Αναμνήσεις από τη στρατιωτική μου θητεία – Νίκος Μποφίλιος

Μποφίλιος

Ήταν προγραμματισμένο να παρουσιαστώ στο Στρατό Ξηράς, στο Πεζικό. Το χαρτί που είχε έρθει ήταν να παρουσιαστώ στην Κόρινθο.

Την ίδια περίοδο υπηρετούσε και ο αδελφός μου σε Τάγμα ανεπιθύμητων στη Χίο, στο 297 ΛΥΤ, όπου περνούσε πολύ άσχημα. Εκείνη την περίοδο 1979-1980, ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα για οργανωμένους στην ΚΝΕ.

Το καλοκαίρι είχαν πάει οι γονείς μου να τον δουν, να του συμπαρασταθούν και εκεί γνωρίσανε κάποιον που έστειλε τον πατέρα μου σε έναν γνωστό του στην Αθήνα που αυτός μου έκανε μετάταξη και με πήγε στο Ναυτικό.

Ομολογώ πως πέρασα πολύ καλά στο Ναυτικό, γιατί σε άλλη περίπτωση θα είχα την τύχη του αδελφού μου, πηγαίνοντας σε ανάλογο Τάγμα, που εκείνη την περίοδο υπήρχαν αρκετά.

Μετά την παρουσίαση μου, στο τέλος της πρώτης εβδομάδας, Κυριακή, ήρθαν επισκεπτήριο οι γονείς μου. Τη Δευτέρα βγήκα με συνοδεία γιατί ο πατέρας μου έπαθε το τρίτο έμφραγμα, 50 χρονών. Ίσα που πρόλαβα να τον δω διασωληνωμένο. Ο αδελφός μου στη Χίο, εγώ στο ΠΑΛΑΣΚΑ. Δεν άντεξε και πέθανε.

Περάσαμε όλη αυτή τη διαδικασία, που ήταν δύσκολη. Επέστρεψα για να συνεχίσω την εκπαίδευσή μου.

Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης είχα ζητήσει σε αναφορά μου, να μην τοποθετηθώ σε καράβι, αλλά σε υπηρεσία ξηράς, για να μπορώ στις εξόδους μου να εργάζομαι, αφού υπηρετούσαμε και τα δυο αδέλφια. Κάποιος έπρεπε να μείνει για να στηρίζει την μητέρα μου.

Βέβαια και ειδικά εκείνη την εποχή, όλα αυτά δε μετρούσαν. Όσο και αν υπήρχε ανάγκη. Είχα έναν συμμαθητή μου και αδελφικό φίλο από το Γυμνάσιο τον Γιώργο Σκιαδά, που είχε τελειώσει τη Σχολή Δοκίμων και ήταν Αξιωματικός του Ναυτικού. Γνώριζε για την τοποθέτησή μου στο Α/Τ ΚΑΝΑΡΗΣ.

Λίγο πριν πάρουμε τα φύλλα πορείας, ανεβαίνω στα γραφεία της ΔΝΕ και συναντώ τον υπεύθυνο αξιωματικό που μαζί με ένα ναύτη δακτυλογράφουσαν τις μεταθέσεις. Τον ρώτησα αν έχει μάθει κάτι σχετικά με την αναφορά μου. Μου απάντησε πως δε γνώριζε καμία αναφορά. Τη συζήτησή μας παρακολουθούσε ένας ναύτης που με ρώτησε ποιος είναι ο Αριθμός Γενικού Μητρώου σου και μου έκλεισε το μάτι. Μάλλον με λυπήθηκε και βρέθηκα στην Αγία Μαρίνα, στο Μαραθώνα. Δηλαδή, τελικά, ένας ναύτης με βοήθησε και με έστειλε σε υπηρεσία ξηράς! Έτσι μου δόθηκε η δυνατότητα στη διάρκεια της θητείας μου να εργάζομαι περιστασιακά. Γιατί εκεί στη Ναυτική Βάση Νότιου Ευβοϊκού, ήταν το θέρετρο των αξιωματικών και είχα πολλές εξόδους.

Όταν παρουσιάστηκα, καθίσαμε μέσα 20 μέρες. Πολλή δουλειά. Μ είχαν βάλει στη υπηρεσία πρασίνου και σκάβαμε, φτιάχναμε τους κήπους, κουβαλούσαμε χώμα, μιλάμε για μεροκάματα κανονικά, όχι αστεία. Έχασα 6 κιλά!

Μετά από αυτές τις μέρες, βγήκα αναφορά στο διοικητή και του ζήτησα να φτιάξουμε μια ορχήστρα, γιατί γνώριζα το αντικείμενο και είχα γνωρίσει και 2-3 παιδιά που έπαιζαν όργανα. Φτιάξαμε μια ορχήστρα και αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να περάσω καλά.

Σε όσους συμμετείχαμε σε αυτή την ορχήστρα μας είχαν βάλει ρεσεψιονίστ στο ξενοδοχείο, που ήταν πιο καλή και πιο ήρεμη η κατάσταση.

Από εκεί έφυγα τους δυο τελευταίους μήνες γιατί ήμουν και προστάτης και πήγα στο πετρελαιοφόρο ΑΡΕΘΟΥΣΑ από όπου και απολύθηκα.

Η αλήθεια είναι πως στη θητεία μου πέρασα καλά και έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις. Εξαιτίας μάλιστα της πρωτοβουλίας μου να φτιάξουμε την ορχήστρα και το Πάσχα να παίξουμε ζωντανή μουσική, γνωριστήκαμε με όλους. Αργότερα πηγαίναμε και παίζαμε και με το συγκρότημα ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ, αφιλοκερδώς.

Ήταν ένας διοικητής, ονόματι Βαρβέρης, ο οποίος μας κάλεσε. Αυτός είχε έρθει και στο μαγαζί μου, όταν το είχα, ως πελάτης. Βέβαια, όταν άκουσε τα αντάρτικα δεν ξαναπάτησε αλλά τέλος πάντων αυτό δεν έχει σημασία.

Αυτό που θέλω να πω γιατί έχει μεγάλη σημασία και το θυμάμαι είναι η προεκλογική περίοδος του 1981, της πρώτης τετραετίας το ΠΑΣΟΚ. Ήδη από το Σεπτέμβρη του 1979 στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ της ΚΝΕ είχε πέσει το σύνθημα ΚΚΕ – ΑΛΛΑΓΗ – ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ. Οπότε αυτή την περίοδο κάναμε τρομερή προσπάθεια, αφού ήμουν και οργανωμένος και είχα μια εικόνα. Μάζεψα κάποια παιδιά και κάναμε αγώνα. Ήμουν ρεσεψιονίστ όπως σας είπα και είχα την άνεση και ειδικά τον Οκτώβρη που γινόντουσαν οι εκλογές, αφού δεν είχαμε κόσμο. Δε λειτουργούσε το θέρετρο.

Τους μάζεψα λοιπόν στο ξενοδοχείο κρυφά και προσπαθήσαμε να κάνουμε μια χαρτογράφηση γιατί υπήρχαν πολλά παιδιά και το κλίμα είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει, αν και στο ναυτικό τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα.

Μέσα από αυτή την διαδικασία δώσαμε τη μάχη, αλλά το κλίμα ήταν υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Υπήρχε μεγάλο ρεύμα. Είχαμε μαζευτεί 20 άτομα που συζητούσαμε και από αυτούς ακόμη δεν ξέρω πόσοι ψήφισαν το ΚΚΕ σε εκείνες τις εκλογές, αφού τραβήχτηκε πάρα πολύ ο κόσμος προς το ΠΑΣΟΚ. Τρομερή η πόλωση στη λογική «να ψηφίσουμε τώρα το ΠΑΣΟΚ και να δούμε τι θα γίνει».

Το ΚΚΕ είχε πάρει ένα ποσοστό κοντά στο 11%, 10,93%, ενώ στις προηγούμενες εκλογές το 1977 είχαμε πάρει 9,32%.

Δηλαδή ανεβήκαμε περίπου 1,5%.

Γενικότερα σε σχέση με τη θητεία μου δεν έχω άλλα να πω. Έχω καλές αναμνήσεις, γιατί πέρασα πολύ καλά.

Δεν ξέρω αν στο στρατό ξηράς θα περνούσα το ίδιο.

Να φανταστείς για να έρθει στην κηδεία του πατέρας μας ο αδερφός μου, τηλεφώνησα προσωπικά και παρακάλεσα. Ένας Τρουλλινός του είπε «πήγαινε κολυμπώντας». Τον παρακαλούσε να φύγει για να έρθει με το αεροπλάνο. Αλλά ήταν φασισταριό, σκληρός άνθρωπος.

Το καλλιτεχνικό κομμάτι με βοήθησε πολύ και η δραστηριότητα μου αφού εγώ υπηρέτησα 13 μήνες, γιατί ήμουν και προστάτης.

Κλείνοντας να πω σε όλα τα παιδιά που υπηρετούν και αυτά που πρόκειται να υπηρετήσουν, να έχουν ψηλά το κεφάλι και να μην απογοητεύονται. Είναι η τελευταία περίοδος της ζωής τους που και εμπειρίες θα πάρουν και ανθρώπους θα γνωρίσουν.