Σαν Σήμερα 7/1 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο

Σαν Σήμερα 7/1

1186

Ο Βυζαντινός στρατηγός Αλέξιος Βρανάς ανακόπτει την επέλαση των Νορμανδών κατά της Κωνσταντινούπολης, μετά την κατάληψη του Δυρραχίου και της Θεσσαλονίκης, νικώντας τους κοντά στο Στρυμόνα.

1325

Ο Αλφόνσος Δ΄ γίνεται βασιλιάς της Πορτογαλίας.

Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας
Ο Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας

1502

Γεννιέται ο μετέπειτα Πάπας της Ρώμης, Γρηγόριος 13ος. Έμεινε γνωστός για τη μεταρρύθμισή του στο ημερολογιακό σύστημα.

Γρηγόριος 13ος
Ο Γρηγόριος 13ος

1558

Η Γαλλία καταλαμβάνει το Καλαί, την τελευταία κτήση της Αγγλίας στο γαλλικό έδαφος.

1610

Ο Γαλιλαίος Γαλιλέι ανακαλύπτει τους τέσσερις μεγαλύτερους δορυφόρους του πλανήτη Δία: τον Γανυμήδη, την Καλλιστώ, την Ιώ και την Ευρώπη.

Γαλιλαίος Γαλιλέι
Ο Γαλιλαίος Γαλιλέι

1785

Ο Γάλλος Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ και ο Αμερικανός Τζον Τζέφρις ταξιδεύουν από το Ντόβερ της Αγγλίας μέχρι το Καλαί της Γαλλίας μ’ ένα αερόστατο αερίου υδρογόνου και γίνονται οι πρώτοι που διασχίζουν τη Μάγχη από αέρος.

1797

Υιοθετείται η σύγχρονη σημαία της Ιταλίας.

Ιταλία
Η σημαία της Ιταλίας

1826

Ο ελληνικός επαναστατικός στόλος σπάει τον κλοιό του οθωμανικού και μεταφέρει πολύτιμα πολεμοφόδια στο πολιορκημένο Μεσολόγγι.

Πολιορκία του Μεσολογγίου
Χάρτης του Μεσολογγίου κατά την διάρκεια της τρίτης πολιορκίας

1828

Ο Ιωάννης Καποδίστριας φτάνει στο Ναύπλιο και αναλαμβάνει πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας.

Ιωάννης Καποδίστριας
Ο Ιωάννης Καποδίστριας

1904

Πεθαίνει ο κορυφαίος λογοτέχνης Εμμανουήλ Ροΐδης. Οι γονείς του άνηκαν σε πλούσιες και αριστοκρατικές οικογένειες. Το 1841 η οικογένεια του Ροΐδη εγκαταστάθηκε στη Γένοβα. Το 1849 επέστρεψε στην Ερμούπολη για σπουδές.

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης
Ο Εμμανουήλ Ροΐδης

Το 1862 εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα, αποφασισμένος να ασχοληθεί αποκλειστικά με τα γράμματα. Το 1866 γράφει την προκλητική και σατιρική «Πάπισσα Ιωάννα».

Στα επόμενα χρόνια δημοσιεύει πολιτικά και φιλολογικά κείμενα, συνεργάζεται με τις γαλλόφωνες εφημερίδες «La Grece» και «Independance Hellenique» και το 1870 γίνεται διευθυντής της «Grece». Το 1873 χάνει σχεδόν όλη την περιουσία του και ζει πια απ’ τη συγγραφική του εργασία.

Υπέρμαχος της δημοτικής σε όλες τις γλωσσικές του μελέτες. Ο ίδιος γράφει τα κείμενά του στην καθαρεύουσα (με εξαίρεση το παραμύθι «Η μηλιά»). Ο γραπτός του λόγος, όμως, αποδεικνύει ότι ήταν έξοχος στυλίστας της καθαρεύουσας και ότι εισηγήθηκε ένα ξεχωριστό λογοτεχνικό ύφος στη νεοελληνική λογοτεχνία. Από το 1876 γράφει και μεταφράζει διηγήματα, ενώ στη δεκαετία 1891-1901 δημοσιεύει το πλουσιότερο διηγηματογραφικό του έργο. Το 1876 ιδρύεται το περιοδικό «Εστία» και το 1877 ο «Παρνασσός», είναι μέλος της συντακτικής τους επιτροπής, ενώ ως το τέλος της ζωής του συνεργάζεται με πολλά ακόμη φιλολογικά περιοδικά και εφημερίδες της εποχής.

1914

Γεννιέται ο πιανίστας και συνθέτης Γιάννης Σπάρτακος.

Γιάννης Σπάρτακος
Ο Γιάννης Σπάρτακος

Έζησε και εργάστηκε στις ΗΠΑ και την Ευρώπη από το 1946 ως το 1964. Το 1969 επέστρεψε στην Ελλάδα. Κυκλοφόρησε οχτώ άλμπουμ.

Τραγούδια του έχουν ερμηνεύσει η Μαρινέλλα, η Τάνια Τσανακλίδου, η Μπέσσυ Αργυράκη, ο Δάκης, ο Γιάννης Πετρόπουλος κ.ά.

1920

Η τοπική βουλή της πολιτείας της Νέας Υόρκης αρνείται να δώσει τις έδρες στους 5 εκλεγέντες σοσιαλιστές βουλευτές.

1932

Με αφορμή την ιαπωνική ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Μαντζουρία (βορειανατολική Κίνα) ο Υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ Χ. Στίμσον διατυπώνει το ομώνυμο δόγμα («Δόγμα Στίμσον»), σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ δεν αναγνώριζαν οποιαδήποτε διεθνή μεταβολή συνόρων που πραγματοποιούνταν με χρήση βίας.

Χένρυ Στίμσον
Ο Χένρυ Στίμσον το 1929

Ουσιαστικά, αυτό για το οποίο ανησυχούσαν οι ΗΠΑ, ήταν τα συμφέροντα των ιδίων στην Κίνα, που απειλούνταν, αναδεικνύοντας για μια ακόμη φορά την ανεπαίσχυντη υποκρισία των ιμπεριαλιστών.

1934

Γεννιέται ο Τάσσος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας την περίοδο 2003 – 2008.

Τάσσος Παπαδόπουλος
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος

1935

Ο Μπενίτο Μουσολίνι και ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Πιερ Λαβάλ υπογράφουν τη Γαλλο-Ιταλική Συμφωνία.

Μουσολίνι - Πιερ Λαβάλ
Ο Μουσολίνι με τον Πιερ Λαβάλ

1943

Εκτελούνται στον Πειραιά οι Παναγιώτης Σαντής και Αριστοτέλης Τσουρτσούλης, μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ.

1943

Πεθαίνει ο σερβικής καταγωγής Αμερικανός επιστήμονας και εφευρέτης Νίκολα Τέσλα (Nikola Tesla).

Ο Νίκολα Τέσλα
Ο Νίκολα Τέσλα

1943

Γεννιέται η Σαντάκο Σασάκι, σύμβολο των αθώων θυμάτων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των ατομικών βομβών που έριξε στην Ιαπωνία. Η Σαντάκο ήταν δύο ετών όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν την ατομική βόμβα στην Χιροσίμα. Η Σαντάκο και η οικογένειά της ήταν ανάμεσα στα θύματα που δεν σκοτώθηκαν εκείνη την στιγμή αλλά που αρρώστησαν από τη ραδιενέργεια. Τον Ιανουάριο του 1955, η Σαντάκο διαγνώστηκε με λευχαιμία και μπήκε στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με έναν ιαπωνικό μύθο, όποιος διπλώσει 1000 γερανούς οριγκάμι, θα του πραγματοποιηθεί μια ευχή. Η Σαντάκο άρχισε να φτιάχνει γερανούς οριγκάμι, ενώ παράλληλα αλληλογραφούσε με τους φίλους της. Κατάφερε να φτιάξει 644 γερανούς πριν αποδυναμωθεί εξαιτίας του καρκίνου. Οι φίλοι της έφτιαξαν τους υπόλοιπους γερανούς. Έγραψαν επίσης τα γράμματα της Σαντάκο σε βιβλίο, για να μάθει όλος ο κόσμος την ευχή της για παγκόσμια ειρήνη.

Σαντάκο Σασάκι
Η Σαντάκο Σασάκι

Χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ιαπωνία πλήρωσαν για το άγαλμα της Σαντάκο, που δείχνει ένα κορίτσι να κρατά έναν χρυσό γερανό. Το άγαλμα παρουσιάστηκε το 1958 στη Χιροσίμα και βρίσκεται στο Πάρκο Ειρήνης της Χιροσίμα. Κάθε χρόνο, παιδιά από όλο τον κόσμο στέλνουν χάρτινους γερανούς στην βάση του αγάλματος, που γράφει πάνω «Αυτή είναι η φωνή μας, αυτή είναι η προσευχή μας ειρήνη στον κόσμο».

1944

Πεθαίνει ο συγγραφέας και ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης. «Η κομμουνιστική κοινωνία είναι το τελευταίο ατού της ταλαιπωρημένης ανθρωπότητας. Αν αποτύχει και σ’ αυτό, δεν της μένει παρά να επιστρέψει στο σκοτάδι και στην αποκτήνωση». Αυτήν την αλήθεια διατύπωσε στα 1932 με σαφήνεια ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης . Το αξιοπερίεργο είναι ότι δεν την διατύπωσε ένας αγωνιστής κομμουνιστής, αλλά ένας μεγαλοαστός εστέτ, ένας Αθηναίος δανδής, ένας ρομαντικός ποιητής, που έδωσε τέλος στη ζωή του, κουρασμένος από τη σκληρή πραγματικότητα του καιρού του. Τα ερωτήματα που εγείρονται από μια τέτοια αντιφατική στάση, δεν είναι εύκολο να απαντηθούν, αν δεν επιχειρήσουμε να εξετάσουμε τις αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν τη ζωή του ποιητή, σε σχέση με τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής του.

O Ναπολέων Λαπαθιώτης
O Ναπολέων Λαπαθιώτης

Μοναχογιός του Λεωνίδα Λαπαθιώτη, ανώτερου αξιωματικού που συμμετείχε ενεργά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στην πολιτική ζωή του τόπου, και της Βασιλικής Παπαδοπούλου, ανιψιάς του Χαρίλαου Τρικούπη, μεγάλωσε σε ένα στοργικό οικογενειακό περιβάλλον και πήρε εξαιρετική για την εποχή του μόρφωση. Αν και ήταν πτυχιούχος της Νομικής, δεν χρειάστηκε ποτέ να ασκήσει κανένα επάγγελμα, αλλά αφοσιώθηκε στην Τέχνη. Ανήκε, επομένως, στους λίγους προνομιούχους νέους της αστικής κοινωνίας, που η καλή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς τους επέτρεπε μια τέτοια επιλογή. Ωραιοπαθής, μποέμ, θαυμαστής του Όσκαρ Ουάιλντ και των απόψεών του, ήταν ο εκλεκτός των αθηναϊκών σαλονιών και ταυτόχρονα ο νυκτόβιος περιπατητής των αθηναϊκών δρόμων. Αν και πολυγραφότατος, με μεγάλη δυσκολία δημοσίευε τα έργα του. Την πρώτη και μοναδική ποιητική του συλλογή την εξέδωσε το 1939, πέντε χρόνια πριν την αυτοκτονία του. Στη διάρκεια της Κατοχής, έχοντας χάσει και τους δυο γονείς του, ζει ξεχασμένος, εξαθλιωμένος και εθισμένος πλέον στα ναρκωτικά στο σπίτι του στα Εξάρχεια. Έχει ξεπουλήσει την οικογενειακή περιουσία και ένα μεγάλο μέρος της εξαιρετικής βιβλιοθήκης του. Τα ξημερώματα της 8ης Γενάρη 1944, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης αυτοκτόνησε με περίστροφο σε ηλικία 56 ετών. Η κηδεία του έγινε με έρανο της «Νέας Εστίας». Ο ποιητής δεν άντεχε πια να ζει μέσα στα αδιέξοδά του. Είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης και απόγνωσης, ώστε ένιωθε ότι η ζωή δεν είχε να του δώσει τίποτα πια. «Από κούραση και όχι από φτώχεια», μας λέει ο Βάρναλης, αυτοκτόνησε ο ποιητής. Κι είχε απόλυτο δίκιο, μιας και ο Λαπαθιώτης, ευνοημένος από την τύχη, πίστεψε ότι αυτή η εύνοια δεν θα είχε τέλος και αναζητούσε το ακατόρθωτο.

1947

Ο ανώτερος διοικητής της Χωροφυλακής Λαρίσης Μαντούβαλος δημοσιεύει προκήρυξη σύμφωνα με την οποία για κάθε νεκρό χωροφύλακα θα εκτελούνταν 50 πολιτικοί κρατούμενοι.

1959

Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αναγνωρίζουν την κυβέρνηση του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα.

Φιντέλ Κάστρο
Ο Φιντέλ Κάστρο

1972

«Φεύγει» από τη ζωή η μεγάλη λαϊκή στιχουργός Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Καταγόταν από το Αϊδίνι της Μικράς Ασίας και ήρθε στην Ελλάδα με τη μικρασιατική καταστροφή, με την ύπαρξή της σημαδεμένη από την αγωνία του πρόσφυγα, που τη μετουσίωσε σε αθάνατα λαϊκά τραγούδια.

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου είχε δημοσιεύσει δύο ποιητικές συλλογές τις «Πνοές» και την «Άρπα και Φλογέρα» πριν εμφανιστεί ως στιχουργός το 1948. Από το 1948 έως το 1972, έδωσε στο λαϊκό μας πολιτισμό απίστευτης ομορφιάς και δύναμης τραγούδια και δίκαια χαρακτηρίστηκε ο «Βαμβακάρης του στίχου».

Δυστυχώς, λόγω της άδολης καρδιάς της, που εμπιστευόταν τους πάντες και λόγω των χρηματικών αναγκών που της δημιουργούσαν οι «διαφυγές», στις οποίες κατέφευγε για να ξεχνάει την πικρή ζωή της, τα τραγούδια της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου έγιναν αντικείμενο αισχρής εκμετάλλευσης και λίγοι είναι αυτοί που της έδωσαν τα δικαιώματά της από τους στίχους της.

Η αξέχαστη «γριά» του λαϊκού μας τραγουδιού έφυγε γράφοντας, μέχρι και την τελευταία της στιγμή, τραγούδια.

1973

Εκπρόσωποι των ελληνικών αντιδικτατορικών οργανώσεων διαδηλώνουν έξω από το ελληνικό προξενείο στη Νέα Υόρκη, όπου βρισκόταν ο Παττακός, ζητώντας την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων.

1979

Τα βιετναμέζικα στρατεύματα καταλαμβάνουν την Πνομ Πεν, εκδιώχνοντας τον Πολ Ποτ και τους Ερυθρούς Χμερ.

2007

Πεθαίνει στα 56 του χρόνια ο άξιος ηθοποιός και σημαντικότατος σκηνοθέτης, ο Τάσος Μπαντής.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1950. Στα 14 χρόνια του εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ, τη Δραματική Σχολή του Κ. Χαρατσάρη, και σπούδασε θεατρολογία στο Λονδίνο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα δούλεψε ως ηθοποιός στο ΚΘΒΕ. Με τη μεταπολίτευση ήρθε στην Αθήνα και συνεργάστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι στο Γ΄ Πρόγραμμα. Από το 1974 συνεργάστηκε με το «Ανοιχτό Θέατρο» του Γιώργου Μιχαηλίδη και το θίασο Tζένης Καρέζη – Κώστα Καζάκου. Ιδρυτικό μέλος του θιάσου «Η Σκηνή» έπαιξε στη «Σπασμένη στάμνα» του Χάινριχ φον Κλάιστ και συνσκηνοθέτησε με τον Λ. Βογιατζή τα έργα: «Οι αγροίκοι» του Κάρλο Γκολντόνι (1983), «Συμφο-ρά από το πολύ μυαλό» του Α. Σ. Γκριμπογιέντοφ (1985) και «Σε φιλώ στη μούρη» του Γιώργου Διαλεγμένου (1986).

Τάσος Μπαντής
Ο Τάσος Μπαντής

Μετά τη διάλυση της «Σκηνής» πρωτοστάτησε στην ίδρυση του θιάσου «Μορφές» στο θέατρο «Εμπρός», όπου σκηνοθέτησε εξαιρετικές παραστάσεις: «Σωσμένος» του Εντουαρντ Μποντ, «Μικρός Εγιολφ» του Ιψεν, «Αμερικάνικος βούβαλος» του Μάμετ, «Σαβάνα μπέι» της Μαργκερίτ Ντυράς, «Σαν Ελληνας» του Στίβεν Μπέρκοφ, «Αγριόπαπια» του Ιψεν, «Η υπόθεση της οδού Λουρσίν» του Λαμπίς (1996, για τη σκηνοθεσία του πήρε το μεγάλο βραβείο της Ενωσης Θεατρικών-Μουσικών Κριτικών), «To κρυπτογράφημα» του Μάμετ, «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου.

Τάσος Μπαντής
Ο Τάσος Μπαντής (δεξιά)στην τελευταία του παράσταση «Ενας αριθμός»

Δημιούργησε και δίδαξε στη δραματική σχολή των «Μορφών» (1992-2000) και δίδαξε σε σεμινάρια υποκριτικής για νέους ηθοποιούς. Το Νοέμβρη του 1999 ίδρυσε το θίασο «Εμπρός» και σκηνοθέτησε τα έργα: «To τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη, «To ημερολόγιο τnς άμμου» του Δημήτρη Κορδάτου, «Το έργο για το μωρό» του Άλμπι (2002) και «Ένα ψέμα του μυαλού» του Σαμ Σέπαρντ. Συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ, μεταφράζοντας και σκηνοθετώντας το έργο του Άλμπι «Τρεις ψηλές γυναίκες» και με το θίασο «Πράξη» το έργο του Αλαν Εϊκμπορν «Και καλά Χριστούγεννα» (2004). Επαιξε, επίσης, στην Επίδαυρο, στην «Ηλέκτρα», σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.

Κύκνειο άσμα του στάθηκε το «Addio del Passato» της Λείας Βιτάλη και το «Ένας αριθμός» της Κάριλ Τσέρτσιλ (όπου πρωταγωνίστησε), που ανέβηκαν πέρσι στο «Εμπρός».

Μοναδική του, αλλά εξαιρετική, ερμηνεία στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία «Πολίτικη κουζίνα».

2009

Η σπουδαία τραγουδίστρια Μαρία Δημητριάδη «φεύγει» πρόωρα από τη ζωή, σε ηλικία 58 χρόνων.

Μαρία Δημητριάδη
Η Μαρία Δημητριάδη σε εκδήλωση του ΚΚΕ

Τραγουδίστρια με μεγάλο ερμηνευτικό εύρος, με την υπέροχη φωνή της, σφράγισε τραγούδια μεγάλων Ελλήνων δημιουργών, που έγιναν σύμβολα αντίστασης ενάντια στην εκμετάλλευση και το σκοτάδι της καταπίεσης.

Τόσο μέσα από την καλλιτεχνική της προσφορά, όσο και μέσα από την αταλάντευτη στάση της στο πλάι του λαϊκού κινήματος, συνέδεσε τη φωνή της με τους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες, με αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις, με το όραμα για μια δίκαιη κοινωνία. Άνθρωπος ασυμβίβαστος, αντιστάθηκε με τόλμη και παρρησία στην ευκολία και στα κυκλώματα που λυμαίνονται το χώρο της τέχνης, με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις αντιξοότητες που δημιουργεί το σύστημα στους καλλιτέχνες που δεν υποτάσσονται στις επιδιώξεις του.

Η ίδια, πάντως, δε σταμάτησε να παλεύει κόντρα στην κυρίαρχη αισθητική, επιμένοντας να τραγουδά για όσους αγωνίζονται, αντιστέκονται, οραματίζονται. Πάντα ευαίσθητη στα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα, πορεύτηκε δίπλα στο ΚΚΕ, στηρίζοντας τις θέσεις του και παλεύοντας μαζί του.

Μαρία Δημητριάδη
Στη συναυλία στο αντιιμπεριαλιστικό διήμερο της ΚΝΕ (4-7-1998) στη Χίο και τον Τσεσμέ

Η Μαρία Δημητριάδη ξεκίνησε να τραγουδά από παιδί. Στα 16 της κιόλας χρόνια κάνει τον πρώτο της δίσκο – τα «Κορίτσια στον ήλιο». Μετά ήρθαν ο «Ήλιος ο Πρώτος» και το «Χρονικό» του Γ. Μαρκόπουλου.

Στο ενδιάμεσο γνωρίζει τον Μίκη Θεοδωράκη, τον οποίο είχαν σε κατ’ οίκον περιορισμό και κάνει μαζί της συνέχεια πρόβες. Ακολουθεί ο δίσκος – συνεργασία της με τον Σταύρο Ξαρχάκο «Ένα πρωινό η Παναγιά μου»… Και μετά συναυλίες με τον Θεοδωράκη σε όλο τον κόσμο, για δύο χρόνια. Στη συνέχεια, οι δίσκοι της με τους Γιάννη Γλέζο, Νίκο Μαμαγκάκη. Ηδη, είχε γνωρίσει τον Θάνο Μικρούτσικο και μετά τη μεταπολίτευση δίνει φωνή στα πρώτα του τραγούδια, τα «Πολιτικά».

Μαρία Δημητριάδη
Με τον Θάνο Μικρούτσικο

Με αυτόν το δίσκο ξεκινά η συνεργασία τους, που συνεχίστηκε με τις δισκογραφικές δουλειές «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για φονιάδες», «Τα τραγούδια της λευτεριάς» και παράλληλα συναυλίες, που δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα, αλλά και μέσο κοινωνικοπολιτικής πάλης. Όπως, καταχείμωνα σε καλοκαιρινό σινεμά, στη Λάρυμνα, με τραγούδια συμπαράστασης στους εργάτες. Όπως οι κυριακάτικες συναυλίες στην Αθήνα για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ. Όπως η συνεχής παρουσία της σε αντιιμπεριαλιστικές και εργατικές συναυλίες. Πάντα η Μαρία Δημητριάδη μέσα στα γεγονότα.

Συνέχισε με το «Δελτίο καιρού», με τραγούδια πολλών συνθετών σε πρώτη εκτέλεση, με τα «Λιανοτράγουδα» του Μίκη, με τον πρώτο δίσκο του Γιώργου Σταυριανού, με την «Ελένη» του Χατζιδάκι, με το «Εμπάργκο» του Μικρούτσικου, με άλλους τραγουδιστές κ.ά. Για ν’ ακολουθήσουν και πάλι δυο πολύ μεγάλες περιοδείες με τον Μίκη. Μετά την αποχή της για κάποια χρόνια, έρχονται δύο χρόνια δουλειάς στο Βελιγράδι, την περίοδο του εμπάργκο. Κάνει συναυλίες κι ένα δίσκο, που με τη βοήθεια του υπουργείου Πολιτισμού της πρώην Γιουγκοσλαβίας τα έσοδά του πηγαίνουν στους πρόσφυγες.

Με τη μεγάλη, συγκλονιστική φωνή της, συνέχισε να τραγουδά για τους ανθρώπους που εξακολουθούν να έχουν οράματα. Σ’ αυτούς αφιέρωσε και τον δίσκο της «Δον Κιχώτες», των Π. Καρασούλου – Θ. Οικονόμου, το 2002. Σ’ αυτούς που παραμένουν ιδεολόγοι κρατώντας σταθερές τις αρχές τους και συνεχίζουν σε δίσεκτους καιρούς να πολεμάνε έστω για ένα ψίχουλο κοινωνικής δικαιοσύνης…

2015

Επίθεση εξαπολύουν ένοπλοι κουκουλοφόροι στα γραφεία της σατιρικής εφημερίδας Charlie Hebdo στο Παρίσι.

Ισλαμικό Κράτος - επίθεση στο Παρίσι, 2015
Από την επίθεση στα γραφεία του Charlie Hebdo

Δολοφονούνται 12 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και δύο αστυνομικοί, ενώ οι τραυματίες ανέρχονται σε 11. Την ευθύνη ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.

2016

Πεθαίνει η ηθοποιός Άννα Συνοδινού. Ήταν το όγδοο παιδί της οικογένειας. Σε συνέντευξή της στον «Ρ» μιλούσε με αγάπη για την οικογένειά της: «Ήμασταν μια μεγάλη οικογένεια, οκτώ παιδιά, με γονείς και παππούδες, όπως ήταν κάποτε όλη η γερή δομή της ελληνικής κοινωνίας. Ήμασταν ευτυχισμένοι άνθρωποι. Είχαμε σκέπη. Αισθανόμασταν ότι είχαμε προστασία, είχαμε άγγελο, δε μας κορόιδευε κανένας. Ζούσαμε με τα ελάχιστα και ωστόσο σπουδάσαμε. Η οικογένειά μου έβγαλε τρεις καλλιτέχνες, τον Δήμο Συνοδινό, ζωγράφο, τον Νίκο Συνοδινό, λυρικό μουσικό καλλιτέχνη κι εμένα. Οι αδελφές μου ήταν αριστοτέχνισσες της ραπτικής και του κεντήματος. Ο αδελφός μου, ο Μιχάλης, εργαζόταν στις εφημερίδες, ήταν λινοτύπης, εξορίστηκε στη Γυάρο, οι αδελφές μου φυλακίστηκαν. Υποφέραμε πολλά κι όμως είχαμε πίστη κι αυτή μας η πίστη μάς έκανε υπεύθυνα άτομα».

Άννα Συνοδινού
Η Άννα Συνοδινού

Σπούδασε στην Αθήνα έως το Γυμνάσιο και στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου. Αρίστευσε. Σπούδασε μπαλέτο και μουσική. Είχε διδασκάλους τους Ροντήρη, Τερζάκη, Μελά, Καρθαίο, Μυράτ, Χορν, Μαρίκα Κοτοπούλη. Διέπρεψε τόσο στο κλασικό όσο και στο σύγχρονο δραματολόγιο, ερμηνεύοντας 17 ηρωίδες σε τραγωδίες, κωμωδίες και απειράριθμους χαρακτήρες σε δράματα και κωμωδίες Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Έλαβε μέρος σε περιοδείες στο εξωτερικό, ενώ συμμετείχε σε πρωτοποριακά γεγονότα: Στην ίδρυση του πρώτου θεάτρου κήπου, στο πρώτο κυκλικό θέατρο στην Ελλάδα και δημιούργησε το πρώτο θέατρο βράχων: το Θέατρο Λυκαβηττού.

Δίδαξε στις Σχολές του Εθνικού Θεάτρου, του Πέλου Κατσέλη και στην Καλλιτεχνική Εταιρεία Αθηνών. Έλαβε μέρος σε ξένες και ελληνικές ταινίες και σειρές, καθώς και σε θεατρικές παραγωγές τηλεόρασης και ραδιοφώνου. Τιμήθηκε με παράσημα Ευποιίας και τον Ταξιάρχη του Φοίνικος της Ελληνικής Πολιτείας. Παράσημα Ιπποτών Δανίας, Ιταλίας, Γαλλίας, Λιβάνου, Έπαθλο Πιραντέλλο και δύο φορές το Έπαθλο Μαρίκας Κοτοπούλη και το μετάλλιο της πόλεως των Αθηνών.

Κι όμως. Σε συνέντευξη που είχε δώσει στον «Ρ» υπογράμμιζε ότι η Τέχνη δεν ήταν για εκείνη πάνω από τις αξίες της. «Μπορώ να ζήσω κάνοντας οποιαδήποτε εργασία για να κερδίσω τα προς το ζην», είχε πει. «Δε λέω πεθαίνω χωρίς θέατρο. (…) Το σωστό είναι να κάνεις κάτι το οποίο να είναι καθαρό και παραγωγικό και να μην σε μπλοκάρουν οι δεσμεύσεις. Να πεις ότι: από την ώρα που καλούμαι να κάνω μια υποχώρηση για να κάνω θέατρο, δε θα το κάνω. Θα προτιμήσω να εξασφαλίσω τα προς το ζην με κάποιον άλλο τρόπο».

Άννα Συνοδινού
Η Άννα Συνοδινού στο ρόλο της «Ελένης» στο ομώνυμο έργο που ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το 1977

Στη δικτατορία (1967-1972) διακόπτει, διαμαρτυρόμενη, τις θεατρικές της δραστηριότητες και μετέχει στην αντίσταση. Κατασχέθηκαν το θέατρό της στο Λυκαβηττό και το διαβατήριό της, ματαιώνοντας έτσι περιοδεία στο εξωτερικό. Κατά το διάστημα αυτό εργάστηκε ως δακτυλογράφος στην εισαγωγική-εξαγωγική εταιρεία του συζύγου της Γιώργου Μαρινάκη, παλαιού πρωταθλητή. Το 1975 εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών με τη ΝΔ. Το 1977 γίνεται υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών. Παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα το 1989 και από το 1990 δεν μετείχε πλέον της πολιτικής ζωής.

Η Άννα Συνοδινού μιλούσε πάντα με νεανικό παλμό. Στον «Ρ» δήλωνε: «Αγωνίζομαι αυτή τη στιγμή με σύνεση. Το ανήσυχο πνεύμα και η επαναστατικότητα ενός ανθρώπου μπορεί να εκπορεύεται από έναν εγωκεντρισμό ή μια φιλοδοξία. Η δική μου επαναστατικότητα συνδέεται περισσότερο με την αίσθηση της καλλιέργειας και της μόρφωσης, η οποία ξεκινάει από μια παιδεία που έλαβα από το σχολειό μου και τους γονείς μου και συνδέεται με την υποχρέωση να υπηρετείς την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία».

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...