– Καλημέρα σε όλους!
– Καλημέρα κύριε Διοικητά! Ακόμη είναι 5.30! Πώς τόσο πρωί;
– Είχα εξωτερική έφοδο και είπα να έρθω νωρίτερα. Εσύ; Πώς και στο γραφείο τόσο νωρίς;
– Υποχρεώσεις! Έγγραφα να ετοιμάσω και φυσικά τον καφέ σας.
– Σε ευχαριστώ υπασπιστή! Τι έχουμε για σήμερα;
– Σήμερα ετοιμαστείτε!
– Γιατί; Τι συνέβη;
– Σας έχω έκπληξη!
– Δηλαδή;
– Σήμερα κύριε Διοικητά θα παρουσιαστεί Πόντιος στρατιώτης. Βαμβακίδης Δημήτριος λέγεται!
– Μια χαρά! Ξέρεις, όταν υπηρετούσα στην Πτολεμαΐδα, γνώρισα πολλούς Πόντιους. Μεγάλες ψυχές! Λεβέντες! Καλοί άνθρωποι! Φιλόξενοι, ζεστοί!
– Κύρ Διοικητά, αναχνιδάζω! Κι εγώ πα Πόντιος είμαι! Ασί Πύργους τη Κοζάνης
– Δε με βοηθάς! Βλέπω άρχισες! Τι είπες τώρα;
– Κύριε Διοικητά, με συγκινείτε! Κι εγώ Πόντιος είμαι! Από τους Πύργους Κοζάνης.
– Τι λες τώρα; Σίγουρα θα γνωρίζεις το γιατρό Κ….., που τον είχα στρατιώτη.
– Κιαμτό, πως κ’ εξέρα τον!
– Θα μου τα λες όλα δυο φορές; Τι είπες τώρα;
– Είπα, φυσικά και τον γνωρίζω. Κύριε Διοικητά τρία χρόνια εκεί, δε μάθατε ποντιακά!
– Γεγονός! Δεν έμαθα! Πες του να έρθει να τον γνωρίσω! ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΜΟΛΙΣ ΒΓΕΙΣ ΑΠΟ ΕΔΩ! ΗΣΥΧΑ!
– Μάλιστα κύριε Διοικητά!
Αυτή τη φορά δεν άκουσα το γνωστό ουρλιαχτό, που σπάει τζάμια. Ήπια μια γουλιά καφέ και έριξα μια ματιά στον τύπο. Πάλι τα ελληνοτουρκικά, ο κορονοιός, η κρίση. Φτώχεια, προσφυγιά, τοπικοί πόλεμοι… Η βούληση των ισχυρών να γίνουν ισχυρότεροι στην πλάτη των μικρών και αδύναμων… Σκέψεις, σκέψεις… Δεν τελειώνουν, όπως και τα βάσανα των ανθρώπων. Όλα αυτά σταματάνε με το χτύπημα της πόρτας.
- Εμπρός!
- Στρατιώτης Βαμβακίδης Δημήτριος του Δημητρίου
- Καλώς ήρθες! Τακτοποιήθηκες;
- Έντον κυρ Διοικητά!
- Τι μου είπες τώρα;
- Μάλιστα κύριε Διοικητά!
- Ωραία! Τώρα θα γνωριστούμε. Ξέρεις τη διαδικασία;
- Μάλιστα κύριε Διοικητά
- Πάμε λοιπόν!
- Ας αχπάσκουμαι!
- Ό,τι και να είπες, ας ξεκινήσουμε…
- Αυτό είπα!
ΤΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙΣ !!
Μέσα από την φαντασία
να αποδώσεις μια ουσία….
Έγραψε ο Γιάννης Μποσταντζόγλου και ο Γιώργος Τζώρτζης το έκαμε τραγούδι…..
Αδήλωτος σ’ ένα κελί
θέατρο το λένε πολλοί….. Συνεχίζει ο ποιητής ….
Κελί θυμήθηκα και η σκοπιά στον λόχο με τον μερακλή και λεβέντη λοχαγό Καλαμπαλίκη….
Αλλά εκείνη ήτανε κελί χωρίς πόρτα…. Και είχε και παραθυράκι και ακουμπούσαμε και το πνευματικό περιοδικό ΣΚΑΝΔΑΛΟ μέγα χορηγό για την ευεξία και το ευ ζειν ….
Όποιος είχε υπομονή, διάβαζε και την πρόζα… Τι ταλαντούχοι συγγραφείς!!
Μέχρι να βγάλει το βρακί η κόρη, περνούσε η σκοπιά στο άψε σβήσε…
Γερμανικό νούμερα στο ελληνικό φυλάκιο 7 του 503 Τάγματος ανεπιθύμητων, στην Νέα Βύσσα χωρίς ΣΚΑΝΔΑΛΟ, ήταν πανδημία χωρίς Χαρδαλιά! Δεν υποφέρεται….
Α ρε χρόνε κιμπάρη στην πολιτική ζωή μας και τσιγγούνη στο στρατό…..
Σχεδόν είμαστε βέβαιοι ότι ποτέ δεν θα περάσει ο χρόνος, ότι εκεί θα τέλειωνε η ζωή μας….
Και πέρασε…… Δυστυχώς πέρασε…. Και πήραμε το τραίνο τον γκαντζόλη να μας φέρει πίσω στην ελευθερία, στην 3 φορές ποιο σκλαβωμένη από τον στρατό….
Και νοσταλγούμε τώρα όλοι μα όλοι οι ανεπιθύμητοι. (Πλειοψηφία… Αν έβγαινε εκεί η κυβέρνηση, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα τρώγανε την σκόνη του ΚΚΕ για πλάκα!). Νοσταλγούμε ο Χριστούλας, ο Ανδρούτσος, ο Ζορμπάς, ο Δήμου, ο Γκρίμπας, ο Πολυμεράκος, ο Μήτσης (αυτός από ψηλά…. πόνος) και ας μην βλεπόμαστε ….
Ό,τι περάσαμε, ό,τι ζήσαμε, ήτανε ένας εν ειρήνη πόλεμος….
Και τα θυμάσαι ζωντανά, ζεστά, σαν τον πρώτο έρωτα, σαν το πρώτο φιλί …
Τι να ξεχάσεις; Το χρυσό παιδί, τον σιτιστή μας Γιάννη Γκούμα, που μας έφερνε χωμένο στις κονσέρβες τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ από την Ορεστιάδα ….
«Μήτσο στην φυλακή της φυλακής θα με προκάντε εσείς τα πολυτεχνεία….»
Ήτανε ο ποιο γλυκός κομμουνιστής, χωρίς να ήτανε κομμουνιστής …
Μαραθέα Καρπενησίου, παρακαλώ… Πήγα μετά από πολλά χρόνια τον ευρήκα -τον αγάπησα πολύ- στα βουνά, σε ένα σκέτο πέτρινο τετράγωνο, αυγά και φέτα μέσα στο φως με κεριά…. Την άλλη μέρα απ’ το ζόρι για την μοναξιά και τα βάσανα του φίλου μου στο νοσοκομείο…
Τι να ξεχάσεις; Τον αμίλητο μάγειρα στην διλοχία Κώτα που απολύθηκε 23 φορές αλλά ήτανε εκεί από φυλακή θαρρείς; Όχι, δεν είχε κατά πού να πάει να πλαγιάσει να φάει να πιει και να ζήσει….
Μας αγαπούσε…. Τον αποθύμησα φρικτά…
Τι να ξεχάσεις; Τον λεβέντη Λοχαγό Καλαμπαλίκη Βαγγέλη, που μας έδωσε φόρα και αγάπη και οργανώσαμε πολιτιστικά αθλητικά δρώμενα! Σαν σε φεστιβάλ της ΚΝΕ να είμασταν …..
Άλλος κομμουνιστής… Δεξιός νόμιζε…
Τι να ξεχάσεις; Τις πατάτες επί μια βδομάδα στο ΕΦ 7 για τιμωρία;
Τι να ξεχάσεις; Τον Βαλκάνη στο γραφείο Α2 που έγινε βιογράφος «ανθελλήνων συμμοριτών;
Τι να ξεχάσεις; Που όταν απολυότανε ένας σύντροφος, θέλαμε να μπούμε στο βαγόνι του τραίνου να μας πάρει μαζί του,
503 ΤΠ, κύριοι! Μανίκας Γεώργιος, διοικητής και μετά Μαγγανάς….
Από πολυβολητή με κάνανε απλό τυφεκιοφόρο (είχε μεσολαβήσει από την πρώτη μου κατάταξη τετράχρονος αγώνας στις γραμμές της ΚΝΕ και του ΚΚΕ)….
Θυμάμαι τον άλλο λοχαγό μου, τον Καλτσίδη Αναστάσιο που άκουγε τα τραγούδια του ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ τα ποντιακά και καμάρωνε γι αυτό! «Ρε μπαγάσα, σε συμπαθώ, αλλά πήρες λάθος στράτα».
Τι να ξεχάσεις; Τον μπαρμπα Μήτσο που ψάρευε στον Έβρο, στο φυλάκιο 8, με λοχία τον παλλήκαρο Γιάννη Κερεμετζίδη και μοιράζανε τα ψάρια στους πεινασμένους…
Τι αγάπη, τι φιλία, τι ευτυχία…
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και κατάλαβα, πως όταν απολύθηκα, σκλαβώθηκα…
Τι να ξεχάσεις…
«Αδήλωτος σ ένα κελί
να ζει κανείς ή να μην ζει», συνεχίζει ο ποιητής ….
Στρατιώτης Βαμβακίδης Δημήτριος του Δημητρίου
Λαμβάνω την τιμή να μην παρουσιαστώ στην αναφορά του λόχου, γιατί πονάει….