαμωμένες και κάθιδρες μπροστά στη λιλιπούτεια χώρα.

Μαθήματα νίκης

Περίπου τρία εκατομμύρια Βιετναμέζων έχασαν τη ζωή τους, εκατομμύρια θρυμματισμένα σώματα και ψυχές επέζησαν αυτής της σφαγής των αθώων, αυτού του μακροχρόνιου πολέμου.

Εκατομμύρια εκτάρια δασών ακόμη σε κατάσταση συναγερμού εξαιτίας των τόνων χημικών και τοξικών που ρίχτηκαν από τις αμερικανικές δυνάμεις. Από εκείνη τη στιγμή και εξαιτίας της μόλυνσης, ανήκεστος βλάβη του φυσικού πλούτου, χιλιάδες παιδιά, γενιές ολόκληρες έχουν γεννηθεί με ανωμαλίες και υποφέρουν από ασθένειες που οφείλονται στη μόλυνση από τα χημικά.

Είκοσι πέντε χρόνια μετά το τέλος, ένας εκ των ηγετών αυτής της νίκης του λαού του Βιετνάμ, ο στρατηγός Βο Νγκιέν Γκιαπ, μιλώντας προς τους δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων, θα τονίσει: «Σε λίγο θα γίνω εκατό χρονών, αλλά το κομμουνιστικό ηθικό και πνεύμα παραμένει αναλλοίωτο, ακριβώς όπως ήμουν νέος».

Ο στρατηγός Γκιαπ ήταν απολύτως ξεκάθαρος, ότι αυτή η νίκη θα μπορούσε εύκολα να μετατραπεί σε ήττα αν οι δυνάμεις των Βιετκόνγκ είχαν προσπαθήσει να πολεμήσουν κατά μέτωπο, ένας προς έναν, ένα εχθρό που ήταν κατά πολύ καλύτερα εξοπλισμένος, με τα βομβαρδιστικά «Β52» να συνδράμουν το έργο των επίγειων δυνάμεών τους. «Επρεπε να χρησιμοποιήσουμε το μικρό ενάντια του μεγάλου, απαρχιωμένα όπλα κατά σύγχρονων. Σε έναν πόλεμο, άνθρωποι και όπλα, έχουν όλα την ίδια σημασία, Στο τέλος, ήταν ο ανθρώπινος παράγοντας που σηματοδότησε τη νίκη» θα τονίσει ο στρατηγός που θα τη χαρακτηρίσει ως «απόλυτη και ολοκληρωτική νίκη του λαού του Βιετνάμ ενάντια στους δυτικούς ιμπεριαλιστές».

Ο στρατηγός Γκιάπ γνωρίζει ότι μία ολόκληρη γενιά γεννήθηκε και ενηλικιώθηκε – καθώς και οι επόμενες που ακολούθησαν και θα ακολουθήσουν – χωρίς να γνωρίσει τον τρόμο και τις θηριωδίες αυτού του πολέμου, που γνώρισαν οι γονείς τους, εξαιτίας της δικής τους νίκης.Μαθήματα αντίδρασης

Ανάλογα, ακόμη και η νέα γενιά των Αμερικανών δυσκολεύεται να πιστέψει εκείνες τις εικόνες, τη στιγμή που η αμερικανική κοινωνία δείχνει – και του χρόνου βοηθούντος – να έχει ξεπεράσει τα φαντάσματα που την κυνηγούσαν, δείχνει να έχει επουλώσει τις πληγές, δείχνει να έχει περιπέσει στη λήθη.

Όμως δεν ήταν έτσι. Η φρίκη είχε χτυπήσει όμως και την πόρτα των ίδιων των Αμερικανών, ασχέτως αν τους χώριζαν πολλές χιλιάδες μανισμένα ναυτικά μίλια του Ειρηνικού.

Περισσότεροι από 58.000 Αμερικανοί άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στις ζούγκλες του Βιετνάμ.

Δεκάδες χιλιάδες –όσοι είναι ακόμη ζωντανοί, παραμένουν μισότρελοι ακόμη και απόβλητοι, φυσικά από την αμερικανική κοινωνία στην οποία δεν μπόρεσαν ποτέ να ενταχθούν ξανά.

Δεκάδες χιλιάδες εξακολουθούν ακόμη να θυμούνται την απίστευτη βία στο Κεντ και τους δολοφονημένους εξεγερμένους φοιτητές και τη βαρβαρότητα των αστυνομικών δυνάμεων μπροστά στη Grosvenor Square το 1968.

Οι ΗΠΑ έτριζαν συθέμελα από τη σφοδρότητα των αντιδράσεων της σταυροφορίας κατά των Ηνωμένων Πολιτειών κατά πρώτο λόγο, αλλά επίσης κατά του ρατσισμού, του ιμπεριαλισμού, του καταναλωτισμού και του πολέμου εν γένει.

Οι εικόνες δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών έξω από το Λευκό Οίκο ήταν εκείνες που έπεισαν τελικά –τότε τον Νίξον πως πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να απεμπλακεί η χώρα του από τον πόλεμο με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Την αντιιμπεριαλιστική και αντιπολεμική σκυτάλη πήραν στη συνέχεια οι φοιτητές της Ευρώπης. Το Βιετνάμ είχε ενώσει ολόκληρη τη νεολαία της ανθρωπότητας. Κανένα άλλο γεγονός έκτοτε δεν είχε την ίδια δύναμη και την ίδια απήχηση. Ο πόλεμος αυτός ήταν μια καταστροφή για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο μοναδικός πόλεμος τον οποίο έχει χάσει, μέχρι στιγμής. Ο πόλεμος εκείνος κατέστρεψε έναν Πρόεδρο και ξεσήκωσε μια ολόκληρη γενιά.

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαγιάννης

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...