Αναμνήσεις από την θητεία μου – Χαλκιαδάκης Χρήστος

Χρήστος Χαλκιαδάκης

Νάμαστε πάλι εδώ. Πρωί πρωί καταφτάνω στο στρατόπεδο. Είχα κάποιες μέρες άδεια και η επιστροφή στην καθημερινότητα της δουλειάς ομολογώ πως μου είχε λείψει πολύ.

  • Καλημέρα κύριε Διοικητά. Καλώς ήρθατε. Πώς περάσατε.
  • Καλημέρα. Καλά πέρασα. Ήσυχα. Εσύ πες μου! Τι γίνεται εδώ; Ήρθε νέο προσωπικό που περιμέναμε;
  • Ήρθαν κύριε Διοικητά. Θα έχετε ώρες ατελείωτες να τους δείτε.
  • Έχεις δίκιο. Πρέπει κι εσύ να φύγεις με άδεια.
  • Μην ανησυχείτε. Θα γίνει και αυτό.
  • Πες μου. Ποιον έχουμε σήμερα; Πότε ήρθε; Τακτοποιήθηκε;
  • Παρουσιάστηκε όταν λείπατε, πριν 4 μέρες. Τακτοποιήθηκε και μάλιστα περιμένει για τη συνέντευξή του.
  • Πολύ ωραία! Ας περάσει!

Φεύγει ο υπασπιστής και στο λεπτό χτυπά η πόρτα.

  • Εμπρός!
  • Στρατιώτης Χαλκιαδάκης Χρήστος. Διατάξτε κύριε Διοικητά!
  • Καλώς ήρθες στη Μονάδα! Τακτοποιήθηκες;
  • Μάλιστα κύριε Διοικητά!
  • Γνωρίζεις τη διαδικασία;
  • Μάλιστα!
  • Να ξεκινήσουμε;
  • Να ξεκινήσουμε!  
Χρήστος Χαλκιαδάκης

Η θητεία μου ήταν μία όμορφη περιπέτεια. Από τα γεγονότα στις Καστανιές και το Καστελόριζο, στην πανδημία και στην καραντίνα, απ’ την Θήβα στην Λευκωσία, απ’ την Λευκωσία στον Αυλώνα κι απ’ τον Αυλώνα στην ΑΣΔΕΝ. Κατάθεση λουλουδιών στη Θήβα για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, μαζί με συναδέλφους και φίλους που υπηρετούσαμε. Διεκδίκηση στο τάγμα για να δοθούν λύσεις για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Για να φτάσει το μήνυμα και η πανέμορφη εικόνα της Πλατείας Συντάγματος την Πρωτομαγιά του 2020. 9 Μάη, μέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, να κυκλοφορούμε στο τάγμα και να ευχόμαστε στους συφάνταρους «Χρόνια Πολλά Πάντα Τέτοια». Βολές, εμπλοκές, ξενύχτια, «μπιφτέκια», «σκοπέτα», «λελάρισμα», «κέρασμα», συναισθήματα, αναμνήσεις, φιλίες κι όλα αυτά σε λίγες λέξεις και 4-5 φωτογραφίες…  Πάμε.

Παρουσιάστηκα στις 16 Οκτώβρη 2019 στο ΚΕΠΒ στην Θήβα. Το γνωστό αυτό απαράδεκτο στρατόπεδο από άποψη υποδομών, που έχει κερδίσει επάξια τον τίτλο «Στρατόπεδο Θλήβας». Αποχαιρετάω πατέρα, αδερφό και τον κουμπάρο του που με πήγαν μέχρι εκεί και μπαίνω με το χαμόγελο στα χείλη, προετοιμασμένος να μάθω όσο περισσότερα μπορώ, να γνωρίσω κόσμο, να πάρω εμπειρίες από μία πρωτόγνωρη και μοναδική περίοδο της ζωής μας. Εξ αρχής ήμουν αφοσιωμένος στην θητεία γιατί δεν είχα αφήσει υποχρεώσεις πίσω μου. Είχα μιλήσει και με κάποιες δουλειές, αλλά λογάριαζα χωρίς τον … κορονοϊό.

Οι διαδικασίες fast track, στις 16 μπήκαμε στις 29 φύγαμε με άδεια ορκωμοσίας 15 ημερών + 2 το ΣΚ και στις 27 Νοέμβρη πετάγαμε για Κύπρο. Παρά τον λίγο χρόνο που πέρασα στην Θήβα, έκανα φίλους, που κρατάμε ακόμα επαφή. Βοήθησε και η άθλια κατάσταση του στρατοπέδου στο να δεθούμε και να αναπτύξουμε ένα αίσθημα αλληλεγγύης και ενδιαφέροντος για τον συφάνταρο. Από το ότι δεν υπήρχαν αρκετοί φοριαμοί κι έπρεπε να εμπιστευτείς σε έναν άγνωστο τα πράγματά σου την ώρα που έλλειπες από τον θάλαμο, μέχρι το ότι αγοράζαμε νερά για όλα τα παιδιά του θαλάμου. Πρώτη βολή, πρώτη σκοπιά, πρώτο περίπολο και πρώτη φορά παράπονα στην αναφορά. Το βάπτισμα του πυρός για μια καλή και αγωνιστική θητεία δηλαδή.

Φτάνοντας στον Νοέμβρη και με το νερό για μπάνιο να παγώνει όλο και πιο γρήγορα, βγαίνω ένα βράδυ στην αναφορά, παραπονιέμαι και ζητάω να λάβουν μέτρα για να έχουμε περισσότερο ζεστό νερό, το χειρίστηκε και λίγο άσχημα ο ΑΥΔΜ – μου είπε «ωραία τώρα που έκανες την μαγκιά σου πάνε για ύπνο» – κι εξαγριώθηκαν κι οι υπόλοιποι φαντάροι. Την επόμενη μέρα το μεσημέρι μας ανακοίνωσε ο λοχαγός ότι με διαταγή του ταξίαρχου αυξήθηκαν οι ώρες λειτουργίας του καυστήρα.

Λίγο αυτό το γεγονός, λίγο η συζήτηση για την ορκωμοσία, όπου αρκετοί νεοσύλλεκτοι “υποσχεθήκαμε” ως άθεοι, «σπάσαμε» κάπως την μονοτονία και το ότι «εδώ είναι στρατός μην το παλεύεις δεν βγάζεις άκρη», «εδώ δεν υπάρχει λογική», «9 μήνες είναι μην μιλάς και πολύ» κλπ.

27 Νοέμβρη φτάνω στην ΕΛΔΥΚ. Περνάω από συνέντευξη με την γιατρό και την ψυχολόγο και πάω στο κρεβάτι μου.

Πάω στον λόχο, συνέντευξη με διοικητή, υποδιοικητή, γνωρίζω τον διπλανό μου και αμέσως ξεκινάμε εκπαίδευση. Το τάγμα υπ’ ατμόν διότι δέκα μέρες μετά θα γινόταν γενική επιθεώρηση. Αυτό ήταν καλό για εμάς τους νέους, γιατί σε δέκα μέρες ασχοληθήκαμε σχεδόν με όλα τα όπλα, μάθαμε κάποια πράγματα για την αποστολή μας σε περίπτωση συναγερμού, λίγα πράγματα για την προτεραιότητα ενεργειών κλπ.

Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση το καλωσόρισμα των άλλων φαντάρων. Στην Θήβα ακούγαμε για καψώνια, «παλιός – νέος» και άλλα τέτοια περίεργα. Εγώ είχα πάει αποφασισμένος να μην δεχτώ τίποτα τέτοιο και να παροτρύνω και τους υπόλοιπους να το κόβουν από την πρώτη στιγμή. Το πρώτο που μας είπαν οι παλιοί ήταν «μάγκες δεν υπάρχει παλιός και νέος, όλοι κάνουμε δουλειές. Σιγά σιγά θα αναλαμβάνετε και μόνοι σας δουλειές για να μαθαίνετε, διότι εμείς σε λίγο θα φύγουμε». Και πράγματι έτσι ήταν σε μεγάλο βαθμό.

Έρχεται η επιθεώρηση, τσιμπάω και 1 τιμητική και ξεκινάμε το πρόγραμμά μας. Βολές, σκοπιές, εμπλοκές, ξενύχτι με σπαστό ύπνο, 3ο νούμερο (ο χάρος μας) και όλες τις ομορφιές που έχει μία θητεία. Θυμάμαι όλες τις βολές που έριξα με διάφορα όπλα, αλλά και στον εξομοιωτή. Όμως, η πιο δυνατή ανάμνησή μου σ’ αυτό το κομμάτι, ήταν η ενασχόληση μου με τους όλμους.

Στην βολή ήμουν στο Δεύτερο Στοιχείο (η 4μελής ομάδα όλμων) και είπαμε να βάλουμε στοιχήματα με τα άλλα δύο Στοιχεία. Στήνουμε, και ξεκινάει το Ράκαλ:

  • Δεύτερο Στοιχείο, φωνάζει ο ομαδάρχης
  • Δεύτερο Στοιχείο Έτοιμο, εμείς
  • Βολή αναγνωρίσεως.. ΠΥΡ
  • ΠΥΡ

Κι ακούς στο Ράκαλ: «0 προς 1. Στόχος εβλήθη».

Κι αφού τα πήγα καλά στην βολή, έκτοτε συμμετείχα σε όλα τα σχολείων όλμων των επόμενων ΕΣΣΟ.

Λίγο αστείο στα τέλη της θητείας μου στην Κύπρο, ήταν όταν ένας υπολοχαγός που ανέλαβε το σχολείο ολμιστών, με πιάνει και μου λέει «Κ@@@γαυρε, έχω να ακουμπήσω όλμο από την Ευελπίδων, όπου δεν το έχω παίζεις μπάλα εσύ. Ε και που ‘σαι, 13:00 τρώτε, λήγουμε εκεί 12:45 το πολύ να πάτε για αποκατάσταση με την ηρεμία σας.».

Χρήστος Χαλκιαδάκης

Είχα κερδίσει τον σεβασμό, γιατί ήμουν εργατικός και φιλότιμος. Είχα καλή συμπεριφορά, ήμουν και από τους 2-3 μεγαλύτερους του λόχου… Όλα αυτά παίζουν τον ρόλο τους.

Τέλη Φεβρουαρίου, έχει ήδη πάρει το κολάι η Α ΕΣΣΟ, περιμέναμε και τη Β ΕΣΣΟ, έτοιμοι να «λελάρουμε», να τσιμπάμε άγραφες τα ΠΣΚ για βόλτες στην Κύπρο, αλλά μας έπιασε η πανδημία. 5 Μάρτη με 22 Μάη καραντίνα. Κι εκεί είναι που ξεκίνησαν τα προβλήματα.

Παραπονιόμαστε και διεκδικούσαμε για να μην χάσουμε τις άδειές μας, για να αποζημιωθούν όσοι φαντάροι είχαν πληρώσει αεροπορικά εισιτήρια και λόγω καραντίνας τα έχασαν. Πιέζαμε για άλλα καθημερινά θέματα διαβίωσης, όπως η ποιότητα φαγητών, ζητήματα που αφορούσαν προβλήματα στις υποδομές κλπ.

Κάποια περίοδο η διοίκηση πέρασε πάρα πολλούς φαντάρους από ανάκριση για τις αναφορές παράπονα που έγιναν.

Ήρθε και η σειρά μου. Πάω στην αίθουσα επιχειρήσεων και ξεκινάμε:

  • Λοιπόν Χαλκιαδάκη, παρουσιάστηκες στο τάγμα με τον Ριζοσπάστη. Παραπονιέσαι στην αναφορά για την συμφωνία με τις ΗΠΑ για τις βάσεις, βγαίνει επιστολή με το όνομα του τάγματος στον Ριζοσπάστη. Παραπονιέσαι στην αναφορά για το γάλα και κάνει ερώτηση το ΚΚΕ στην βουλή. Έχεις να πεις κάτι;
  • Εγώ κύριε διοικητά βγήκα με το ονοματεπώνυμό μου στην αναφορά και λέω την γνώμη μου και τα παράπονά μου. Δεν νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ γιατί το ΚΚΕ ενδιαφέρθηκε για ένα πρόβλημα των στρατιωτών, όπως συνηθίζει να κάνει.
  • Είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα που δεν είχαμε γάλα για μία μέρα που έπρεπε να πάτε να το γράψετε στην Βουλή;
  • Εγώ βγήκα στην αναφορά και μίλησα. Επίσης, δεν είναι το γάλα το βασικό πρόβλημα.
  • Αλλά;
  • Το βασικό πρόβλημα είναι ότι ένας ιδιώτης μπορεί ανά πάσα στιγμή να μας αφήνει χωρίς τρόφιμα, ή χωρίς κάποια υπηρεσία που του έχει εκχωρήσει ο στρατός και ότι ήταν απροετοίμαστος για το ενδεχόμενο. Και μάλιστα σε καιρό πανδημίας. Κι αντί να ασχολείστε με το πρόβλημα, μας έχετε δυο μέρες στο πόδι επειδή δημοσιεύτηκε.
  • Ξέρεις ποιος το έκανε;
  • Ούτε ξέρω ούτε θα έλεγα άμα ήξερα.

Όταν ανοίξαμε τέτοιες πλευρές στην κουβέντα φάνηκε ότι μπορέσαμε να γυρίσουμε ένα αρνητικό κλίμα που στην αρχή είχε διαμορφωθεί. Μετά από αυτό, ο διοικητής διέταξε να κοπούν τα έξτρα που μας έβγαζε για πρωινό και να βγαίνει μόνο ότι προβλέπεται, σαν ποινή. Το ουσιαστικό όμως είναι, ότι η ποιότητα του φαγητού βελτιώθηκε, οι προτάσεις που καταθέταμε για το μενού στο σχετικό τετράδιο λαμβάνονταν υπόψη και δεν υπήρξε ξανά κάποιο πρόβλημα με την τροφοδοσία.

Μαζί με αυτά, δίναμε και την μάχη του ελεύθερου χρόνου. Πώς να γεμίσεις τον χρόνο, χωρίς ΚΨΜ, χωρίς έξοδο, με λίγες υπηρεσίες, αφού το τάγμα ήταν σε πλήρη δύναμη; Ξεκινήσαμε πιο ομαδικά να γυμναζόμαστε, να παίζουμε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, πολεμικές τέχνες, χαρτιά, σκάκι, ping pong κ.α. Προσπαθήσαμε να μάθουμε μουσική αξιοποιώντας τα παιδιά από την ορχήστρα.

Χρήστος Χαλκιαδάκης

Προσπάθησαν και οι αξιωματικοί λίγο να βοηθήσουν την κατάσταση, κάνοντας ενδιαφέροντα πράγματα, όπως στίβο τοπογραφίας, νυχτερινό προσανατολισμό.. Κάποια στιγμή βέβαια που τους πήγαμε μία λίστα με προτάσεις μας λέει ο λοχαγός: «Ρε μ@#!$#@ δεν μας γ@$@!$$. Διάσωση αμάχων; Αυτά θέλουν εκπαίδευση. Είστε με τα καλά σας; Πρώτες βοήθειες μάλιστα! Χαλκιαδάκη όταν πας να ανανεώσεις το Ελεύθερος Ξυρίσματος πες το στις γιατρούς της μονάδας. Πάρε και τον Μ****νιαν μαζί σου γιατί έχει καιρό να ζητήσει Ελεύθερος Αρβυλών κι ανησυχώ.»

Χρήστος Χαλκιαδάκης

Δεν θέλαμε να μας φάει ο ύπνος και το Netflix, που και λόγω της ζέστης έπιαναν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του ελεύθερου χρόνου μας. Εγώ το είδα σαν ευκαιρία, ώστε να τελειώσω ένα κομμάτι από το λογοτεχνικό βιβλίο που μεταφράζω. Φεύγοντας από την Κύπρο είχα ολοκληρώσει το μισό, κάτι που αποτέλεσε άθλο, δεδομένων των συνθηκών.

Και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμέναμε στις 12 Απριλίου, βγαίνει ο διοικητής στην αναφορά και μας λέει «όσοι είστε οκτάμηνης θητείας, ξεχρεώστε σήμερα όλα τα υλικά σας. Εντός 2 ημερών θα επαναπατριστείτε».

Μας έλουσε κρύος ιδρώτας. Τόσο ξαφνικά θα έφευγαν παιδιά που νομίζαμε ότι είχαμε χρόνο να πούμε περισσότερα. Κι από εκεί που λέγαμε «λιγοστεύουν οι σκοπιές» το γυρίσαμε στο «ούτε μία σκοπιά για αποχαιρετισμό ρε μ@#$!@#$ δεν μας αφήνουν», «ούτε μια μπύρα δεν προλάβαμε να πιούμε ρε φίλε» κλπ. Τελικά, όταν ήπιαμε εμείς την μπύρα στην πρώτη έξοδο μετά την καραντίνα εκείνοι είχαν απολυθεί… Τι συναίσθημα κι αυτό… Μετά από 3 μήνες να βλέπεις πολίτες και κάτι άλλο πέραν του στρατοπέδου. Και πόσο μεγάλη χαρά όταν στην έξοδο πήραμε 25 «Φύλλα Πορείας» που φύγανε αέρας στις παρέες μας.

Δύναμη αντλούσαμε από τις συζητήσεις με τα παιδιά για τις εξελίξεις και τη γνώμη του Κόμματος. Η κουβέντα για το πώς θέλουμε την σοσιαλιστική κοινωνία, η προσπάθεια να προβληματίσω, να πείσω για την αποτελεσματικότητα και την αξία του αγώνα σε όλες τις καταστάσεις φέρνοντας παραδείγματα από τα στρατόπεδα, τόσο το δικό μας όσο και άλλα. Αυτή η προσπάθεια μου έδινε καθημερινά δύναμη, ανανέωνε τις αντοχές μου, γιατί εκεί που έβρισκα τοίχο σε μία συζήτηση, άνοιγε δρόμος σε μία άλλη.

Βλέποντας και τα συνθήματα την περίοδο της πρώτης καραντίνας, «μένουμε δυνατοί» και «οργανωμένη απειθαρχία», να γίνονται πράξη την Πρωτομαγιά και η θετική αντίδραση των φαντάρων μου έδωσε ακόμα περισσότερη δύναμη. Είμαι πολύ σίγουρος ότι η εικόνα αυτή βοήθησε πολύ κόσμο. Αλλά το να βλέπει ένας φαντάρος το Κόμμα να σπάει την τρομοκρατία και τον σχεδιασμό ενάντια στους αγώνες, αποδεικνύοντας στην πράξη τι σημαίνει αγωνίζομαι πειθαρχημένα, για να προστατέψω την δημόσια και ατομική υγεία, αλλά να διεκδικήσω τα δίκια του λαού, είναι μοναδική πηγή δύναμης.

Ακολούθησε στις 28 Μάη ο επαναπατρισμός μας και εκ νέου καραντίνα στην Αυλώνα για μία εβδομάδα. Και κάπου εκεί τελειώνει ουσιαστικά η θητεία μου. Δεν είχα καταφέρει να πάρω καμία άδεια πέραν των Χριστουγέννων, οπότε ξέμεινα με περισσότερες άδειες από όσες μου έμεναν για το απολυτήριο.

Αν κρατάω κάτι από αυτή την θητεία περισσότερο, αυτό είναι οι άνθρωποι που γνώρισα και συναναστράφηκα, μέσα από τις συγκεκριμένες καταστάσεις του στρατού. Η συνέντευξη που δώσαμε στο alt.gr λίγο πριν επαναπατριστούμε, είναι σημαντικό κομμάτι της θητείας μας και της στάσης του ενός απέναντι στον άλλον. Φυσικά είμαι χαρούμενος για την στάση μου σε μία πρωτόγνωρη από όλες τις απόψεις φάση της ζωής μου. Μόνο δύο συμβουλές μπορώ να δώσω, χωρίς να λέω κάτι καινούριο σε σχέση με τους προηγούμενους που παρουσιάστηκαν.

  1. Μην μπεις για να «σβήσεις μέρες» και να «μικρύνεις την θητεία με τον ύπνο». Πήγαινε να μάθεις όσο περισσότερα μπορείς, να γνωρίσεις τους ανθρώπους που θα περάσεις μία περίοδο της ζωής σου μαζί τους, που θα σε προσέχουν και θα τους προσέχεις.
  2. Το κεφάλι ψηλά. Τα δικαιώματα και η διεκδίκηση συνεχίζουν και μετά την πύλη του στρατοπέδου. Και μην ξεχνάς να στέλνεις την ανταπόκρισή σου στο alt.gr.

16 Ιουλίου 2020 η ώρα παρά λίγο 08:00 το πρωί, μπαίνω στην ΑΣΔΕΝ και ακούω το γνωστό σάλπισμα, συνοδευόμενο από την γνωστή αγριοφωνάρα «ΣΗΜΑΙΑ!». Γυρνάω, βαράω προσοχή και βλέπω με την άκρη του ματιού μου την φρουρά να πορεύεται. Μετά από λίγο, ο διάλογος:

  • Σειρά, δεν είναι η δική μας σημαία. Εμείς είμαστε μετά από αυτούς.
  • Αδερφέ απολύομαι, άσε με να το απολαύσω.