Αναμνήσεις για την στρατιωτική μου θητεία – Κοδέλλας Παναγιώτης

Μεγαλώνει η μέρα κάθε μέρα και με την αλλαγή της ώρας, η ανατολή κερδίζει κι ένα λεπτό. Η μουντάδα του χειμώνα έφυγε οριστικά και πλέον παντού γύρω μας κυριαρχεί το χρώμα.

Μπαίνω στο στρατόπεδο και προχωρώ προς το Διοικητήριο. Πράσινο παντού. Πρέπει να γίνει καθαρισμός γιατί σε δυο μήνες θα έχουμε πρόβλημα με τις πυρκαγιές.

Στο Διοικητήριο ησυχία. Κατευθύνομαι προς το γραφείο μου. Τρέχοντας από πίσω μου ο υπασπιστής.

  • Καλημέρα κύριε Διοικητά.
  • Καλημέρα! Γιατί τρέχεις;
  • Ήθελα να σας προλάβω να υπογράψετε κάποια υπηρεσιακά πριν την αναφορά.
  • Έλα να τα υπογράψω. Έχουμε κάτι άλλο;
  • Μάλιστα κύριε Διοικητά. Παρουσιάστηκε χτες το απόγευμα ένας νέος στρατιώτης. Να τον ειδοποιήσω να παρουσιαστεί.
  • Εντάξει! Θα τον ειδοποιήσεις! Άσε τα υπηρεσιακά να τα υπογράψω.

Αφήνει τα υπηρεσιακά και φεύγει τρέχοντας. Νέος στρατιώτης και ο υπασπιστής που δεν αφήνει εκκρεμότητες έφυγε για να τον ειδοποιήσει.

Πριν προλάβω να πιω μια γουλιά καφέ, χτυπά η πόρτα!

  • Εμπρός!
  • Στρατιώτης Παναγιώτης Κοδέλας. Διατάξτε κύριε Διοικητά!
  • Καλώς ήρθες! Όλα καλά; Τακτοποιήθηκες;
  • Μάλιστα κύριε Διοικητά.
  • Γνωρίζεις τη διαδικασία;
  • Τη γνωρίζω κύριε Διοικητά.
  • Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!  

Αν και η θητεία μου ήταν μόλις 8 μήνες και έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε που παρουσιάστηκα στο στρατό, οι αναμνήσεις από αυτή την περίοδο θα μείνουν για πάντα στο μυαλό μου.  Δεν ξέρω αν είναι καλό να πας νωρίς στο στρατό ή όταν έχεις μεγαλώσει που πολλοί αναρωτιούνται, αλλά αυτό που έχει σημασία κατά την γνώμη μου είναι να έχεις ψηλά το κεφάλι, να μάθεις όσα περισσότερα μπορείς, γιατί τα δικαιώματα και η διεκδίκηση συνεχίζονται και μετά την πύλη του στρατοπέδου.

Παρουσιάστηκα στο ΚΕΕΔ στις 13 Νοέμβρη του 2017. Περνώ την πύλη με τον Οδηγητή στην βαλίτσα και ένα λογοτεχνικό βιβλίο που δεν κατάφερα να το ξεκινήσω στο Κέντρο. Ήμασταν σε ένα μικρό θάλαμο 40 στρατιώτες, με άθλιες τουαλέτες που τις καθαρίζαμε στην αρχή με σκέτο νερό και άλλα πολλά όπως το να κοιμόμαστε υποχρεωτικά με τις κουβέρτες του στρατού από το 1996 που στην καλύτερη να είχαμε τινάξει για να φύγει η σκόνη! Όλα αυτά βέβαια μεταφράζονταν «στην λογική της σκληραγώγησης» των νέων στρατιωτών που η πλειοψηφία αυτών θα πήγαιναν στις ειδικές δυνάμεις και έπρεπε να «ψηθούν»… Γι αυτό και υπήρχαν συνθήματα μίσους από τους εκπαιδευτές, που από την πρώτη στιγμή αντέδρασα μαζί με άλλους στρατιώτες με επιστολή στο Ριζοσπάστη και ελαττώθηκαν. Εκείνη την περίοδο μάλιστα υπήρχαν οι έντονες βροχοπτώσεις που οδήγησαν στο να πλημυρίσει η Μάνδρα και η Νέα Πέραμος όπου και είχαμε 24 θανάτους και τεράστιες καταστροφές σε όλη την περιοχή. Όταν σταματούσε η βροχή βγαίναμε έξω για «ερπιγκ» στα πλαίσια της εκπαίδευσης νεοσυλλέκτων όπου και αυτό σταμάτησε μετά την αντίδρασή αρκετών στρατιωτών και η εντολή άλλαξε στο «όποιος θέλει πέφτει».

Όσο αντιδρούσα έβγαιναν και άλλοι στρατιώτες μπροστά. Όπως για το πρόγευμα που στην αρχή έλεγε ο ανθυπολοχαγός «όσοι το πρόλαβαν και οι υπόλοιποι να πάνε να αγοράσουν ότι θέλουν από το ΚΨΜ», που μετά την διαμαρτυρία που υπήρχε μας δόθηκε κανονικά σε όλους για τις υπόλοιπες μέρες.

Η αλήθεια είναι ότι παρόλο που με τους περισσότερους στρατιώτες γνωριζόμασταν εκείνες τις μέρες, η ανάγκη να έχουμε στα στοιχειώδη ήταν που οδηγούσε στο να μπορέσω να γνωριστώ με τους περισσότερους, να κάνω φιλίες με κάποιους από αυτούς. Φυσικά και υπήρχε φόβος και ανασφάλεια και άλλα πολλά στραβά. Όμως όσο αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου, τόσο γίνεται πιο δυνατός και αποκτάς αντοχή. Χωρίς την διαμαρτυρία αρκετών στρατιωτών, η διαβίωση μας θα ήταν χειρότερη. Άρα το «να κάνουμε υπομονή και θα περάσει» θα μας έκανε ακόμα πιο δύσκολη τη ζωή στο στρατόπεδο.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε όταν προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε γιατί είμαστε άθεοι σε ένα λοχία όταν περιμέναμε την ορκωμοσία και στην συζήτηση για το πώς φτιάχτηκε ο κόσμος μας έλεγε ότι η γη είναι επίπεδη..,

Είχαμε και κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που απέδειξε ακόμα μια φορά και στους πιο δύσπιστους ότι οι ανάγκες στην διαβίωση, οι φασιστικές φωνές στα στρατόπεδα και αλλού, όχι μόνο δεν θα εμποδίζονται, αλλά θα σιγοντάρονται, γιατί ακριβώς υπηρετούν την ίδια πολιτική.

Στις 27 Δεκέμβρη έφυγα για την Χίο και την μονάδα 147 ΤΕ απ όπου και απολύθηκα.  Το κλίμα στην μονάδα ήταν φιλικό και όσοι στρατιώτες βρίσκονταν εκεί μας βοήθησαν αρκετά στο να προσαρμοστούμε και να μάθουμε «τι παίζει».

Ένα από τα πράγματα που από την 1η μέρα απασχολούσε, ήταν οι υπηρεσίες, που με το ζόρι έβγαιναν για το στρατόπεδο και οι έξοδοι 1-2 το μήνα που είχαν οι στρατιώτες. Μετά την βδομάδα προσαρμογής, είδα καλύτερα στην καθημερινότητα του στρατοπέδου. Γνώρισα παιδιά από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Από την Ζάκυνθο και την Κρήτη μέχρι την Αθήνα, τα Τρίκαλα και το Αγρίνιο.

Όλοι μας με διαφορετικά ενδιαφέροντα, αλλά γρήγορα μάθαμε ο ένας τον άλλον, με τα καλά και τα κουσούρια του. Μέσα από τα «χωσίματα» που υπήρχαν καθημερινά ήρθαμε πιο κοντά. Πέρα από αυτά, ειδικά στην αρχή, είχα την δυνατότητα να έχω πιο πολύ ελεύθερο χρόνο και έτσι πέρα από τις ταινίες αξιοποίησα το διάβασμα 2 λογοτεχνικών βιβλίων που είχα μαζί μου. Επίσης κάθε Σαββατοκύριακο που βγαίναμε κύρια με υπηρεσιακό, έπαιρνα το Ριζοσπάστη και το διάβασμά του με βοηθούσε να ξεφύγω από την ρουτίνα να σκέφτομαι μόνο «τι θα φάμε και τι υπηρεσία θα κάνουμε».

Ειδικά τους μήνες Φλεβάρη και Μάρτη ήταν μια περίοδος έντονης Τούρκικης προκλητικότητας. Υπήρχε φόβος και συζήτηση ότι σε περίπτωση εμπλοκής τι να κάνουμε. Οι απόψεις πολλές… Από την μια «δεν θα γίνει τίποτα γιατί είναι η Νατοϊκή αρμάδα στην περιοχή μας, θα λυθεί διπλωματικά το θέμα» και την ίδια στιγμή από τους ίδιους ανθρώπους «ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κανένα».  

Εκεί βρήκα αφορμή να ανοίξω συζήτηση για το ΝΑΤΟ που μας προστατεύει αν φταίει ο πολεμοχαρής Ερντογάν που όταν θα φύγει από την εξουσία θα ησυχάσουμε και άλλα πολλά που ακούει κανείς στο στρατό. Βέβαια πολλή συζήτηση γινόταν και για το πώς γίνεται από την μια η Ελλάδα να ξοδεύει δις κάθε χρόνο για νατοϊκούς εξοπλισμούς και από την άλλη ο στρατός να μην έχει σύγχρονο εξοπλισμό, οι ανάγκες του να είναι μεγάλες.

Μου δόθηκε το πάτημα να ανοίξω ξανά παραπάνω τη συζήτηση για την κοινωνία που ζούμε σήμερα, την σοσιαλιστική προοπτική που παλεύει το ΚΚΕ. Συνφάνταροι μου να προβληματιστούν παραπάνω, να μου ζητήσουν και αυτοί το Ριζοσπάστη και τον Οδηγητή για διάβασμα.

Μπαίνοντας το καλοκαίρι και μετά από αρκετούς μήνες είχαμε δέσει ως παρέα και έτσι σε μια και μοναδική έξοδό μας αποφασίσαμε να μην πάμε για τον καθιερωμένο καφέ και φαγητό αλλά να πάμε για μπάνιο σε κοντινή παραλία, να επισκεφτούμε το μουσείο της μαστίχας, να περάσουμε από μια σειρά γραφικά χωριά του νησιού, πράγμα που το χαρήκαμε πολύ.

Κλείνοντας να πω σε όλα τα παιδιά που υπηρετούν και αυτά που πρόκειται να υπηρετήσουν, να έχουν ψηλά το κεφάλι και να μην απογοητεύονται. Όσο περνάει ο καιρός η στάση σου είναι αυτή που μπορεί να κερδίσει και τους πιο δύσπιστους, να αποκτήσεις σεβασμό και από τους αξιωματικούς της μονάδας σου.